Η ατζέντα της κυβέρνησης Σαμαρά

Ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει μιλήσει ευθέως ότι η πολιτική ατζέντα της κυβέρνησης Σαμαρά έχει ακροδεξιό πρόσημο. Θα περίμενε κανείς ότι αυτή η κυβέρνηση που αποτελείται από ακόμα δύο κόμματα, του ΠΑΣΟΚ που αυτοπροσδιορίζεται στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας και της ΔΗΜΑΡ στον χώρο της αριστεράς, ότι θα έγερνε την πλάστιγγα σε μια πιο δημοκρατική πολιτική κατεύθυνση. Στον αντίποδα όμως αυτής της λογικής, η ροπή της κυβέρνησης είναι να επανασυντηρητικοποιήσει την ελληνική κοινωνία, να την τρομοκρατήσει και να “σπάσει” τις όποιες αντιδράσεις ως επιβλαβείς για την αναδιάρθρωση και την εκπλήρωση του νεοφιλελεύθερου πλάνου ανάκαμψης της οικονομίας.

Σε αυτόν τον τρικομματικό σχηματισμό, η ΔΗΜΑΡ ενσωματώνεται και δεν εκφράζει αντιδράσεις για τις πρακτικές καταστολής των απεργιών, των καταλήψεων και για τα αποκαλυπτικά βασανιστήρια συλληφθέντων. Πληρώνει σθεναρά το κόστος συνεργασίας, χάνοντας το “αριστερά”, ακόμη και το “δημοκρατική”. Η ΝΔ με σταδιακό τρόπο απορροφά τις φιλοαριστερές εσωκυβερνητικές αντιλήψεις, δημιουργώντας η ίδια την ένταση και στη συνέχεια την καταστέλλει ως έννομη δύναμη. Αυτή η πολιτική προσδοκά να χτυπήσει σε πολλαπλά σημεία την κοινωνία και τον ΣΥΡΙΖΑ, ως απειλή συνολικότερα του πολιτικού κατεστημένου.

Ποια είναι αυτά τα σημεία:

Εξίσωση των δύο άκρων

Σίγουρα η κυβέρνηση θα ευελπιστούσε να έχει μπολιαστεί στην ημερήσια ατζέντα του κάθε πολίτη ότι αυτή η εξίσωση είναι πραγματική και κατατάσσει στα άκρα τον ΣΥΡΙΖΑ και την Χρυσή Αυγή. Παρά ταύτα διακρίνεται μια μη εμπέδωση αυτής της ρητορικής, παρ όλο που η μανιακή στοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι “τρομοκράτες” δεν έχει κοπάσει. Η θεωρεία των δύο άκρων αποσκοπεί στο να "καταπιεί" ο ελληνικός λαός τα νέα μέτρα και τους εφαρμοστικούς νόμους του μνημονίου, παρουσιάζοντας τα, ότι πηγάζουν από την δύναμη εκείνη που δεν είναι επικίνδυνη για την οικονομία. Με λίγα λόγια, όταν υπάρχουν άκρα σημαίνει ότι υπάρχει “μέση” ή αλλιώς ισορροπία. Ένας δημοκρατικός πολίτης ο οποίος είναι τρομοκρατημένος, βλέπει την φασιστική δράση της Χρυσής Αυγής και ταυτόχρονα ακούει τοποθέτηση του κυβερνητικού εκπροσώπου, ότι αυτή η δράση είναι καταδικαστέα και αποτελεί το ένα άκρο, αθέμιτα αναρωτιέται ότι πρέπει να υπάρχει το άλλο. Αν το ένα άκρο είναι κακό τότε και το άλλο είναι κακό. Με αυτόν τον τρόπο στοχοποείται η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ ως ακραία. Αλλά όχι στο ύφος της αντισυστημικότητας έναντι των υπόλοιπων συστημικών κομμάτων αλλά της αναξιοπιστίας και της αποδιοργάνωσης. Δεν θα είχε κανένα νόημα ο ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπιστεί την θέση ότι ανήκει σε άλλο σημείο της πολιτικής πυξίδας, δηλαδή στο να καταδικάσει την θεωρεία των δύο άκρων, αν γνώριζε εκ των προτέρων, ότι έχει μια κοινωνία δημοκρατική στο βάθος της που αναγνωρίζει το συστημικό από το αντισυστημικό. Το ερώτημα είναι, ότι βάση της τελευταίας δημοσκοπικής έρευνας της public issue που ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται πρώτος με +0,5%, σημαίνει ότι έχουμε δημοκρατικό κοινό; Δεν μπορούμε να απαντήσουμε εύκολα σε κάτι τέτοιο, αυτό που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι, ότι η επιχείρηση εμπέδωσης της θεωρίας απέτυχε αλλά δεν αντέστρεψε το βέλος.

