Για τον στρατό ο λόγος

Στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα ο σκοταδιστικός και συντηρητικός χαρακτήρας του στρατού έρχεται και συμπλέει με την κρίση, διατηρώντας μια θέση εκτελεστικής παρα-εξουσίας ώστε να στρατεύει πνεύματα και να απεμπολεί την ταξική συνείδηση προς άλλα εθνικιστικά αντανακλαστικά. Η σκουριασμένη προπαγάνδα μεταξύ εθνών κρατών και όχι ταξικών αντιθέσεων δημιουργεί φοβίες και στερεότυπα που εμποδίζουν τους πολίτες να καταλάβουν την ζημιογόνα υπόσταση του. Πατώντας στον φόβο της εξωτερικής απειλής το ελληνικό κράτος υπό δεσμευτικούς όρους συμμετέχει σε επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ ως γνήσιο “δεκανίκι” των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων. Δαπάνα το 4,3% του ΑΕΠ της για αμυντικές δαπάνες και κατέχει μια επίσης "άξια" θέση στα 3 από τα 27 κράτη - μέλη της ΕΕ που δεν έχουν προβεί σε κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας. Επιπλέον εκμεταλλευομενο το ελληνικό κράτος την κρίση αντικαθιστά την θέση εργασίας των ΕΠΟΠ με κληρωτούς οπλίτες οι οποίοι εκτελούν παράλογες αγγαρείες που αναιρούν την μισθωτή εργασία και δεν δικαιολογούν το όποιο παραγωγικό έργο των πρότων. Καταλήγεται έτσι να θεωρείται κατά αυτό τον τρόπο ως ορθολογική η επικείμενη αύξηση της θητείας όπου επιδιώκει να μειώσει τα ποσοστά ανεργίας των νέων και το μισθολογικό κόστος των ΕΠΟΠ. Οι ανελεύθερες συνθήκες καταπίεσης που βιώνει ο φαντάρος δημιουργούν μια έγκλειστη κοινωνικά και υποτελής προσωπικότητα που σκοπό έχουν να την διοχετεύσουν σαν γρανάζι στην παραγωγική διαδικάσια με ιχνά δικαιώματα και χωρίς αντιστάσεις. Αντι λοιπόν το ελληνικό κράτος να εξαλείψει τις συνθήκες καταπίεσης σε επίπεδο κληρωτών οπλιτών βάζει φραγμούς στην ελεύθερη σκέψη και στην ελεύθερη επιλογή του νέου αν θέλει να στρατευθεί η όχι. Ο άμεσα ενδιαφερόμενος παρατηρεί μια ανιερή δημοκρατικά κοινωνία να του επιβάλει να υπηρετήσει χωρίς να τον ρωτήσει και επιπλέον σε αυτούς που αντιστέκονται δεν θέτει ένα ισότιμο εναλλακτικό πρόγραμμα θητείας, αντί αυτού εκβιάζει ότι εκείνος που ενδιαφέρεται να εκτελέσει εναλλακτική θητεία υποχρεούται να υπηρετήσει 6 μήνες παραπάνω, πράγμα που συνιστά αποκλεισμό της εφεδρικής εκδοχής. Αν συνυπολογίσουμε ότι σε αυτές τις συνθήκες κρίσεις η μέση ελληνική οικογένεια δεν διαθέτει την οικονομική δυνατότητα να ενισχύει οικονομικά τα παιδιά η θήτεια γίνεται μη βιώσιμη. Ο ΕΣ υπηρετώντας την λογική της λιτότητας προβαίνει σε αντιανθρωπιστικές συνθήκες ελλιπή σιτισμόυ και κακής διαμονής, αυξάνοντας τα προσωπικά έξοδα και ενισχύοντας τις εσωστρατιωτικές επιχειρήσεις τύπου ΚΨΜ.

