Ένα ζήτημα που δεν έχει ολοκληρωθεί και αφορά την οργανωτική συγκρότηση των νέων ΣΥΡΙΖΑ είναι το θέμα της αυτονομίας, δηλαδή κατά πόσο πρέπει να διακατέχεται από οργανική αυτοτέλεια η δομή της σε σχέση με το κόμμα.
Πρώτον είναι αναγκαίο να γνωρίσουμε μαρξικά ότι η νεολαία δεν έχει διαφορετικά ταξικά χαρακτηριστικά, ωστόσο όμως επηρεάζεται από ιδιαίτερα κοινωνικά πεδία ως προς την ιδεολογική της χειραφέτηση και κυρίως πάνω στον τρόπο ένταξης της στην παραγωγή. Τέτοια κωδικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ο πυλώνας της εκπαίδευσης, το κυρίαρχο πολιτιστικό πρότυπο στα πλαίσια του καταναλωτισμού της εποχής, ο στρατός και η οικογένεια. Θα μπορούσαμε να πούμε παρά ταύτα πιάνοντας επιφανειακά το ζήτημα ότι αυτά τα χαρακτηριστικά καταστούν ξεκάθαρα την νεολαία αυτόνομη. Κάτι τέτοιο όμως θα σήμαινε ότι θεωρούμε ότι έχει άλλες ανάγκες από τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Γι αυτόν τον λόγο η μερική ιδεολογική αλήθεια είναι, ότι είναι ιδιαίτερη κοινωνικά. Μπορούμε δηλαδή να ισχυριστούμε ότι ασπάζεται κάποιες κοινές ανησυχίες κάτω από τα διαχρονικά ιδεολογικά ρεύματα που έχουν όλοι/όλες αλλά και κάποια που έχει κυρίως μόνο αυτή ως κατηγορία.
Ένα ερώτημα που ειπώνεται εμμέσως είναι, το αν οι συνθήκες ταξικής πόλωσης που παράγει η καπιταλιστική κρίση προκαλούν ταξική ανασύνθεση; Δηλαδή αν το στοιχείο της επισφάλειας, η περιστολή της δημοκρατίας, οι μισθοί πείνας, το κράτος εκτάκτου ανάγκης και άλλα σπάνε την παραδοσιακή ταξική πάλη. Η απάντηση είναι ότι την ταξική πάλη δεν μπορούν να την σπάσουν τα φαινόμενα που παράγει το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, γιατί ακριβώς συμβαίνουν μέσα στα πλαίσια που αυτό οδηγείται. Συνεπώς τα ταξικά συμφέροντα δεν αλλάζουν έτσι απλά αλλά αλλάζουν οι τρόποι διεκδικήσεις τους.
Αυτούς τους τρόπους καλείται να βρει η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνοντας τον διττό ρόλο της νεολαίας, για να μην υποπέσουμε στο λάθος αποκλεισμού της γενικής πάλης στον βωμό της ειδικής. Γι αυτόν τον λόγο η οργανική συγκρότηση της νεολαίας πρέπει να έχει σχέση με τον φορέα με τον οποίο παλεύει, διότι η νεολαία δεν μπορεί να είναι μονάχα ο κινηματικός συνομιλητής αλλά να λαμβάνει μέρος με ίσους όρους σε όλα τα μέσα διεκδίκησης. Που σημαίνει ότι πρέπει να αναζητηθεί το μέσο που θα καλύπτει αυτήν την ανάγκη. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είναι η διπλή ένταξη με προαιρετικότητα, που θα καθιστά ως αναφαίρετο δικαίωμα του νέου (αν θέλει) να συμμετέχει στο κόμμα να εκλέγει και να εκλέγεται σε αυτό καθώς και να συμμετέχει σε όλες τις διαδικασίες ουσιαστικά και όχι σαν παρατηρητής. Οπότε είναι καλό να δούμε τα θετικά μιας τέτοιας ιδέας.
1)Καταρχάς βάζει φραγμό στην αφυδάτωση των πολιτικών οργανώσεων κυρίως σε επίπεδο τοπικών, που διαπιστώνεται λόγω της εσφαλμένης τακτικής του κόμματος να μην υπολογίζει σθεναρά την νεολαία και να μην προνοεί για την ένταξη της στα όργανα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ίδια η νεολαία είναι άμοιρη ευθυνών ως προς την στάση της, αυτό οφείλεται στην κυρίαρχη αντίληψη που υπάρχει στις αριστερές νεολαίες του σήμερα, που δεν θεωρούν σημαντική την επιτακτική εμπλοκή της στα κομματικά. (*Δηλαδή να επεμβαίνει ώστε να μην γεράσει το κόμμα σε μορφές και ιδέες).
2)Ένα κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς δεν μπορεί να κοιτάζει στρατηγικά την εκπροσώπηση των ιδεών των νέων διά αντιπροσώπων αλλά οφείλει να εντάσσει τον ίδιο των νέο δίνοντας του φωνή. Ένα τέτοιο δικαίωμα θα εμπλουτίσει το κόμμα και θα προσφέρει μια μαζικοποίηση σε αυτό και στη νεολαία.
3)Η νεολαία δεν μπορεί να παραμένει αφισοκολλητής του κόμματος και να μην λαμβάνει μέρος στην παραγωγή πολιτικής που και αυτόν πάντα αφορούν. Δεν μπορεί να αποκλείεται ο νέος για τις πολιτικές αποφάσεις είτε αυτό αφορά μια κριτική στην επικαιρότητα είτε μια σειρά εκδηλώσεων.
4) Η διπλή ένταξη ξεκαθαρίζει το εκτελεστικό τοπίο του πράγματος. Καθορίζει το ποιος δουλεύει για το κόμμα και το ποιος για τη νεολαία, περιορίζοντας στο ελάχιστο το πολιτικό παράδοξο της εκτελεστικής ιδιότητας που λαμβάνει ο νέος μέχρι σήμερα σε επίπεδο κόμματος. (Λόγοι που αναλύθηκαν πιο πάνω).
5) Μια τέτοια δυνατότητα θα σπάσει την τροχοπέδη σε επίπεδο νέων ως προς την ένταξη νέων μελών διότι δεν θα υπάρχουν λόγοι περιορισμού της ικανότητας και προσφοράς που μπορεί να δώσει.
Προς απάντηση εκείνων που θεωρούν ότι μια τέτοια εμπλοκή θα αποδυναμώσει την νεολαία (αν και δίδεται η δυνατότητα επιλογής καθώς και η διπλή ιδιότητα). Μπορεί να εισηγηθεί πειραματική περίοδος περιορισμένης διάρκειας για την εφαρμογή και την αξιολόγηση απόδοσης του μέσου.
Εν τέλη σαν συνολικό συμπέρασμα που μπορεί να καρπωθεί είναι, ότι η μέριμνα μιας τέτοιας δυνατότητας βοηθάει τη νεολαία και το κόμμα και δίνει την δυνατότητα περισσότερων επιλογών αφουγκράζοντας το αίτημα μιας κοινωνίας που θέλει να εκφραστεί και κυρίως των νέων με τους τρόπους που καθίστανται δυνατοί στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας για την αλλαγή της αστικής δημοκρατίας!
Χ.Σ
*
http://www.rednotebook.gr/details.php?id=9025
http://www.rednotebook.gr/details.php?id=9020
*
Πρώτον είναι αναγκαίο να γνωρίσουμε μαρξικά ότι η νεολαία δεν έχει διαφορετικά ταξικά χαρακτηριστικά, ωστόσο όμως επηρεάζεται από ιδιαίτερα κοινωνικά πεδία ως προς την ιδεολογική της χειραφέτηση και κυρίως πάνω στον τρόπο ένταξης της στην παραγωγή. Τέτοια κωδικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ο πυλώνας της εκπαίδευσης, το κυρίαρχο πολιτιστικό πρότυπο στα πλαίσια του καταναλωτισμού της εποχής, ο στρατός και η οικογένεια. Θα μπορούσαμε να πούμε παρά ταύτα πιάνοντας επιφανειακά το ζήτημα ότι αυτά τα χαρακτηριστικά καταστούν ξεκάθαρα την νεολαία αυτόνομη. Κάτι τέτοιο όμως θα σήμαινε ότι θεωρούμε ότι έχει άλλες ανάγκες από τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Γι αυτόν τον λόγο η μερική ιδεολογική αλήθεια είναι, ότι είναι ιδιαίτερη κοινωνικά. Μπορούμε δηλαδή να ισχυριστούμε ότι ασπάζεται κάποιες κοινές ανησυχίες κάτω από τα διαχρονικά ιδεολογικά ρεύματα που έχουν όλοι/όλες αλλά και κάποια που έχει κυρίως μόνο αυτή ως κατηγορία.
Ένα ερώτημα που ειπώνεται εμμέσως είναι, το αν οι συνθήκες ταξικής πόλωσης που παράγει η καπιταλιστική κρίση προκαλούν ταξική ανασύνθεση; Δηλαδή αν το στοιχείο της επισφάλειας, η περιστολή της δημοκρατίας, οι μισθοί πείνας, το κράτος εκτάκτου ανάγκης και άλλα σπάνε την παραδοσιακή ταξική πάλη. Η απάντηση είναι ότι την ταξική πάλη δεν μπορούν να την σπάσουν τα φαινόμενα που παράγει το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, γιατί ακριβώς συμβαίνουν μέσα στα πλαίσια που αυτό οδηγείται. Συνεπώς τα ταξικά συμφέροντα δεν αλλάζουν έτσι απλά αλλά αλλάζουν οι τρόποι διεκδικήσεις τους.