Στρατηγική της έντασης και του αντιπερισπασμού

Η ένταση δημιουργείται όταν δεν υπάρχει κοινωνική ομαλότητα. Σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, συνεπώς οξυμένης ταξικής πάλης, το να λέγαμε ότι υπήρξε ομαλότητα πριν το ξέσπασμα της κρίσης στην Ελλάδα είναι λάθος. Μπορούμε όμως να πούμε ότι υπάρχει συγκεκριμένη βλέψη ώστε να εντείνεται αυτή η ένταση. Πέραν δηλαδή των αναμενόμενων διαχρονικών εντάσεων, αφενός η κρίση κλιμακώνει αντιδράσεις, αφετέρου η κυβέρνηση διαπράττει την παρακρατική της ιδιότητα. Μεταφράζοντας κάθε αντίδραση ως τρομοκρατική ενέργεια, αλλάζοντας στην ουσία τον ρόλο του θύτη και του θύματος. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν ειδήμων πολιτικοί ώστε να πουν άμεσα, ότι “αυτό” το γκαζάκι είναι τρομοκρατία. Υπάρχει η δικαστική εξουσία και η κοινωνία. Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε σαν πολίτες βλέποντας εγκληματικές ενέργειες είναι να δούμε αν και κατά πόσο είναι δίκαιες. Που σημαίνει ότι ακόμα και μια δικαστική απόφαση, ή ένας νόμος του κράτους, αποφανθεί νόμιμος αλλά άδικος, η κοινωνία πρέπει να επέμβει. Συνεπώς το ζητούμενο είναι να αξιολογήσει η κοινωνία κατά πόσο ωφελούν τα προβλήματα της οι κατά περιπτώσεις “τρομοκρατικές” ενέργειες.

Για παράδειγμα η βόμβα στο mall δεν ήταν θετική ενέργεια, (ανεξάρτητα με τι κριτήρια έγινε) αλλά ήταν μια κίνηση που όσο παράδοξο και να διαβαστεί επιδίωκε την “ομαλότητα” μέσω της “έντασης”. Ομαλότητα αυτή τη στιγμή για την κυβέρνηση είναι να δημιουργείται ένταση ώστε να κρυφτούν οι ανάγκες της κοινωνίας και οι πραγματικοί ένοχοι και ταυτόχρονα να επέμβουν ως θυσιασώστες της κοινωνικής γαλήνης λαμβάνοντας τα εύσημα της κοινής γνώμης. Η κυβέρνηση διάλεξε να μην έχει ομαλό βίο, αλλά να συγκρουστεί με την δημοκρατία. Αυτό δεν είναι μια αφέλεια της στιγμής, αλλά μέσω της σύγκρουσης επιδιώκει να διευρύνει τον βίο της, χτυπώντας τον άλλο πόλο (της αριστεράς) και εκμηδενίζοντας τον αντίπαλο, αντί μιας πολιτικής Παπαδήμου.