Σε αυτήν την ασυδοσία της καπιταλιστικής μεθοδολογίας και στην ελληνική πραγματικότητα ο κάθε δημοκρατικός φορέας και η ριζοσπαστική αριστερά θα πρέπει να προβάλει το εναλλακτικό πλαίσιο αντίστασης ενάντια στο μιλιταρισμό και στον κανονισμό του στρατού. Θα πρέπει να υπερβεί την γνωστή κωλυσιεργία και δειλία της παραθέτονταςμε προτάσεις όπως σταδιακή μείωση των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού ως ποσοστό του ΑΕΠ στις εξοπλιστικές και αμυντικές δαπάνες, την μείωση της θητείας, τον σαφή έλεγχο των συνθηκών αυθαιρεσίας των ανωτέρων έναντι των κατωτέρων , την εφαρμογή δομών παιδείας και δημοκρατίας στο εσωτερικό του, τον περιορισμό σε συγκεκριμένο ωράριο εκτέλεσης υπηρεσιών των φαντάρων που δεν θα υπερβαίνει το 8ώρο, την εξάλειψη της λογοκρισίας δημιουργώντας δικαιώματα σε κοινωνικά κινήματα και οργανώσεις να παρεμβαίνουν με εξωστρεφείς επιστημονικά και μη πρόγραμματτα , εξασφαλίζοντας ενημέρωση στην κοινωνία για τα λειτουργικά δρώμενα του στρατού και την αποδέσμευση από τις πολεμικές συμμαχίες τύπου ΝΑΤΟ. Με σαφέστατο σκοπό την κατάργηση της υποχρεωτικής στράτευσης στον δρόμο της δημοκρατικής σοσιαλιστικής κατεύθυνσης που θα προβαίνει στην εξάλειψη των καταπιεστικών σχέσεων αδικίας από άνθρωπο σε άνθρωπο και θα βαδίζει στα χνάρια της αλληλεγγύης και της λογικής της ανθρώπινης συνεργασίας και όχι της ανωτερότητας, των διαχωριστικών γραμμών και των φεουδαρχικών ιεραρχικών μοντέλων.

Αν η αριστερά και τα προοδευτικά κομμάτια της χώρας δεν αναπτύξουν τις κατάλληλες δομές και αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επιμείνει να περιχαρακώνεται μετεκλογικά μην αγγίζοντας τον στρατό ως άβατο γιατί φοβάται ότι θα χάσει κάποιους ψηφοφόρους , τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα δει να ανανεώνει το υπάρχον σύστημα και να εξατομικεύει τους ανθρώπους διατηρώντας την αστική λογική. Υπό την εξής επίδραση δεν θα πρέπει να προαχθούν ιδεολογικές και πολιτικές έκπτωσης σε προσχήματα και καταστάσεις που τον αποριζοσπαστικοποιούν, αλλά ακριβώς να εμπλουτίσει τα πολιτικά χαρακτηριστικά του αναλαμβάνοντας την ευθύνη να δώσει ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο. Διαφορετικά ο εξτρεμισμός ως απόρροια της συνειδησιακής διαταραχής παραποίησης του ταξικού ρεαλισμού θα καθολικεύουν τον φασισμό και η Χρυσή Αυγή θα κάνει τοποθετήσεις του τύπου να επιβληθεί στρατιωτική θητεία και στις γυναίκες σε μη μάχιμες θέσεις με σεξιστικό πρόσημο και θα συστήνει κίβδηλα ως ορθολογικό την αύξηση της θητείας στους 14 μήνες για όλους.

To φίδι δεν σταματάει να γεννά

Το παρακάτω κείμενο αποτελείται από αφηρημένες εκτιμήσεις εξέτασης του σημερινού φασιστικού φαινομένου....