Αυτούς τους τρόπους καλείται να βρει η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνοντας τον διττό ρόλο της νεολαίας, για να μην υποπέσουμε στο λάθος αποκλεισμού της γενικής πάλης στον βωμό της ειδικής. Γι αυτόν τον λόγο η οργανική συγκρότηση της νεολαίας πρέπει να έχει σχέση με τον φορέα με τον οποίο παλεύει, διότι η νεολαία δεν μπορεί να είναι μονάχα ο κινηματικός συνομιλητής αλλά να λαμβάνει μέρος με ίσους όρους σε όλα τα μέσα διεκδίκησης. Που σημαίνει ότι πρέπει να αναζητηθεί το μέσο που θα καλύπτει αυτήν την ανάγκη. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είναι η διπλή ένταξη με προαιρετικότητα, που θα καθιστά ως αναφαίρετο δικαίωμα του νέου (αν θέλει) να συμμετέχει στο κόμμα να εκλέγει και να εκλέγεται σε αυτό καθώς και να συμμετέχει σε όλες τις διαδικασίες ουσιαστικά και όχι σαν παρατηρητής. Οπότε είναι καλό να δούμε τα θετικά μιας τέτοιας ιδέας.
1)Καταρχάς βάζει φραγμό στην αφυδάτωση των πολιτικών οργανώσεων κυρίως σε επίπεδο τοπικών, που διαπιστώνεται λόγω της εσφαλμένης τακτικής του κόμματος να μην υπολογίζει σθεναρά την νεολαία και να μην προνοεί για την ένταξη της στα όργανα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ίδια η νεολαία είναι άμοιρη ευθυνών ως προς την στάση της, αυτό οφείλεται στην κυρίαρχη αντίληψη που υπάρχει στις αριστερές νεολαίες του σήμερα, που δεν θεωρούν σημαντική την επιτακτική εμπλοκή της στα κομματικά. (*Δηλαδή να επεμβαίνει ώστε να μην γεράσει το κόμμα σε μορφές και ιδέες).
2)Ένα κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς δεν μπορεί να κοιτάζει στρατηγικά την εκπροσώπηση των ιδεών των νέων διά αντιπροσώπων αλλά οφείλει να εντάσσει τον ίδιο των νέο δίνοντας του φωνή. Ένα τέτοιο δικαίωμα θα εμπλουτίσει το κόμμα και θα προσφέρει μια μαζικοποίηση σε αυτό και στη νεολαία.
3)Η νεολαία δεν μπορεί να παραμένει αφισοκολλητής του κόμματος και να μην λαμβάνει μέρος στην παραγωγή πολιτικής που και αυτόν πάντα αφορούν. Δεν μπορεί να αποκλείεται ο νέος για τις πολιτικές αποφάσεις είτε αυτό αφορά μια κριτική στην επικαιρότητα είτε μια σειρά εκδηλώσεων.
4) Η διπλή ένταξη ξεκαθαρίζει το εκτελεστικό τοπίο του πράγματος. Καθορίζει το ποιος δουλεύει για το κόμμα και το ποιος για τη νεολαία, περιορίζοντας στο ελάχιστο το πολιτικό παράδοξο της εκτελεστικής ιδιότητας που λαμβάνει ο νέος μέχρι σήμερα σε επίπεδο κόμματος. (Λόγοι που αναλύθηκαν πιο πάνω).
5) Μια τέτοια δυνατότητα θα σπάσει την τροχοπέδη σε επίπεδο νέων ως προς την ένταξη νέων μελών διότι δεν θα υπάρχουν λόγοι περιορισμού της ικανότητας και προσφοράς που μπορεί να δώσει.
Προς απάντηση εκείνων που θεωρούν ότι μια τέτοια εμπλοκή θα αποδυναμώσει την νεολαία (αν και δίδεται η δυνατότητα επιλογής καθώς και η διπλή ιδιότητα). Μπορεί να εισηγηθεί πειραματική περίοδος περιορισμένης διάρκειας για την εφαρμογή και την αξιολόγηση απόδοσης του μέσου.
Εν τέλη σαν συνολικό συμπέρασμα που μπορεί να καρπωθεί είναι, ότι η μέριμνα μιας τέτοιας δυνατότητας βοηθάει τη νεολαία και το κόμμα και δίνει την δυνατότητα περισσότερων επιλογών αφουγκράζοντας το αίτημα μιας κοινωνίας που θέλει να εκφραστεί και κυρίως των νέων με τους τρόπους που καθίστανται δυνατοί στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας για την αλλαγή της αστικής δημοκρατίας!
Χ.Σ
*
http://www.rednotebook.gr/details.php?id=9025
http://www.rednotebook.gr/details.php?id=9020
*
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου