Το καθεστώς σπίλωσης και η διαλεκτική σχέση των δύο ιδεολογημάτων (κατά τον τίτλο) είναι η πεμπτουσία της αναφοράς, της όλης σκέψης των συγκρουσιακών θεωριών, που μέσα από τη θεωρητική βάση και των δύο, της εγγενής υπαρκτότητας τους και έμπνευσης καθώς και της πρακτικής ιστορικής τους συμβολής... προβληματίζουν την αριστερά.
Αν μιλήσουμε αυθαίρετα για αναθεωρητισμό και δογματισμό σαν γενικές και αδιευκρίνιστες έννοιες, τότε είναι σαν να μιλάμε μεν για επιστήμη και δε για φιντεϊσμό .
Ο δογματισμός είναι μια σεχταριστική ιδεοληψία που μας παροτρύνει να ακολουθούμε κάτι ευαγγελίστικα, ανεξάρτητα αν έχουμε φιλοσοφήσει το αντικείμενο, δηλαδή αν είναι καρπός διανόησης. Υπό μαρξιστικούς και κομουνιστικούς όρους αυτή η σύγκρουση αποκτάει μια γοητεία. Αυτή η γοητεία αποκαθίσταται στην πραγματικότητα μεταξύ χώρων και ομάδων με τα εν λόγω χαρακτηριστικά που αντιπαρατίθενται συχνά, ενώ ο χαιρέκακος καπιταλισμός καραδοκεί αλλά κυρίως απαξιεί. Ως γνωστών η τελεολογική δομή του θεωρεί ανέκαθεν τον μεγαλύτερο εχθρό του τον ίδιο του τον εαυτό, παρα μια περιχαρακωμένη και αλληλοσπαρασσόμενη αριστερά.
Κατά το αταβιστικό δόγμα του ορθόδοξου κομουνιστικού φρονήματος, κάθε άλλος χώρος η μόρφωμα που αντιπαλεύει τις ορθόδοξες αξίες του κατά Λένιν ευαγγελίου, κατά τας Ελλάς, είναι οπορτουνιστικό.
Από την άλλη ο αναθεωρητισμός η ανανεωτισμός αποσκοπεί στην εξελεγκτική τροπή της μαρξιστικής επιστήμης, χωρίς αγκυλώσεις και τυφλές προσηλώσεις. Ωστόσο διακριτά τρωτά σημεία ευρίσκονται και στην κατά βάση Μενσεβική τάση (χαρακτηρισμός που προκύπτει από την αναξιοπιστία του). Κι αυτό έχει να κάνει κυρίως με τον ανακριβή χαρακτήρα που προσκομίζει.... Συχνά αντεπαναστατικό κατά της βίαιης ανατροπής, πασιφιστικός και καιροσκοπικός, μοιάζει αυτός ο ρεβιζιονισμός να θέλει να πάρει την εξουσία για να βελτιώσει τον καπιταλισμό...(λάσπη).
Η κύρια λοιπόν αντιπαλότητα οφείλεται κατά τον ορθόδοξο ίσως και αριστερίστικο κομουνισμό ότι ο άλλος ο αναθεωρητικός είναι ρεφορμιστικός.
Ο καπιταλισμός ανατρέπεται δεν μεταρρυθμίζεται....
Σε αυτό απαντά ο μαρξισμός και όχι ο αστισμός.
Ο Μαρξ ανέλυσε τον καπιταλισμό της εποχής, τρόπον τινά, ως προς την λειτουργία του, τις αντιφάσεις του και τεκμηρίωσε πως οι μαχόμενοι τάξεις, γεννούν την ταξική πάλη, πως όταν τα μέσα παραγωγής τα κατέχουν λίγοι που δεν παράγουν, αναπτύσσεται η εκμετάλλευση και η κοινωνική αδικία. Όμως τη μαγική συνταγή στην πράξη δεν την προικοδότησε σε κανέναν, γιατί γνώριζε πολύ καλά, πως αυτή θα ορισθεί από τις εκάστοτε συνθήκες και καταστάσεις και όχι από την θολή δεοντολογία.