Το τελευταίο διάστημα της μετεκλογικής εποχής μετά και την μην τήρηση των πολιτικών δεσμεύσεων του μνημονιακού μπλοκ κυρίως από την ΝΔ που ηγείται αυτής της πολιτικής έχουμε γίνει θεατές μιας απερίγραπτης κατάστασης βιας από τους θυσιασώστες της συστημικής ιδιοτυπίας που διατυπώνονται και θεριεύουν από τον εκφασισμό που δίνεται να αποκτά λαϊκή νομιμοποίηση. Η πιστοποίηση της βίας που εφαρμόζει το σύστημα έναντι των φτωχών (διαχρονικό ταξικό φαινόμενο) έρχεται και συμπλέει με την συνειδησιακή διαταραχή παραποίησης του ταξικού ρεαλισμού, ανάγοντας στερεότυπα και φοβικές αντιλήψεις που υπάρχουν σήμερον και που η χρήση τους είναι προσοδοφόρα ώστε να διαχωρίσουν τους φτωχούς και να προστατέψουν το αντίπαλο δέος. Όταν το αντικοινωνικό πλαίσιο πολιτικής που αφορίζει δικαιώματα και τα αποσπά χάνει τα περιθώρια νομιμότητας πάντοτε θα υπάρχουν - (όσο και η εν ζωή αδικία και ανισότητα) - εφεδρείες τέτοιες που θα πάρουν προσωρινά ή μη τα σκήπτρα για να διατηρούν μια κάποια φερεγγυότητα στα κάτω. Οι πολίτες που δέχονται αυτήν την λιτότητα σαγηνεύονται από οποιαδήποτε αντιμνημονιακή αντανάκλαση και οι χωρίς δεοντολογικό πρόσημο χάνουν τον τρόπο αναζήτησης των χαρακτηριστικών, αναζητόντας την έστω άμεση λύση των καθημερινών προβλημάτων λαθεμένα στην σφαίρα του καιροσκοπισμού και χείριστα από τις δικλείδες του αντιδημοκρατισμού και αυτό συνιστά μια σύγχυση έρευνας του "μέσου" και του "σκοπού". Όταν το περιβόητο "μέσω" περιστρέφεται σε μια ημιδημοκρατική φαύλη κωλυσιεργία τότε ο στόχος αποστασιοποιείται διότι άλλος για τον άνθρωπο δεν μπορεί να είναι από την επιδίωξη μεταβολής της κοινωνικής συνισταμένης εξαλείφοντας τις πάσχουσες αδικίες. Η τροπή απορρόφησης της τάδε παλινωδίας πολιτικής γραμμής μπορεί να αποκτήσει μια ορθολογική εξήγηση αν ορίσουμε το φαινόμενο, ως αιτία σύγχυσης και να ψυχολογήσουμε το υποκείμενο πως αντιδρά στην κρίση (του)ς.

Ποιός είναι ο φασισμός....
Ο φασισμός που απειλεί την σημερινή κοινωνία είναι η κατά βάση απόρροια της καπιταλιστικής μεθοδολογίας και συρρέει με την παραγωγική διαδικασία, όταν αυτή οδηγείται σε τέλματα υπερσυσσώρευσης τότε η κοινωνικοί συσχετισμοί αναταράσσονται και παράγονται ακραία κοινωνικά φαινόμενα εξτρεμιστικής πολιτικής. Ο μετασχηματισμός του εργασιακού ιστού στην φτώχεια γεννάει τα "φίδια", όποτε το όποιο λαϊκό χρέος είναι η κλιμάκωση των αντιστάσεων που θα παρεμποδίσουν το έργο του διεθνές και εγχώριου κεφαλαίου που αναπαράγει την συνολική απαξίωση της ζωής με δικαιώματα.


Ο τροχός της αμάξης...
Η κρίση φαλαγγίζει την σκέψη και αναδεικνύει βασικά ένστικτα κοινωνικού δαρβινισμού. Η ψυχική υγεία είναι αυτή που μπαίνει στο στόχο επίθεσης και καθότι αποτελεί οργανική ιδιότητα του ανθρώπου είναι εύκολο να λοξοδρομεί και να ανακυκλώνεται βάση του ερισματικού κύκλου του κοινωνικού σχηματισμού που δρα το υποκείμενο εξέτασης. Στην σημερινή παραδοχή τα βασικά ένστικτα επιβίωσης οδηγούν σε δύο βασικά φετιχιστικά άκρα, της ανθρωποφοβίας ως άτομα ανταγωνισμού και της αλληλεγγύης ως άτομα συσπείρωσης, η μια εκδοχή παραπέμπει στον νεοναζισμό ενώ η άλλη στους δημοκρατικούς φορείς. Η πρώτη έχει να κάνει κυρίως με σκεπτική βλάβη, που θέλει η εκπλήρωση της βασικής ανάγκης να γίνεται σκοταδισμός που βάζει κόκκινες γραμμές στην ενοποίηση των εργατών και συσκοτίζει μια εθνικοκεντρική σκέψη με φυλετικά χαρακτηριστικά. Η δε δεύτερη ανάγει την συσπείρωση της εργατικής συμμαχίας ώστε να αντιμετωπίζει μια δεσπόζουσα δεινότητα που τον απειλεί. Στην ίδια κλίμακα εκτίμησης της σύγχρονης κοινωνιολογίας που συντίθεται με την ψυχολογία καταλογίζω και την εξής ανάγκη του ανθρώπου να ικανοποιεί την υπαρξιακή του ιδιότητα και δη μάλιστα όταν αυτή είναι πολιτική. Εννοώντας πως ο πολίτης νιώθει προσωπική ικανοποίηση όταν παράγει πράγματα (άυλα η υλικά). Άλλα μπορεί να τα παράγει αυτόβουλα, άλλα με έμμεση διαμεσολάβηση που σαφώς είναι και η επικρατέστερη λόγω της ειδικής ιδιαιτερότητας και εκεί είναι που το πολιτικό διακενό μεγαλώνει,η έννοια του πολιτικού διαφεντεύεται και κάθ επέκταση της πολιτικής, που οδηγεί στην απαξίωση, συνεπώς η κρίση γίνεται και θεσμική.


Όμως...
 κατηγορώντας μόνο το δομικό αίτιο οδηγούμαστε σε έναν ολοκληρωτισμό έως και αόριστο αριστερισμό που ζητάει να συγκαλύψει τις ευθύνες της αριστερής διανόησης. Ας μην απαρνιόμαστε ότι η γενικότερη κοινωνική απόσταξη για να εφαρμοστεί χρειάζεται την επιστήμη ώστε να την απορροφήσει στον αστισμό και να την χρησιμοποιήσει κατά το δοκών, η ιδιοτέλεια προσομοιώνεται και στις τάξεις της αριστεράς, λόγω μικροπολιτικής η ακόμη και κοινής γραμμής. Η χρήση της ζυγαριάς ώστε να θέτουν οι ίδιοι τη βαρύτητα οικονομία-πολιτική είναι η μεγαλύτερη προπαγάνδα, διότι αποτελούν όψεις του ίδιου νομίσματος. Όταν οι ειδικοί εκμαιεύουν την κοινή γνώμη και ηγεμονεύουν τις αντιλήψεις είναι εύκολο να θέσουν το πρόβλημα στη βάση απειλής - αντιμετώπισης της κατάρρευσης της οικονομίας και διόλου από τη φασιστική πλοκή. Γι αυτό τον λόγο είναι σημαντικό να αφουγκραστούμε, ότι η οικονομική πόλωση είναι πολιτική βουλιμία, άρα διαχείριση της οικονομικής ζώνης στο πολιτικό πεδίο, άσχετο με το νόμισμα πχ.

Η ιδεολογία δεν εκτιμάται...
Το δεοντολογικό πρόσημο δεν αναζητήθηκε και η εθνική πλάνη αφομοιώθηκε σαν εργαλέιο απεμπλοκής. Παραδειγματικά εξαντλώντας την καυστικότητα των λεγόμενων μου θεωρώ πως ακόμη και πρωτοποριακά κινήματα όπως αυτά των "αγανακτισμένων" εξαρθρώθηκαν σε ένα μοντέλο διοίκησης που έκανε την αναρχο-αριστερά να δειλιάζει να προβληματίσει ταξικά την ομάδα. Σεβόμενη την αυτονομία του κινήματος ως ορθολογικό άβατο δίναμε βήμα στις φασιστικές αντιλήψεις να οργώνουν ψυχές που εκείνη τη στιγμή ήταν "αχρησιμοποίητα σφουγγάρια".

Επιπλέον....

 διόλου ευκαταφρόνητος και αμελητέος δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ο παρασιτισμός που καπηλεύεται τον "ημιδημοκρατικό" νεοφιλελευθερισμό και του δίνει μια καθολική συντηρητικότητα ώστε να στρατεύει μέσα από τα συναισθήματα των υποκειμένων, κόσμο που εμμένει στο προσκολλημένο αξιακό φορτίο της πατρίδας και της θρησκείας. Εξού και η ταυτότητα της ΝΔ που συσπειρώνει τον αντιδημοκρατισμό και ανάγει προνόμια του παρελθόντος λες και αυτά δεν έχουν αποσπαστεί από την πολιτική κατεύθυνση της δεξιάς αλλά από την αριστεροποιήση του κοινού.

Η μαγική συνταγή είναι αδόκιμο να εκθέσει, διότι απλά δεν έχει ευρεθεί και γιατί ποιο απλά η λαϊκή πίεση και η συνέχιση δυνατότητας μεταβολής των κοινωνικών συσχετισμών προς τις ελευθεριακές συνθήκες διαβίωσης σηματοδοτεί μια όποια πραγματική αλλαγή.


Κοντολογίς, σκοτώστε το φίδι και όχι τα ωά του!