Νόμος και τάξη

Ο νόμος και η τάξη δεν είναι σίγουρα αμερικάνικη αστυνομική δραματική σειρά αλλά η σύγχρονη – σκουριασμένη πολιτική κατεύθυνση της κυβέρνησης. Εκεί που οι ίδιοι δημιουργούν την ένταση έρχονται μετά να την καταστείλουν με αστυνομικό τρόπο. Βέβαια όσο και να επικαλείται η κυβέρνηση ότι υπερασπίζεται τον νόμο και όσο και να επιμένω ότι ο νόμος δεν εξυπηρετεί την δικαιοσύνη, τόσο η κυβέρνηση έρχεται να διαψεύσει τα λεγόμενα της και τα δικά μου. Γιατί πρώτον είναι παράνομη και δεύτερον είναι και δίκαιη.

1)Προσπάθησαν να σπάσουν πολλές καταλήψεις χωρίς να έχουν τα απαραίτητα έννομα κριτήρια και ποινικά ευρήματα. Πραγματοποιώντας αστυνομική επίθεση στην κατειλημμένη δημοτική αγορά κυψέλης πέρυσι, όταν δεν υπήρχε εισαγγελική απόφαση. Επιπλέον επιχείρησαν να σπάσουν την κατάληψη της Λέλα Καραγιάννη, της Σκαραμαγκά που επίσης δεν υπήρχε καταγγελία, πλην της κατάληψης Βίλα Αμαλίας. Σημαντική παράνομη ενέργεια είναι η πολιτική επιστράτευση στους απεργούς του μετρό και στους ναυτεργάτες. Το νομικό αυτό διάταγμα καθορίζει πως γίνεται επίταξη των εργαζομένων, αλλά μόνο σε σοβαρές περιπτώσεις όπως είναι, κίνδυνος δημόσιας υγείας, θεομηνίας και άλλες καταστροφές. Στην περίπτωση της απεργίας των εργαζομένων του μετρό, ακόμα και αυτός ο χουντικής προελεύσεως νόμος δεν τηρείται.

2)Είναι όμως και δίκαιη γιατί ακριβώς είναι ιδιοτελής και επιλεκτική κάτω από το πρίσμα των κυρίαρχων δυνάμεων πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Γιατί πολύ απλά δικαιώνει την αστική τάξη, έναντι των εργαζομένων. Οι καταλήψεις είναι κατά κύριο λόγο αντιεμπορευματικές άρα ανταγωνιστικές προς την ελεύθερη αγορά και ταυτόχρονα τα ριζοσπαστικά πολιτικά χαρακτηριστικά της είναι μια εν δυνάμει απειλή για τους από πάνω.

Καταστολή και Δεξιά ηγεμονία

Η καταστολή σε όλα τα επίπεδα είναι εμφανής και δικαιολογείται βάση των παραπάνω. Οι αντιδράσεις και οι συνδικαλιστικές ελευθερίες αποτελούν μονάδες αντίστασης των εργαζομένων που οφείλονται να παταχθούν, για να εφαρμοσθούν τα προγράμματα των δανειστών. Φτάνουν στο σημείο να πουν πως η ανάκαμψη δεν επιτυγχάνεται επειδή γίνονται απεργίες και ρίχνουν την ευθύνη στους εργαζόμενους των 586 ευρώ και στους 1.5 εκ. ανέργους.

Αυτή η πολιτική όμως είναι πιο αναβαθμισμένη. Εκμεταλλευόμενη την κρίση προσπαθεί ο νεοφιλελευθερισμός να βγει δυνατός, ή καλύτερα να αποδυναμώσει τόσο τις άλλες μορφές πολιτικής και να παίζει χωρίς αντίπαλο.

Το “δόγμα του σοκ”, δηλαδή η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και των κοινωνικών παροχών, έχει μπει σε μια τροχιά πλεύσης ενώ το επόμενο πεδίο που είναι ο συνδικαλισμός επιλέγεται τώρα. Μπορεί να αποσύρθηκε προς στιγμή η σκέψη από το υπουργείο εργασίας για τροποποίηση του νόμου περί απεργιών αλλά τίποτα δεν εξασφαλίζει ότι κάτι τέτοιο δεν θα εμφανιστεί και ίσως πιο σκληρά αργότερα.

Αυτή η επιλογή αποκαλύπτει και την δεξιά ηγεμονία που θέλει να έχει στον τόπο η ΝΔ ή μάλλον η κυρίαρχη ελιτ. Εφόσον γνωρίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους, τον ορίζουν ως εχθρό. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η αριστερά των κινημάτων και των αντιστάσεων που φοβούνται, αυτό που πρέπει να κάνουν είναι να επιλέξουν ένα κόμμα της δεξιάς να παράξει έργο. Τέτοιο που θα είναι ικανό να διαλύσει την κοινωνία και την ριζοσπαστικοποίηση της. Διαλύοντας την κοινωνία, προσδοκούν στην μην εκπλήρωση του κυβερνητικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ όταν αναλάβει την διακυβέρνηση, να κριθεί αναξιόπιστος και να καρατομηθεί συνολικά η αριστερά για τα επόμενα χρόνια, να μεταφραστεί ως ανίκανη για να αντιμετωπίσει την κρίση.

Ακόμα όμως και στην εφαρμογή αυτών που επιδιώκουμε σαν ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ όταν και αν αναλάβουμε την διακυβέρνηση της χώρας, ο δρόμος δεν θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Την εξουσία δεν θα την έχει ο λαός, τα μέσα χειραγώγησης, τα επιτελεία και χαλκεία του πολιτικού κατεστημένου θα συκοφαντούν και θα πολεμούν τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι όπως τώρα, αλλά ακόμα πιο βάρβαρα. Αυτή η εκτίμηση δεν πρέπει να μας φοβίζει αλλά να μας πεισμώνει....

Χ.Σ

Μια νεολαία με αξιοπιστία, κινηματικότητα, πρωτοπορία και δημοκρατία

Η νεολαία αυτή τη στιγμή είναι το κομμάτι της κοινωνίας που πλήττεται έντονα από την εφαρμογή των μνημονίων και από την νεοφιλελεύθερη στρατηγική που ακολουθούν οι δυνάμεις του κεφαλαίου. Είναι η ευπαθής αυτή κοινωνική κατηγορία που αποτελεί τον πρωταρχικό στόχο των κυρίαρχων τάξεων, με σκοπό την πλήρη καθυπόταξη της, στους κανόνες της αγοράς και της αστικής ιδεολογίας. Η ανεργία ως αποτέλεσμα των αδιέξοδων πολιτικών επιλογών των μνημονιακών κυβερνήσεων, η απόσπαση δημοκρατικών δικαιωμάτων, η μείωση κονδυλίων στον χώρο της εκπαίδευσης, η εφαρμογή του σχέδιου “Αθηνά” με το σπάσιμο των σπουδών σε δύο κύκλους και την αντικατάσταση του πτυχίου με τίτλους σπουδών, αποτελούν επιμέρους στοιχεία της μνημονιακής πολιτικής στην Ελλάδα που πατούν στον κοινό παρονομαστή της καπιταλιστικής κρίσης. Επιδιώκοντας μέσα από αυτήν, αφενός να διασώσουν τα κεφάλαια τους και αφετέρου να πραγματοποιήσουν υποτίμηση της εργατικής δύναμης δράκωντας την ευκαιρία. Υπό αυτό το σχέδιο που συνεπικουρείται από τις υποτελείς μνημονιακές δυνάμεις στην Ελλάδα, κοινωνικοί άξονες όπως ο δημόσιος τομέας, οι συνδικαλιστικές ελευθερίες, οι εναλλακτικές μορφές αντίστασης και ανυπακοής οφείλουν να διαλυθούν. Στην μη αποδοχή των επιλογών αυτών, το κράτος χωροφύλακας θα είναι εκεί ώστε να καταστείλει με αυταρχικό τρόπο τις αντιδράσεις. Επιλέγοντας με αυτόν τον τρόπο να τρομοκρατήσουν και να καταστρέψουν το μέλλον και τα όνειρα της νεολαίας. Επειδή το μέλλον και τα όνειρα δεν αποτελούν μπαλάκι του πικ πονκ, η νεολαία οφείλει να αποκτήσει πολιτική δράση.

Η σκοπιά από την οποία πρέπει να βλέπει η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, την πολιτική της, παίζεται σε διπλό ταμπλό. Στην κατανόηση των προβλημάτων που υπάρχουν στην κοινωνία και στον χώρο της νεολαίας, καθώς και στην εξασφάλιση των πιο αξιόπιστων, ελκυστικών, προοδευτικών και δημοκρατικών δομών στο εσωτερικό της. Οπότε οφείλει να συγκροτηθεί για τους νέους μέσα στο κόμμα αλλά κυρίως έξω από αυτό. Γι αυτόν τον λόγο η συγκρότηση των νέων του ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να χαρακτηρίζεται από αξιοπιστία, κινηματικότητα, πρωτοπορία και δημοκρατία. Όλα αυτά κάτω από το όραμα της σοσιαλιστικής διεύθυνσης και της αριστερής ανανέωσης του 21ου αιώνα.

ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ

Το αίσθημα εμπιστοσύνης που δημιουργεί κάποιος έναντι κάποιου άλλου, κερδίζεται και κρίνεται. Η ταυτότητα κάτω από την οποία πρέπει να συγκροτείται μια αριστερή πολιτική οργάνωση νεολαίας είναι να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στην κοινωνία. Που σημαίνει ότι πρέπει να αφουγκράζεται και να κατανοεί τα αιτήματα που αναπαράγονται σε αυτήν. Υπό αυτό την λογική ένα κύριο αίτημα που κυριάρχησε στα κινήματα των τελευταίων ετών και παραμένει επίκαιρο. Είναι η αμφισβήτηση της πολιτικής αντιπροσώπευσης και της εξουσίας των ειδικών. Αυτό θρέφτηκε από την γενικότερη απογοήτευση των πολιτικών επιλογών του δικομματισμού, πραγματοποιώντας ένα βάθεμα αναζήτησης διαφορετικών οδών από αυτών της πολιτικής εξουσίας, που απορρίφθηκε ως  μοντέλο γιατί είναι θεσμικά και κοινωνικά προβληματικό. Αυτή η αντιμετώπιση κάνει το έργο μιας πολιτικής οργάνωσης ως προς την ένταξη μελών και την απεύθυνση της αρκετά δύσκολο. Αυτή βεβαίως η αντίληψη του μη ολοκληρωμένου επαναστατικού υποκειμένου είναι διπλής όψεως. Δηλαδή λόγω ελευθεριακής συνείδησης αλλά και λόγω της αστικής ιδεολογικής ζύμωσης. Στην καπιταλιστική κοινωνία το πολιτιστικό πρότυπο του ατομικισμού σε διδάσκει πως μέσα από την ατομική πάλη μπορεί να επιβιώσεις, να διεκδικήσεις και να διακριθείς. Το κοινωνικό γίγνεσθαι σου βάζει το “εγώ” πάνω από το “εμείς” και έτσι η κρίση συμμετοχής σε συλλογικότητα αποτελεί κυρίαρχο φαινόμενο. Ωστόσο, αυτή η αντίληψη που υπερκεράστηκε όλα αυτά τα χρόνια δείχνει να υποχωρεί μέσα από την ανάγκη για συλλογική δράση και μέσα από τα αδιέξοδα που η ίδια η κοινωνία αποδεικνύει. Γι αυτόν τον λόγο για να αποκτήσει πνοή μια πολιτική οργάνωση, στην κρίση της πολιτικής, πρέπει να επιδιώξουμε να δούμε σε βάθος χρόνου πως θα προωθήσουμε και θα επικαιροποιήσουμε στην καθημερινότητα μας την συλλογική δράση ως ικανή λύση στα σύγχρονα προβλήματα. Για να μπορέσουν να αποτυπωθούν αυτά στο λειτουργικό κομμάτι πρέπει να δούμε πως η νεολαία λαμβάνοντας τα μηνύματα αυτά μπορεί να οικοδομήσει έναν μη έντονα αντιπροσωπευτικό και εξουσιαστικό κορμό λειτουργίας, με οριζόντιες διαδικασίες, απορρίπτοντας την ιεραρχία και τους ηγέτες. Καθορίζοντας με αυτόν τον τρόπο, το πως θα αξιοποιηθεί το στοιχείο της λαικής συνέλευσης, δηλαδή της από κάτω και ανοιχτής διαδικασίας σε σύνδεση με τις κλειστές διαδικασίες και τα όργανα.

ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ένα στοιχείο που η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να διατηρήσει, να εμπλουτίσει και να εντείνει είναι η διαρκής πάλης που πρέπει να δίνει στους δρόμους, η αλληλεγγύη σε κάθε εργατική διεκδίκηση και η δικαιοσύνη ακόμη και αν αυτή έρθει σε σύγκρουση με νόμους του κράτους. Η κινηματική συμπεριφορά της νεολαίας αφορά και τον κάνονα της αξιοπιστίας που πρέπει να καλλιεργήσει καθώς και να καθορίσει το αδογμάτιστο της φύσης της. Για να υπάρξει μαζικό και ταξικό κίνημα πρέπει να εξετάσεις τους κοινωνικούς συσχετισμούς και να αντιληφθείς πιο κομμάτι της κοινωνίας είναι σύμμαχος στον αγώνα που εσύ αξιώνεις και η ίδια η κοινωνία σε καλεί να δώσεις. Πρώτα από όλα πρέπει να δεις πιο είναι το ιδεολογικά και πολιτικά κοντινό κινηματικό μοντέλο που μπορεί να επιτύχει νίκες και να έρχεται σε σύγκρουση με συμφέροντα που τάζονται εναντίον των εργαζομένων. Η αντιεμπορευματική δράση, η κοινωνική πρόνοια, οι αυτοδιαχειριζόμενες κινήσεις,  πρωτοβουλίες ανέργων, δίκτυα αλληλεγγύης, είναι μορφές αγώνα διαμέτρου αντίθετες με το κυρίαρχο πολιτικοοικονομικό μοντέλο και πρέπει να αποτελούν προνομιακό εργαλείο ρήξης και ανατροπής. Όλα αυτά όμως πρέπει να γίνονται και με την κομματική αλλά και χωρίς αυτήν ταυτότητα. Το ακομμάτικο στοιχείο παρέμβασης και δράσης είναι αυτό που μια κομματική νεολαία συνήθως απομονώνει. Κρίνοντας ως σημαντική την αυτοπροβολή συμμετοχής σε μια κίνηση χάνουμε την ουσία, του για ποιον γίνεται η κίνηση. Για να μην αποκλείει μια κομματική νεολαία λοιπόν, πρέπει να διαθέτει αυτόνομα στέκια, με στοιχεία αυτομόρφωσης, πολιτισμού, εκδηλώσεων, ιδεολογικών συζητήσεων που θα απευθύνονται στο ευρύ φάσμα της νεολαίας της κρίσης.

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΣ

Μια ξεχωριστή ενότητα ως προς την εμβάθυνση και την σημαντικότητα της είναι αυτή της αντιφασιστικής δράσης. Τα μαύρα χρόνια του φασισμού στην Ελλάδα και στην Ευρώπη που ελπίζαμε ότι περάσανε ανεπιστρεπτί, επιστρέφουν με τον πλέον εκκωφαντικό και επικίνδυνο τρόπο στην κοινωνία του 21ου αιώνα. Η κρίση και η ένταση που έχει καθιερώσει η μνημονιακή ατζέντα, δημιουργεί αντιδράσεις που όταν αυτές δεν έχουν δεοντολογικό πρόσημο και κρίνονται μόνο από το αντισυστημικό της εποχής, μπορεί να οδηγήσουν σε μια ριζοσπαστικοποίηση που είτε θα γέρνει στα αριστερά με την μορφή αλληλεγγύης, είτε προς τα δεξιά με την μορφή κοινωνικού κανιβαλισμού. Προσθέτοντας τα τόσα χρόνια ύψωσης του εθνικού φρονήματος, του νεκρού διαφωτισμού στην Ελλάδα, μια κοινωνία συντηρητική στο βάθος της, ήταν αναμενόμενο κάποια στιγμή να ξεσπάσει. Δυστυχώς το έπραξε με τον ποιο επικίνδυνο τρόπο, μέσω της νομιμοποίησης του ναζισμού. Αυτή η αντιανθρωπιστική αντίληψη πρέπει να περιθωριοποιηθεί εγκαίρως και η χρυσή αυγή να βγει εκτός νόμου στην συνείδηση των πολιτών. Η νεολαία μπορεί να πρωτοστατήσει σε αυτόν τον αγώνα για την παρεμπόδιση του εκφασισμού στην κοινωνία.

Αυτή πρέπει να πραγματωθεί μέσα από την πράξη. Με την μορφή ενός μεγάλου καλέσματος συγκρότησης αντιφασιστικού μετώπου με δυνάμεις του αντιμνημονιακού και δημοκρατικού τόξου. Με αυτόν τον τρόπο συσπειρώνεις το εσωτερικό σου καθώς και τις δυνάμεις της αριστεράς και της αναρχίας, βγάζοντας την νεολαία στο προσκήνιο και αποκτώντας μια λαική απεύθυνση που θα σπάσει την τροχοπέδη στην οποία βρισκόμαστε. Μια τέτοια σκέψη μπορεί να συγκροτήσει αντιφασιστικές επιτροπές που θα δημιουργούν τα αντανακλαστικά της ταχείας επέμβασης και απομόνωσης των φασιστικών κρουσμάτων. Συνυπολογίζοντας την δυναμική ιδεολογική σύγκρουση που πρέπει να πραγματοποιήσουμε για την κοινωνική αριστερή χειραφέτηση.

ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ

Η νεολαία έχει χρέος να καταρρίπτει τα παλαιά καθεστώτα. Αυτά μπορεί να δημιουργούνται με ιδιοτέλεια αλλά και με αθέμιτους τρόπους, λόγω της διαφορετικής εποχής. Δεν μπορεί με αυτό το σκεπτικό μια νεολαία, να είναι δογματική και να επαναλαμβάνει τα λάθη του παρελθόντος.  Η πρωτοπορία της νεολαίας αποδεικνύεται στην πράξη και στον τρόπο που παρεμβαίνει στην κοινωνία, είτε ιδεολογικά είτε πολιτικά. Η πολιτική μας παρέμβαση πρέπει να βρίσκεται σε μια πρόοδο. Όπως για παράδειγμα παλαιότερα ο Ρήγας Φεραίος κέρδισε μέσα από αγώνα, να μην φοράνε τα παιδιά στα σχολεία ποδιές, που αποτέλεσε τολμηρό βήμα της εποχής. Έτσι και μια νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα πρέπει να τολμά να σπάει τις παραδόσεις, να διεκδικεί δικαιώματα για όλους και κυρίως για τις κοινωνικές μειονότητες. Να αναζητά τρόπους που θα τους αποκαθιστά ως ίσους ανάμεσα σε ίσους.

Επιπλέον σήμερα μπορούμε να αξιοποιήσουμε την εξέλιξη της επιστήμης “με μη γραμμικό τρόπο” αξιολογώντας και κρίνοντας το πώς η επιστήμη θα εφαρμόζεται για την κοινωνία. Μια νεολαία με πανεπιστημιακές γνώσεις και με τεχνολογική εξειδίκευση, μέσα στον ταχύτατο χρόνο επικοινωνίας μέσω του διαδικτύου, μπορεί να μηδενίσει την απόσταση. Μπορεί να διασυνδεθεί με κόμματα της αριστεράς στην Ευρώπη σε επίπεδο κινήματος, ανταλλαγής ιδεών, απόψεων προτάσεων και να προβεί σε λύσεις.  Για παράδειγμα να δει ποιο μοντέλο επέλεξαν για την συγκρότηση μια νεολαίας μέσα στο κόμμα οι συναγωνιστές σε αριστερά κόμματα της Ευρώπης.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Για να εφαρμόσουμε την δημοκρατία που αποζητάμε, δηλαδή την σύνδεση της άμεσης και της έμμεσης καθώς και για να υλοποιήσουμε τις αξίες της, πρέπει να έχουμε εμείς οι ίδιοι σαν κομματική οργάνωση νεολαίας, δημοκρατία. Για τον λόγω ότι η δημοκρατία δεν είναι στατική και δεν ζούμε σε μια κοινωνία με τη δημοκρατία που αποζητούμε, άρα ούτε και τα ίδια τα μέλη είμαστε ιδανικοί δημοκράτες. Για να εξασφαλίσουμε την δημοκρατία πρέπει να εκλέξουμε όργανα, τα οποία πρέπει να ξεκινάνε από την βάση και να καταλήγουν γι αυτήν. Γι αυτόν τον λόγο και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποτελεί το άτυπο μη εκλεγμένο συντονιστικό των νέων ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη στιγμή αποφασιστικό και εκτελεστικό όργανο. Οφείλουμε να διαλυθεί και να προχωρήσουμε σε μαζικές διαδικασίες. Πρέπει να γίνουν κατά αυτόν τον τρόπο στόχοι της νεολαίας, η συγκρότηση οργάνων βάσης, όπως είναι οι συνελεύσεις νέων ΣΥΡΙΖΑ σε τοπικές και σχολές. Καθώς όμως και ευρύτερες συναντήσεις ανά γεωγραφικό διαμέρισμα ή νομό που θα απολογούν και θα βάζουν νέους στόχους διαμορφωνόντας της πολιτική ατζέντα και τον οδικό χάρτη των νέων, που θα κρίνουν το πότε και πως θα συγκροτηθούν οι νέες και οι νέοι του ΣΥΡΙΖΑ. Με αυτήν την λογική κρίνεται σημαντική μια πανελλαδική συνδιάσκεψη νέων, πριν την ίδρυση της νεολαίας γιατί ακριβώς αποτελεί το πρόπλασμα του συνεδρίου και είναι το ποιο δημοκρατικό μέσω για την δημιουργία οργάνων και επιτροπών προς το συνέδριο.

Συνεπώς, στόχος της νεολαίας είναι η συγκρότηση μια οργάνωσης που θα βρίσκεται παντού και θα αφορά όλους τους νέους. Αυτό σημαίνει πως ένας πεδίο που υστερεί και αποτελεί δυναμικό κομμάτι της νεολαίας διαχρονικά είναι το μαθητικό κίνημα, το οποίο έχεις την ανάγκη να το εντάξεις στην πολιτική σου για τις ανάγκες που το ίδιο έχει και για να προϊδεάσεις τα νέα παιδιά, να τα εντάξεις στον αγώνα για δημοκρατία και ελευθερία. Η αντιφασιστική παρέμβαση μπορεί να  ξεκινήσει από τους μαθητές με σκοπό την αντιμετώπιση του εκφασισμού και την συγκρότηση μαθητικής οργάνωσης νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ καλύπτοντας όλα τα σημεία πολιτικής δράσης για μια ελπιδοφόρα οργάνωση νέων ΣΥΡΙΖΑ!

Σίμος Σιμωτάς