Ο μαρξισμός επιχειρήθηκε επιτυχημένα κατά πολλούς υπό την αιγίδα του μεγάλου μπολσεβίκου επαναστάτη Λένιν, ο οποίος ήταν κατά φύση και γνώση ένας ιδιοφυής ηγήτορας κατά συγκυρίαν, που με περισσότερη "δόση" τρέλας και "βήμα" Μπολσεβίκους ολοκλήρωσε το πρώτο σκέλος από τα άπαντα του που δεν ήταν μεν δικά του αλλά του σεβαστού τότε προλεταριάτου. Η βίαιη μορφή επανάστασης που επέλεξε ήταν και επιτυχημένη και αποτυχημένη. Το δίκιο και το άδικο έτσι και αλλιώς ορίζονται σε κατάσταση μέλλοντα. Αυτό σημαίνει εκ του ιστορικού αληθές και τετελεσμένων,.ότι και οι Μπολσεβίκοι αλλά και οι σοσιαλδημοκράτες για δικούς τους λόγους είχαν δίκιο.
Η επανάσταση πραγματώθηκε αλλά η αναμενόμενη γραφειοκρατεία την εκφύλισε και μάλλον η δικτατορία του προλεταριάτου υπό ηγεμονικούς όρους κατά τον Γκράμσι είναι πιο ελαστική. Η σοβιετική εκτροπή πήρε σώμα λόγω των ανεπαρκέστατων κομουνιστών και λόγω του αδημαγόγητου μαρξιστικά και δημοκρατικά προλεταριάτου που του έλειπε η διανόηση.
Συμπερασματικά την εξουσία ή δικτατορία την έθεσε ο Κάρολος σαν υπόθεση στόχου για την αταξική κοινωνία, αλλά αποτελούμενη από την κατάλληλη συγκομιδή αξιών στις μάζες (που μάλλον πρέπει να γίνουν μάζα αν δεν θέλουμε να οπισθοχωρούμε).
Άρα ρεύματα τέτοια που επιμένουν στον Μαρξισμό-Λενινισμού τον 21 αιώνα έχουν ένα τεράστιο χρονολογικό πρόβλημα. Το χάσμα του τότε με τον τώρα καπιταλισμό είναι μεγάλο όσο μεγάλη είναι και η αντιδιορατικότητα τους. Γνωρίζουν το πρόβλημα αλλά σεχταρίζουν την λύση.
Ο Λενινισμός δεν υπήρχε πριν και δεν υπάρχει μετά τον Λένιν γιατί είναι προϊόν του ίδιου βίου του. Λενινισμός δεν είναι κοσμοθεωρία είναι ο Λένιν ως προς το θεώρημα και την πράξη του.
Από την αντίπερα......
Ο μη δογματικός αριστερός χώρος, με στοιχεία μπερνσταινισμού και καιροσκοπισμού, δεν βεβαιώνει αν πέρα από δημοκρατικές και ηθικολογικές αξίες, διαθέτει και ριζικά αντισυστημικές. Ίσως μεταβατικά...
Πλανιέται στον φαύλο κύκλο της σοσιαλδημοκρατίας και του λίγου έως καθόλου καπιταλισμού. Αλλά με ασφαλή, ανοιχτά "αυτάκια" και επιστημονική σκέψη.
Η θρησκεία αντι της επιστήμης?
Μαρξισμός επίσης είναι και ο αναρχισμός που αποτελεί ίσως ντετερμινιστικά και τον διακαή πόθο των ανθρώπων με μεγάλο (Α). Ελευθεριακοι και ακράδαντα δημοκρατικοί στηρίζονται στην τελειότητα της κοινωνίας , παλεύοντας συχνά, τυφλά για την ουτοπία, σε μια κοινωνία προσώπων, στον αντικρατισμό (που σωστά λένε πως είναι ιδιοκτησιακό καθεστώς που μετατρέπεται σε κρατικός καπιταλισμός και επιβαλλόμενος καταπιεστικός μηχανισμός).Διαλεκτικά ορμώμενοι αντιπαρέρχονται και κανείς δεν μπορεί να τους προσάψει ότι έχουν άδικο, αν και το κίνημα διαφθείρει την καθαρότητα της ιδεολογίας. Ο γραφειοκρατικός σταλινισμός συνέθεσε την τελική νεοαναρχική υπόσταση της αναρχίας.
Ωστόσο ακόμη και ο απροσάρμοστος Λενινισμός, των δογμάτων ασφαλείας, εκ των πραγμάτων δεν είναι πιστός στον επαναστάτη Λένιν. Όταν εκείνος έσυρε το μεγαλειώδες, "όλη η εξουσία στα σοβιέτ", πως οι άξιοι συνεχιστές αποξενώνουν όλα τα κινήματα πέραν του δικού τους μαγαζιού, που στις μέρες μας επιμόρφωσαν την αριστερά με τα εγχειρήματα τους και τις ανάγκες τους, για άμεση δημοκρατία. Αποσύροντας πρώτα από όλα από το πνεύμα τους, την αστική,κοινοβουλευτική δημοκρατία σαν θεσμό και τον κομματικό γραφειοκρατισμό. Φιλοσοφώντας και αποδεικνύοντας πως η φιλοσοφική σκέψη δεν ενταφιαστικέ παρά τα συντεχνιακά τεχνάσματα της άρχουσας ελίτ. Σοβιέτ και αγανακτισμένοι ανα τον κόσμο, (σίγουρα δεν είναι προλετάριοι) αφού πλέον δεν υπάρχουν, αφότου οι μικροαστοί, που ήθελαν να γίνουν αστοί, ένεκεν του ανταγωνισμού (δεν προβλέπεται ανθρωπάκο) θα μείνουν με τον πόθο. Ο πόθος για τον πλουτισμό δεν είναι πάσης φύσεως καπιταλιστικός, αφού και ο σοσιαλισμός το επιδιώκει αλλά με οριζόντια κατανομή.
Σκοπός δηλαδή θα πρέπει να απαγκιστρωθεί η ανάγκη για τα πάντα, πλουραλιστικά. Πόθος για αξιοπρέπεια εξασφαλισμένη στα πολλά και για όλους, ανάλογα με τις ανάγκες τους δια την κοινωνική και συλλογική ευημερία.
Αισθάνεσαι πληγωμένος όταν υπάρχει αδικία, είσαι σύντροφος όχι μόνο του Τσε αλλά και του κομουνισμού, αγαπητέ, αγαπητή μου.
Η λύση στην κοσμολογική ορθολογική θεώρηση ,στην μετάγγιση της στο εξελιγμένο προλεταριάτο δεν μπορεί να είναι λικβινταριστική (συμβιβαστική) με το πακέτο του καπιταλισμού. Για να επέλθει ο σοσιαλισμός χρειάζεται αριστερή χειραφέτηση και σοσιαλιστική αντίληψη, χρειάζεται να συγκεκριμενοποιήσουμε τον θύτη. Το θύμα το βλέπουμε να αιμορραγεί, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αν ο ορθόδοξος και δογματικός κομουνισμός γίνει ανορθόδοξος και αν ο αναθεωρητισμός, ριζοσπαστικοποίησει τον σκοπό, τότε δεν θα χρειάζεται να είμαστε αλλοτριωμένοι και άβουλοι, αλλά βουλησιαρχικοί και ψυχικά ώριμοι για να εξασκούμε μαρξιστική πολιτική και όχι μαρξιστική φιλολογία. Είμαστε αριστερά και σαν αριστερά αυτό που μας ενώνει είναι η κοινωνική και κυρίως ταξική αδικία, η ευαισθησία για τους τυχερούς-άτυχους αυτού του κόσμου, για την κοινή αλληλεξαρτώμενη ζωή στον επίγειο παράδεισο και όχι στην επουράνια ή μετανσαρκομένη ανύπαρκτη φαντασία.
Ας φαντασιώσουμε την φαντασία μας , χωρίς προκαταλήψεις. Άλλωστε η ανθρώπινη σοσιαλιστική υποκειμενικότητα στηρίζεται στην προσφορά της δημιουργικότητας, δηλαδή της υλιστικής και ιδεαλιστικής συνεισφοράς από το σύνολο για το σύνολο.
Έτσι προκύπτει πως η επιστήμη καταρρίπτει την θρησκοληψία και την ευαγγελική υποτακτικότητα και δεν καθηλώνεται σε κάτι δεδομένο.
Ο Μαρξισμός θεωρεί σημαντικότερη την διαλεκτική πάρα την επανάσταση.
Την επανάσταση όποτε και αν θα την πραγματοποιήσουν (οι αστοί και οι εργαζόμενοι), είναι αδιανόητο όσο και αφελές να ορίσουμε αυτήν σαν αυθεντίες , θα έχει ευτελή αξία κάτι τέτοιο.
Η ανανέωση είναι υπαρκτή και αναγκαία και αφορά όλα τα μήκη και πλάτη του βεληνεκές, κοινωνικού,οικονομικού, πολιτικού περιεχομένου χωρίς να αλλοιώνουμε την βάση της προβληματικής....
Αν μιλήσουμε αυθαίρετα για αναθεωρητισμό και δογματισμό σαν γενικές και αδιευκρίνιστες έννοιες, τότε είναι σαν να μιλάμε μεν για επιστήμη και δε για φιντεϊσμό .
Ο δογματισμός είναι μια σεχταριστική ιδεοληψία που μας παροτρύνει να ακολουθούμε κάτι ευαγγελίστικα, ανεξάρτητα αν έχουμε φιλοσοφήσει το αντικείμενο, δηλαδή αν είναι καρπός διανόησης. Υπό μαρξιστικούς και κομουνιστικούς όρους αυτή η σύγκρουση αποκτάει μια γοητεία. Αυτή η γοητεία αποκαθίσταται στην πραγματικότητα μεταξύ χώρων και ομάδων με τα εν λόγω χαρακτηριστικά που αντιπαρατίθενται συχνά, ενώ ο χαιρέκακος καπιταλισμός καραδοκεί αλλά κυρίως απαξιεί. Ως γνωστών η τελεολογική δομή του θεωρεί ανέκαθεν τον μεγαλύτερο εχθρό του τον ίδιο του τον εαυτό, παρα μια περιχαρακωμένη και αλληλοσπαρασσόμενη αριστερά.
Κατά το αταβιστικό δόγμα του ορθόδοξου κομουνιστικού φρονήματος, κάθε άλλος χώρος η μόρφωμα που αντιπαλεύει τις ορθόδοξες αξίες του κατά Λένιν ευαγγελίου, κατά τας Ελλάς, είναι οπορτουνιστικό.
Από την άλλη ο αναθεωρητισμός η ανανεωτισμός αποσκοπεί στην εξελεγκτική τροπή της μαρξιστικής επιστήμης, χωρίς αγκυλώσεις και τυφλές προσηλώσεις. Ωστόσο διακριτά τρωτά σημεία ευρίσκονται και στην κατά βάση Μενσεβική τάση (χαρακτηρισμός που προκύπτει από την αναξιοπιστία του). Κι αυτό έχει να κάνει κυρίως με τον ανακριβή χαρακτήρα που προσκομίζει.... Συχνά αντεπαναστατικό κατά της βίαιης ανατροπής, πασιφιστικός και καιροσκοπικός, μοιάζει αυτός ο ρεβιζιονισμός να θέλει να πάρει την εξουσία για να βελτιώσει τον καπιταλισμό...(λάσπη).
Η κύρια λοιπόν αντιπαλότητα οφείλεται κατά τον ορθόδοξο ίσως και αριστερίστικο κομουνισμό ότι ο άλλος ο αναθεωρητικός είναι ρεφορμιστικός.
Ο καπιταλισμός ανατρέπεται δεν μεταρρυθμίζεται....
Σε αυτό απαντά ο μαρξισμός και όχι ο αστισμός.
Ο Μαρξ ανέλυσε τον καπιταλισμό της εποχής, τρόπον τινά, ως προς την λειτουργία του, τις αντιφάσεις του και τεκμηρίωσε πως οι μαχόμενοι τάξεις, γεννούν την ταξική πάλη, πως όταν τα μέσα παραγωγής τα κατέχουν λίγοι που δεν παράγουν, αναπτύσσεται η εκμετάλλευση και η κοινωνική αδικία. Όμως τη μαγική συνταγή στην πράξη δεν την προικοδότησε σε κανέναν, γιατί γνώριζε πολύ καλά, πως αυτή θα ορισθεί από τις εκάστοτε συνθήκες και καταστάσεις και όχι από την θολή δεοντολογία.
Ο μαρξισμός επιχειρήθηκε επιτυχημένα κατά πολλούς υπό την αιγίδα του μεγάλου μπολσεβίκου επαναστάτη Λένιν, ο οποίος ήταν κατά φύση και γνώση ένας ιδιοφυής ηγήτορας κατά συγκυρίαν, που με περισσότερη "δόση" τρέλας και "βήμα" Μπολσεβίκους ολοκλήρωσε το πρώτο σκέλος από τα άπαντα του που δεν ήταν μεν δικά του αλλά του σεβαστού τότε προλεταριάτου. Η βίαιη μορφή επανάστασης που επέλεξε ήταν και επιτυχημένη και αποτυχημένη. Το δίκιο και το άδικο έτσι και αλλιώς ορίζονται σε κατάσταση μέλλοντα. Αυτό σημαίνει εκ του ιστορικού αληθές και τετελεσμένων,.ότι και οι Μπολσεβίκοι αλλά και οι σοσιαλδημοκράτες για δικούς τους λόγους είχαν δίκιο.
Η επανάσταση πραγματώθηκε αλλά η αναμενόμενη γραφειοκρατεία την εκφύλισε και μάλλον η δικτατορία του προλεταριάτου υπό ηγεμονικούς όρους κατά τον Γκράμσι είναι πιο ελαστική. Η σοβιετική εκτροπή πήρε σώμα λόγω των ανεπαρκέστατων κομουνιστών και λόγω του αδημαγόγητου μαρξιστικά και δημοκρατικά προλεταριάτου που του έλειπε η διανόηση.
Συμπερασματικά την εξουσία ή δικτατορία την έθεσε ο Κάρολος σαν υπόθεση στόχου για την αταξική κοινωνία, αλλά αποτελούμενη από την κατάλληλη συγκομιδή αξιών στις μάζες (που μάλλον πρέπει να γίνουν μάζα αν δεν θέλουμε να οπισθοχωρούμε).
Άρα ρεύματα τέτοια που επιμένουν στον Μαρξισμό-Λενινισμού τον 21 αιώνα έχουν ένα τεράστιο χρονολογικό πρόβλημα. Το χάσμα του τότε με τον τώρα καπιταλισμό είναι μεγάλο όσο μεγάλη είναι και η αντιδιορατικότητα τους. Γνωρίζουν το πρόβλημα αλλά σεχταρίζουν την λύση.
Ο Λενινισμός δεν υπήρχε πριν και δεν υπάρχει μετά τον Λένιν γιατί είναι προϊόν του ίδιου βίου του. Λενινισμός δεν είναι κοσμοθεωρία είναι ο Λένιν ως προς το θεώρημα και την πράξη του.
Από την αντίπερα......
Ο μη δογματικός αριστερός χώρος, με στοιχεία μπερνσταινισμού και καιροσκοπισμού, δεν βεβαιώνει αν πέρα από δημοκρατικές και ηθικολογικές αξίες, διαθέτει και ριζικά αντισυστημικές. Ίσως μεταβατικά...
Πλανιέται στον φαύλο κύκλο της σοσιαλδημοκρατίας και του λίγου έως καθόλου καπιταλισμού. Αλλά με ασφαλή, ανοιχτά "αυτάκια" και επιστημονική σκέψη.
Η θρησκεία αντι της επιστήμης?
Μαρξισμός επίσης είναι και ο αναρχισμός που αποτελεί ίσως ντετερμινιστικά και τον διακαή πόθο των ανθρώπων με μεγάλο (Α). Ελευθεριακοι και ακράδαντα δημοκρατικοί στηρίζονται στην τελειότητα της κοινωνίας , παλεύοντας συχνά, τυφλά για την ουτοπία, σε μια κοινωνία προσώπων, στον αντικρατισμό (που σωστά λένε πως είναι ιδιοκτησιακό καθεστώς που μετατρέπεται σε κρατικός καπιταλισμός και επιβαλλόμενος καταπιεστικός μηχανισμός).Διαλεκτικά ορμώμενοι αντιπαρέρχονται και κανείς δεν μπορεί να τους προσάψει ότι έχουν άδικο, αν και το κίνημα διαφθείρει την καθαρότητα της ιδεολογίας. Ο γραφειοκρατικός σταλινισμός συνέθεσε την τελική νεοαναρχική υπόσταση της αναρχίας.
Ωστόσο ακόμη και ο απροσάρμοστος Λενινισμός, των δογμάτων ασφαλείας, εκ των πραγμάτων δεν είναι πιστός στον επαναστάτη Λένιν. Όταν εκείνος έσυρε το μεγαλειώδες, "όλη η εξουσία στα σοβιέτ", πως οι άξιοι συνεχιστές αποξενώνουν όλα τα κινήματα πέραν του δικού τους μαγαζιού, που στις μέρες μας επιμόρφωσαν την αριστερά με τα εγχειρήματα τους και τις ανάγκες τους, για άμεση δημοκρατία. Αποσύροντας πρώτα από όλα από το πνεύμα τους, την αστική,κοινοβουλευτική δημοκρατία σαν θεσμό και τον κομματικό γραφειοκρατισμό. Φιλοσοφώντας και αποδεικνύοντας πως η φιλοσοφική σκέψη δεν ενταφιαστικέ παρά τα συντεχνιακά τεχνάσματα της άρχουσας ελίτ. Σοβιέτ και αγανακτισμένοι ανα τον κόσμο, (σίγουρα δεν είναι προλετάριοι) αφού πλέον δεν υπάρχουν, αφότου οι μικροαστοί, που ήθελαν να γίνουν αστοί, ένεκεν του ανταγωνισμού (δεν προβλέπεται ανθρωπάκο) θα μείνουν με τον πόθο. Ο πόθος για τον πλουτισμό δεν είναι πάσης φύσεως καπιταλιστικός, αφού και ο σοσιαλισμός το επιδιώκει αλλά με οριζόντια κατανομή.
Σκοπός δηλαδή θα πρέπει να απαγκιστρωθεί η ανάγκη για τα πάντα, πλουραλιστικά. Πόθος για αξιοπρέπεια εξασφαλισμένη στα πολλά και για όλους, ανάλογα με τις ανάγκες τους δια την κοινωνική και συλλογική ευημερία.
Αισθάνεσαι πληγωμένος όταν υπάρχει αδικία, είσαι σύντροφος όχι μόνο του Τσε αλλά και του κομουνισμού, αγαπητέ, αγαπητή μου.
Η λύση στην κοσμολογική ορθολογική θεώρηση ,στην μετάγγιση της στο εξελιγμένο προλεταριάτο δεν μπορεί να είναι λικβινταριστική (συμβιβαστική) με το πακέτο του καπιταλισμού. Για να επέλθει ο σοσιαλισμός χρειάζεται αριστερή χειραφέτηση και σοσιαλιστική αντίληψη, χρειάζεται να συγκεκριμενοποιήσουμε τον θύτη. Το θύμα το βλέπουμε να αιμορραγεί, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αν ο ορθόδοξος και δογματικός κομουνισμός γίνει ανορθόδοξος και αν ο αναθεωρητισμός, ριζοσπαστικοποίησει τον σκοπό, τότε δεν θα χρειάζεται να είμαστε αλλοτριωμένοι και άβουλοι, αλλά βουλησιαρχικοί και ψυχικά ώριμοι για να εξασκούμε μαρξιστική πολιτική και όχι μαρξιστική φιλολογία. Είμαστε αριστερά και σαν αριστερά αυτό που μας ενώνει είναι η κοινωνική και κυρίως ταξική αδικία, η ευαισθησία για τους τυχερούς-άτυχους αυτού του κόσμου, για την κοινή αλληλεξαρτώμενη ζωή στον επίγειο παράδεισο και όχι στην επουράνια ή μετανσαρκομένη ανύπαρκτη φαντασία.
Ας φαντασιώσουμε την φαντασία μας , χωρίς προκαταλήψεις. Άλλωστε η ανθρώπινη σοσιαλιστική υποκειμενικότητα στηρίζεται στην προσφορά της δημιουργικότητας, δηλαδή της υλιστικής και ιδεαλιστικής συνεισφοράς από το σύνολο για το σύνολο.
Έτσι προκύπτει πως η επιστήμη καταρρίπτει την θρησκοληψία και την ευαγγελική υποτακτικότητα και δεν καθηλώνεται σε κάτι δεδομένο.
Ο Μαρξισμός θεωρεί σημαντικότερη την διαλεκτική πάρα την επανάσταση.
Την επανάσταση όποτε και αν θα την πραγματοποιήσουν (οι αστοί και οι εργαζόμενοι), είναι αδιανόητο όσο και αφελές να ορίσουμε αυτήν σαν αυθεντίες , θα έχει ευτελή αξία κάτι τέτοιο.
Η ανανέωση είναι υπαρκτή και αναγκαία και αφορά όλα τα μήκη και πλάτη του βεληνεκές, κοινωνικού,οικονομικού, πολιτικού περιεχομένου χωρίς να αλλοιώνουμε την βάση της προβληματικής....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου