Η πιο σκληρή ταξική επίθεση επιτάσσει την πιο πειστική αντιμετώπιση

Η μνημονιακή πολιτική είναι παράγωγο της βουλιμίας των κυριάρχων οικονομικών και πολιτικών δυνάμεων εντείνωντας το "δόγμα του σοκ" και ολοκληρώνοντας την διάλυση του κοινωνικού κράτους, της δημόσιας διοίκησης, του αυτοδιοίκητου, των εργασιακών δικαιωμάτων. Ο Οδοστρωτήρας νεοφιλελευθερισμός αποτελεί το μέσω ισοπέδωσης και διαχειρίζεται την διακυβέρνηση των "υποτελών" χωρών του ευρωπαϊκού νότου.

 Αυτή τη στιγμή το επιτελείο της τρόικας έχει διπλή ταυτότητα, μια ομογενής και μια αλλοδαπή, αλλά και οι δυο όψεις εφαρμόζουν την ίδια βαρβαρότητα και διατελούν το ίδιο έργο. Το γνωστό και υπερ αναλυμένο και επιστημονικά αποδεδειγμένο "τροπάρι" της μεταβίβασης του χρέους από το χρεοκοπημένο τραπεζικό κεφάλαιο στους λαούς. Οι  ελληνικές τράπεζες δανείζονται από τις διεθνείς τράπεζες, από το ΔΝΤ και από άλλες έκτακτες μορφές στήριξης, έλαιο διάσωσης και όχι τροφοδότησης και ενίσχυσης της "αγοράς", των ασφαλιστικών ταμείων και των στοιχειωδών αναγκών πρόνοιας και παιδείας. Η ύφεση μοιάζει να μην έχει τελειωμό, από τη στιγμή που δραστικά μέτρα για την μείωση του ελλείμματος, της παραγωγικής ανασυγκρότησης, της δίκαιης φορολόγησης, την ενίσχυση της καταναλωτικής δύναμης και της ανθρώπινης "εγκεφαλικής" διάσωσης σκόπιμα δεν αγγίζονται. Αντίθετα ένα δομικό σύστημα σε κρίση προωθεί τον παρισιτισμό και τον ναρκισσισμό εκφασίζοντας την κοινωνία και κάνοντας την δημοκρατία απρόσιτη και αχρείαστη. Συρρικνώνοντας την δημοκρατία με αυτόν τον τρόπο, περνάνε τα αντισυνταγματικά και πλέον έκφυλα αντιδημοκρατικά τους μέτρα. Και με δικαιολογία την κρίση προκαλούν εσωτερική υποτίμηση ώστε ο εργάτης να γίνεται όλο και πιο φτηνός, αφήνοντας έτσι την δυνατότητα στο επενδυτικό κεφάλαιο να αγοράζει επιχειρήσεις, γη και ύδωρ και να χωνεύονται τα μονοπώλεια σαν σωτήρες εξυγίανσης και όχι σαν μεγάλα αρπαχτικά. 

Το σχέδιο καρατόμησης του ελληνικού λαού και του ευρωπαϊκού νότου είναι να εκκαθαρίσουν εκείνους που τους χαλούν τις επενδύσεις.

 Αυτά είναι ο δημόσιος τομέας ως ο πλέον ανταγωνιστικός κοινωνικοποιημένος κύκλος που παρέχει υπηρεσίες και.... η "ριζοσπαστική αριστερά". Αντιπαραθετικές οπτικές αλλά και οι δύο στο μεγαλύτερο τους μέρος, ο ένας σαν οικονομικός τομέας και η δεύτερη σαν πολιτική δύναμη, εκφράζουν τους λαούς και αντικατοπτρίζουν τις ανάγκες της κοινωνίας. 

Στην κινδυνολογία της ηγεμονίας της αριστεράς και της ανάληψης της εξουσίας από αυτήν, δεν διστάζουν να προστατέψουν τον ακροδεξιό εξτρεμισμό και να τον χρησιμοποιούν σαν παρακρατικό όργανο, να λαϊκίζουν περί των δύο άκρων, καταγγέλλοντας και εξισώνοντας πως μόνοι οι ίδιοι αποτελούν την "ισορροπία".

Με όπλο τον άκριτο λαϊκισμό, την λασπολογία και τον εκχυδαϊσμό, επιτίθενται βρόμικα στην αριστερά και αδίστακτα προδικάζουν και αντιτίθενται σε κάθε αγώνα των εργαζομένων. Προσπαθούν εξόφθαλμα στο διάστημα της μη πλέον ελεγχόμενης οικονομικής κρίσης να προσομοιώσουν χαρακτηριστικά πολιτικής κρίσης. Αλλά όχι θεωρώντας ότι η τρικομματικές συνεργασίες, ή οι τεχνοκρατικές κυβερνήσεις συνιστούν το πρόβλημα, αλλά παρουσιάζοντας ως διασώστες της πολιτικής τους ίδιους από την απειλή της αριστεράς. Αυτή τη στιγμή  καμία πολιτική δύναμη από αυτές που κυβερνούν την Ελλάδα δεν σκέπτεται το κόστος εφαρμογής της βαρβαρότητας. Αυτοί συμμερίζονται και δρουν κάτω από τους κανόνες που βάζουν οι μνημονιακές συντεχνίες και απλά ολοκληρώνουν το έργο των πολυεθνικών και του κεφαλαίου, φτηναίνοντας έναν ολόκληρο λαό. Το γνωστό παραμύθι περί ενός νεκροταφείου επενδύσεων στην χώρα μας εξαρτάται από την πολιτική σκοπιά που εκπροσωπεί μια εκάστοτε δύναμη.

 Η Ριζοσπαστική αριστερά προσβλέπει στην αντιμετώπιση της αγοραστικής ζούγκλας με το να δώσει δικαίωμα επενδύσεων σε αυτούς που το έχουν ανάγκη, στους μικρομεσαίους και στις μικρές επιχειρήσεις που αποβλέπουν στην επιβίωση και όχι στις αστικές δυνάμεις, ντόπιες και διεθνής, που σκοπό μονάχα έχουν την ακόρεστη "αγορομανία". Από την στιγμή που η ανεργία κορυφώνεται σε μια χώρα, "εκεί" ο καπιταλισμός εισχωρεί και καταπατώντας και βάση του μνημονίου τις εθνικές συλλογικές συμβάσεις δημιουργεί "μισθωτή σκλαβιά" και εκμισθώνει τους θολωμένους εργαζόμενους με ψίχουλα. Σε αυτό το πλαίσιο της εύρεσης εργασίας και της συνεχιζόμενης οικονομικής ύφεσης ο κοινωνικός κανιβαλισμός είναι πρόδηλος. Οι εργαζόμενοι "τσακώνονται" μεταξύ τους, ενώ η εργοδοσία τρίβει τα χέρια της για να περιμαζέψει του υποταγμένους και συμβιβασμένους επισφαλείς εργαζομένους. Αυτό σημαίνει κοντολογίς, ότι είναι υποταγή, και συνιστά την μεγαλύτερη αποδοχή εκμετάλλευσης, ο εργαζόμενος να αναζητά και να υποτάσσεται στις μειώσεις μισθών και στην ανασφάλιστη εργασία. 

Βεβαίως, το πόσο, μπορείς να κατηγορήσεις τον εξαθλιωμένο πλην τίμιο φορολογούμενο και αυστηρά εργαζόμενο εργάτη και δη Έλληνα, μάλλον θα πρέπει να το "ελέγξουμε" ορθολογικότερα.

Η εργοδοτική τρομοκρατία, η ανάγκη για ένα μεροκάματο, η μη εμπιστοσύνη στα συνδικάτα αναγκάζει τους πολίτες να μην προβαίνουν σε επιτακτικές αντιδράσεις, ενώ ταυτόχρονα δεν υπάρχει έμπιστη δικαιοσύνη, καθ ότι ούτε το ΣΤΕ, ούτε το ανώτατο δικαστήριο, ούτε το ελεγκτικό συνέδριο, ούτε τα συνδικαλιστικά όργανα εγγυώνται ότι ο εργαζόμενος αν απολυθεί θα πάρει αποζημίωση, θα μάθει τους λόγους απόλυσης κτλπ. 

Η δυναμική εκτροπής και η δυνατότητα δημιουργίας διάφορων "κεκόπορτων" υπό την "ευλογία" της ευρωπαϊκής ελίτ δίνουν τεράστιο βήμα στην αυθαιρεσία και στην γενικότερη "εξουσία". 

Η "εξουσία" είτε κρατική είτε ιδιωτική διαθέτει τα μέσα χειραφέτησης και την εκτελεστική, δικαστική δυνατότητα, την επιστήμη ανεξάρτητα αν θα υπάρχει κρατικό ή ιδιωτικό εκτελεστικό όργανο.

Η προστασία του κράτους υπο την μαρξιστική έννοια του εξισορροπητικού οργάνου των διαιρεμένων τάξεων και υπό των κοινωνικό έλεγχο είναι επιτακτική ανάγκη και διόλου κρατικιστική φαλάγγιση κάποιας προσκολλημένης αριστερίστικης εμμονής. Δεν είναι πρωτοπορία όπως απροκάλυπτα διατυπώνεται, να πουλάς το κράτος, αλλά πρωτοπορία και προοδευτική διαλεκτική αποτελεί να κάνεις το κράτος ισχυρό κάτω από κοινωνικό έλεγχο, παραγωγικό και αναγκαίο για την εξυπηρέτηση των σύγχρονων αναγκών. Με αυτήν την οπτική κάθε αγορά κρατικής λειτουργίας, κάθε υποχρηματοδότηση στον χώρο της εκπαίδευσης, κάθε σκόπιμη μείωση κονδυλίων, δεν είναι γιατί μόνο το κράτος πάσχει. Είναι γιατί αναζητούνται οι τρόποι χορηγίας και επένδυσης των "αρπαχτικών" που αναγκάζουν το κράτος να φτηναίνει επειδή ζουν στην αφρόκρεμα της off shore προστασίας, της φοροληστείας και της φοροδιαφυγής, της πελατειακής διαφθοράς και τώρα αναγκάζονται να πληρώνουν τα σπασμένα εκείνων, εκατομμύρια χαμηλόμισθοι και συνταξιούχοι.

Η υποκρισία όμως και η υποτακτικότατα της διακυβερνητικής πολιτικής, του εργατικού εμπαιγμού, των ψεμάτων και αδιαφανών διαπραγματεύσεων δεν έχουν τελειωμό και είναι συγχρόνως αστεία άλλα και θλιβερά. Το διαπραγματευτικό παιχνίδι εις βάρος των λαών και η υπευθυνότητα που έταζαν προεκλογικά τα κόμματα εξουσίας αναζητείται κάπου ανάμεσα στα πολλά άρθρα του νέου μνημόνιου, που χωρίς ίχνος λαικής συνείδησης υπερψήφισαν. Το μνημόνιο και το κάθε μνημόνιο αποτελεί την συνθήκη του κεφαλαίου ώστε να αφορίζει εργασιακά δικαιώματα και να φθηναίνει τον εργατικό ιστό, παράλληλα όμως, τα προσχήματα αναγκαιότητας του δίνουν και παίρνουν. Ένα βασικό εκ των οποίων είναι η βιωσιμότητα του χρέους, δηλαδή κατά πόσο το χρέος μπορεί να γίνει διαχειρίσιμο, ώστε να μην επιφέρει πρωτογενή ελλείμματα και ύφεση της οικονομίας. Γι αυτόν τον λόγω η δεσμευτικότητα της εξαρτησιογόνας δόσης δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια "κεφαλαιακή" δόση, η οποία δεν θα ληφθεί για να ενισχύσει την αγορά αλλά για να κεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες οι οποίες θα ανακεφαλαιοποιηθούν και θα μοιράζουν έντοκα δάνεια και "υποσχέσεις" στους εργαζομένους, υποθηκεύοντας και ουσιαστικότερα μερικές καταθέσεις και αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων για ένα νέο κούρεμα του χρέους που ποτέ δεν είχε σχέση με την διαγραφή του χρέους και την μεταφορά του απεχθούς στα χέρια των δημιουργών-καπιταλιστών.

Δία στόματος πρωθυπουργού εκφράζεται η ανησυχία της εκταμίευσης της δόσης και η παραλαβή αυτής σύντομα. Φαίνεται πως η μέχρι πρότινος (16 Νοεμβρίου) ως ημέρα ανάγκης για την αποφυγή της χρεοκοπίας πάει περίπατο και τώρα έχουμε την εύλογη δυνατότητα να πάρουμε τη δόση λίγο αργότερα με πιο ελκυστικά νούμερα και με σεβαστό χρόνο επιμήκυνσης αυτού. Ώσπου το έλλειμμα κατά το ΑΕΠ να φτάσει το 2020 στο αστρονομικό και φυσικότατο 120% και να χαιρόμαστε υπεύθυνα σαν την ΔΗΜΑΡ και τους διαγραμμένους ΠΑΣΟΚους. 

Δεν πρέπει.... να αφήσουμε του σωτήρες να μεταβαίνουν στις Βρυξέλλες και στις κάθε Βρυξέλλες, να ανατρέχουν στους μνημονιακούς ειδικούς και αδιακρίτως να κοροϊδεύουν της τάχα μου μεγάλες διαπραγματευτικές επιτυχίες σχετικά με το πόσο σφιχτή είναι η θηλιά των εργαζόμενων. Σε αυτήν την πολιτική κάθε άλλο παρά μη αρεστή και πειστική πρέπει να είναι η πρόταση της αριστεράς, κάθε άλλο παρά λαϊκίστικη και ανεφάρμοστη δεν θα πρέπει να περάσει στον κόσμο η αιχμή πολιτικής διακυβέρνησης που παραθέτουμε. Ας μην απαρνιόμαστε το γεγονός ανωριμότητας μας να κυβερνήσουμε, την απειρία μας να έρθουμε σε θέση εξουσίας και την αποτυχία που προσβλέπει η άρχουσα τάξη από εμάς βάζοντας μας τρικλοποδιές και παγίδες ώστε να αποτύχει το σοσιαλιστικό όραμα και να ξανά περάσουν χρόνια και χρόνια για να αναγεννηθεί. Αυτό βεβαίως δεν αναιρεί την εντατικότητα της αντιμνημονιακής γραμμής και την προσπάθεια αντιμετώπισης της εσωστρέφειας και της περιχαράκωσης. Η βλέψη για την διακυβέρνηση είναι η πιο πασιφανής ριζοσπαστική προοπτική γιατί ακριβώς επιτάσσει και προάγει τους ανθρώπους πάνω από τα κέρδη. Η επιβίωση του σύγχρονου προλεταριάτου δεν χωράει διλήμματα, και η συναίσθηση του δρόμου χωρίς επιστροφή δεν χωράει δειλία και οπισθοδρόμηση. Γι αυτόν τον λόγω η παράθεση "πολιτικής" του ΣΥΡΙΖΑ για αυτούς που ακόμα αγνοούν το πρόγραμμα μας είναι ξεκάθαρη, απαρτιζόμενη από το αξιακό φορτίο, τις ιδεολογικές καταβολές του κριτικού μαρξισμού και τις χρόνιες προβληματικές που ζυμώθηκαν και μας κάνουν ικανούς να καταθέσουμε στον ελληνικό λαό το ποιό ολοκληρωμένο πολιτικού πλαίσιο. 

• Που σκοπεύει μέσω της κρατικοποίησης των τραπεζών κάτω από κοινωνικό έλεγχο την πραγματική χρηματοδότηση, για τις ανάγκες των πολλών και όχι των λίγων.
• Που σκοπεύει στην παραγωγική ανασυγκρότηση του κατεστραμμένου εργατικού ιστού για να προβεί στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και την ιδιοποίηση του κεφαλαίου.
• Που σκοπεύει στην δίκαιη φορολόγηση, δηλαδή στην πληρωμή των κατεχόντων και στην απάλυνση των εκμεταλευομένων-εργαζομένων.
• Που σκοπεύει στην αυστηρή φορολόγηση των εταιρικών κολοσσών, που ένα από αυτά αποτελεί η εκκλησία.
• Που σκοπεύει στην ενσωμάτωση και στην σύμπνοια των εργαζομένων, την καταπολέμηση του ρατσισμού, των μισαλλόδοξων αντιλήψεων και ξενοφοβιών που αφθονούν στον κοινωνικό ιστό, καταλογίζοντας ευθέως την ευθύνη στον απρόσωπο καπιταλισμό.
• Που σκοπεύει στην κοινωνική και ταξική χειραφέτηση αναλύοντας, τεκμηριώνοντας και προωθώντας τις ιδέες και τις αξίες των ελευθεριακών κοινωνικών σχέσεων.
• Που σκοπεύει στην διεθνιστική πανευρωπαϊκή και παγκόσμια εργατική συνεργασία που θα αντιμετωπίσει το κεφάλαιο και θα δημιουργήσει γερές βάσεις για την σοσιαλιστική κοινωνία.

Όλα αυτά δεν μπορούν να επέλθουν με μια απλή εναπόθεση στην σφαίρα τις ειδικής αντιπροσώπευσης αλλά στην ανάγκη αυτής να είναι άμεση συνισταμένη με την παραγωγή πολιτικής γραμμής από την βάση που θα απεικονίζει και θα επιλύει τις ανάγκες τις κοινωνίας, εφαρμόζοντας άμεσες μορφές δημοκρατίας και αυτοοργάνωσης ώστε βήμα βήμα και ωριμάζοντας την πολιτική μας να περάσουμε σε ένα πιο ελευθεριακό και οικοσοσιαλιστικό σύστημα.

Χ.Σ

Για τον στρατό ο λόγος

Στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα ο σκοταδιστικός και συντηρητικός χαρακτήρας του στρατού έρχεται και συμπλέει με την κρίση, διατηρώντας μια θέση εκτελεστικής παρα-εξουσίας ώστε να στρατεύει πνεύματα και να απεμπολεί την ταξική συνείδηση προς άλλα εθνικιστικά αντανακλαστικά. Η σκουριασμένη προπαγάνδα μεταξύ εθνών κρατών και όχι ταξικών αντιθέσεων δημιουργεί φοβίες και στερεότυπα που εμποδίζουν τους πολίτες να καταλάβουν την ζημιογόνα υπόσταση του. Πατώντας στον φόβο της εξωτερικής απειλής το ελληνικό κράτος υπό δεσμευτικούς όρους συμμετέχει σε επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ ως γνήσιο “δεκανίκι” των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων. Δαπάνα το 4,3% του ΑΕΠ της για αμυντικές δαπάνες και κατέχει μια επίσης "άξια" θέση στα 3 από τα 27 κράτη - μέλη της ΕΕ που δεν έχουν προβεί σε κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας. Επιπλέον εκμεταλλευομενο το ελληνικό κράτος την κρίση αντικαθιστά την θέση εργασίας των ΕΠΟΠ με κληρωτούς οπλίτες οι οποίοι εκτελούν παράλογες αγγαρείες που αναιρούν την μισθωτή εργασία και δεν δικαιολογούν το όποιο παραγωγικό έργο των πρότων. Καταλήγεται έτσι να θεωρείται κατά αυτό τον τρόπο ως ορθολογική η επικείμενη αύξηση της θητείας όπου επιδιώκει να μειώσει τα ποσοστά ανεργίας των νέων και το μισθολογικό κόστος των ΕΠΟΠ. Οι ανελεύθερες συνθήκες καταπίεσης που βιώνει ο φαντάρος δημιουργούν μια έγκλειστη κοινωνικά και υποτελής προσωπικότητα που σκοπό έχουν να την διοχετεύσουν σαν γρανάζι στην παραγωγική διαδικάσια με ιχνά δικαιώματα και χωρίς αντιστάσεις. Αντι λοιπόν το ελληνικό κράτος να εξαλείψει τις συνθήκες καταπίεσης σε επίπεδο κληρωτών οπλιτών βάζει φραγμούς στην ελεύθερη σκέψη και στην ελεύθερη επιλογή του νέου αν θέλει να στρατευθεί η όχι. Ο άμεσα ενδιαφερόμενος παρατηρεί μια ανιερή δημοκρατικά κοινωνία να του επιβάλει να υπηρετήσει χωρίς να τον ρωτήσει και επιπλέον σε αυτούς που αντιστέκονται δεν θέτει ένα ισότιμο εναλλακτικό πρόγραμμα θητείας, αντί αυτού εκβιάζει ότι εκείνος που ενδιαφέρεται να εκτελέσει εναλλακτική θητεία υποχρεούται να υπηρετήσει 6 μήνες παραπάνω, πράγμα που συνιστά αποκλεισμό της εφεδρικής εκδοχής. Αν συνυπολογίσουμε ότι σε αυτές τις συνθήκες κρίσεις η μέση ελληνική οικογένεια δεν διαθέτει την οικονομική δυνατότητα να ενισχύει οικονομικά τα παιδιά η θήτεια γίνεται μη βιώσιμη. Ο ΕΣ υπηρετώντας την λογική της λιτότητας προβαίνει σε αντιανθρωπιστικές συνθήκες ελλιπή σιτισμόυ και κακής διαμονής, αυξάνοντας τα προσωπικά έξοδα και ενισχύοντας τις εσωστρατιωτικές επιχειρήσεις τύπου ΚΨΜ.

Σε αυτήν την ασυδοσία της καπιταλιστικής μεθοδολογίας και στην ελληνική πραγματικότητα ο κάθε δημοκρατικός φορέας και η ριζοσπαστική αριστερά θα πρέπει να προβάλει το εναλλακτικό πλαίσιο αντίστασης ενάντια στο μιλιταρισμό και στον κανονισμό του στρατού. Θα πρέπει να υπερβεί την γνωστή κωλυσιεργία και δειλία της παραθέτονταςμε προτάσεις όπως σταδιακή μείωση των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού ως ποσοστό του ΑΕΠ στις εξοπλιστικές και αμυντικές δαπάνες, την μείωση της θητείας, τον σαφή έλεγχο των συνθηκών αυθαιρεσίας των ανωτέρων έναντι των κατωτέρων , την εφαρμογή δομών παιδείας και δημοκρατίας στο εσωτερικό του, τον περιορισμό σε συγκεκριμένο ωράριο εκτέλεσης υπηρεσιών των φαντάρων που δεν θα υπερβαίνει το 8ώρο, την εξάλειψη της λογοκρισίας δημιουργώντας δικαιώματα σε κοινωνικά κινήματα και οργανώσεις να παρεμβαίνουν με εξωστρεφείς επιστημονικά και μη πρόγραμματτα , εξασφαλίζοντας ενημέρωση στην κοινωνία για τα λειτουργικά δρώμενα του στρατού και την αποδέσμευση από τις πολεμικές συμμαχίες τύπου ΝΑΤΟ. Με σαφέστατο σκοπό την κατάργηση της υποχρεωτικής στράτευσης στον δρόμο της δημοκρατικής σοσιαλιστικής κατεύθυνσης που θα προβαίνει στην εξάλειψη των καταπιεστικών σχέσεων αδικίας από άνθρωπο σε άνθρωπο και θα βαδίζει στα χνάρια της αλληλεγγύης και της λογικής της ανθρώπινης συνεργασίας και όχι της ανωτερότητας, των διαχωριστικών γραμμών και των φεουδαρχικών ιεραρχικών μοντέλων.

Αν η αριστερά και τα προοδευτικά κομμάτια της χώρας δεν αναπτύξουν τις κατάλληλες δομές και αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επιμείνει να περιχαρακώνεται μετεκλογικά μην αγγίζοντας τον στρατό ως άβατο γιατί φοβάται ότι θα χάσει κάποιους ψηφοφόρους , τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα δει να ανανεώνει το υπάρχον σύστημα και να εξατομικεύει τους ανθρώπους διατηρώντας την αστική λογική. Υπό την εξής επίδραση δεν θα πρέπει να προαχθούν ιδεολογικές και πολιτικές έκπτωσης σε προσχήματα και καταστάσεις που τον αποριζοσπαστικοποιούν, αλλά ακριβώς να εμπλουτίσει τα πολιτικά χαρακτηριστικά του αναλαμβάνοντας την ευθύνη να δώσει ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο. Διαφορετικά ο εξτρεμισμός ως απόρροια της συνειδησιακής διαταραχής παραποίησης του ταξικού ρεαλισμού θα καθολικεύουν τον φασισμό και η Χρυσή Αυγή θα κάνει τοποθετήσεις του τύπου να επιβληθεί στρατιωτική θητεία και στις γυναίκες σε μη μάχιμες θέσεις με σεξιστικό πρόσημο και θα συστήνει κίβδηλα ως ορθολογικό την αύξηση της θητείας στους 14 μήνες για όλους.

To φίδι δεν σταματάει να γεννά

Το παρακάτω κείμενο αποτελείται από αφηρημένες εκτιμήσεις εξέτασης του σημερινού φασιστικού φαινομένου....



Το τελευταίο διάστημα της μετεκλογικής εποχής μετά και την μην τήρηση των πολιτικών δεσμεύσεων του μνημονιακού μπλοκ κυρίως από την ΝΔ που ηγείται αυτής της πολιτικής έχουμε γίνει θεατές μιας απερίγραπτης κατάστασης βιας από τους θυσιασώστες της συστημικής ιδιοτυπίας που διατυπώνονται και θεριεύουν από τον εκφασισμό που δίνεται να αποκτά λαϊκή νομιμοποίηση. Η πιστοποίηση της βίας που εφαρμόζει το σύστημα έναντι των φτωχών (διαχρονικό ταξικό φαινόμενο) έρχεται και συμπλέει με την συνειδησιακή διαταραχή παραποίησης του ταξικού ρεαλισμού, ανάγοντας στερεότυπα και φοβικές αντιλήψεις που υπάρχουν σήμερον και που η χρήση τους είναι προσοδοφόρα ώστε να διαχωρίσουν τους φτωχούς και να προστατέψουν το αντίπαλο δέος. Όταν το αντικοινωνικό πλαίσιο πολιτικής που αφορίζει δικαιώματα και τα αποσπά χάνει τα περιθώρια νομιμότητας πάντοτε θα υπάρχουν - (όσο και η εν ζωή αδικία και ανισότητα) - εφεδρείες τέτοιες που θα πάρουν προσωρινά ή μη τα σκήπτρα για να διατηρούν μια κάποια φερεγγυότητα στα κάτω. Οι πολίτες που δέχονται αυτήν την λιτότητα σαγηνεύονται από οποιαδήποτε αντιμνημονιακή αντανάκλαση και οι χωρίς δεοντολογικό πρόσημο χάνουν τον τρόπο αναζήτησης των χαρακτηριστικών, αναζητόντας την έστω άμεση λύση των καθημερινών προβλημάτων λαθεμένα στην σφαίρα του καιροσκοπισμού και χείριστα από τις δικλείδες του αντιδημοκρατισμού και αυτό συνιστά μια σύγχυση έρευνας του "μέσου" και του "σκοπού". Όταν το περιβόητο "μέσω" περιστρέφεται σε μια ημιδημοκρατική φαύλη κωλυσιεργία τότε ο στόχος αποστασιοποιείται διότι άλλος για τον άνθρωπο δεν μπορεί να είναι από την επιδίωξη μεταβολής της κοινωνικής συνισταμένης εξαλείφοντας τις πάσχουσες αδικίες. Η τροπή απορρόφησης της τάδε παλινωδίας πολιτικής γραμμής μπορεί να αποκτήσει μια ορθολογική εξήγηση αν ορίσουμε το φαινόμενο, ως αιτία σύγχυσης και να ψυχολογήσουμε το υποκείμενο πως αντιδρά στην κρίση (του)ς.

Ποιός είναι ο φασισμός....
Ο φασισμός που απειλεί την σημερινή κοινωνία είναι η κατά βάση απόρροια της καπιταλιστικής μεθοδολογίας και συρρέει με την παραγωγική διαδικασία, όταν αυτή οδηγείται σε τέλματα υπερσυσσώρευσης τότε η κοινωνικοί συσχετισμοί αναταράσσονται και παράγονται ακραία κοινωνικά φαινόμενα εξτρεμιστικής πολιτικής. Ο μετασχηματισμός του εργασιακού ιστού στην φτώχεια γεννάει τα "φίδια", όποτε το όποιο λαϊκό χρέος είναι η κλιμάκωση των αντιστάσεων που θα παρεμποδίσουν το έργο του διεθνές και εγχώριου κεφαλαίου που αναπαράγει την συνολική απαξίωση της ζωής με δικαιώματα.


Ο τροχός της αμάξης...
Η κρίση φαλαγγίζει την σκέψη και αναδεικνύει βασικά ένστικτα κοινωνικού δαρβινισμού. Η ψυχική υγεία είναι αυτή που μπαίνει στο στόχο επίθεσης και καθότι αποτελεί οργανική ιδιότητα του ανθρώπου είναι εύκολο να λοξοδρομεί και να ανακυκλώνεται βάση του ερισματικού κύκλου του κοινωνικού σχηματισμού που δρα το υποκείμενο εξέτασης. Στην σημερινή παραδοχή τα βασικά ένστικτα επιβίωσης οδηγούν σε δύο βασικά φετιχιστικά άκρα, της ανθρωποφοβίας ως άτομα ανταγωνισμού και της αλληλεγγύης ως άτομα συσπείρωσης, η μια εκδοχή παραπέμπει στον νεοναζισμό ενώ η άλλη στους δημοκρατικούς φορείς. Η πρώτη έχει να κάνει κυρίως με σκεπτική βλάβη, που θέλει η εκπλήρωση της βασικής ανάγκης να γίνεται σκοταδισμός που βάζει κόκκινες γραμμές στην ενοποίηση των εργατών και συσκοτίζει μια εθνικοκεντρική σκέψη με φυλετικά χαρακτηριστικά. Η δε δεύτερη ανάγει την συσπείρωση της εργατικής συμμαχίας ώστε να αντιμετωπίζει μια δεσπόζουσα δεινότητα που τον απειλεί. Στην ίδια κλίμακα εκτίμησης της σύγχρονης κοινωνιολογίας που συντίθεται με την ψυχολογία καταλογίζω και την εξής ανάγκη του ανθρώπου να ικανοποιεί την υπαρξιακή του ιδιότητα και δη μάλιστα όταν αυτή είναι πολιτική. Εννοώντας πως ο πολίτης νιώθει προσωπική ικανοποίηση όταν παράγει πράγματα (άυλα η υλικά). Άλλα μπορεί να τα παράγει αυτόβουλα, άλλα με έμμεση διαμεσολάβηση που σαφώς είναι και η επικρατέστερη λόγω της ειδικής ιδιαιτερότητας και εκεί είναι που το πολιτικό διακενό μεγαλώνει,η έννοια του πολιτικού διαφεντεύεται και κάθ επέκταση της πολιτικής, που οδηγεί στην απαξίωση, συνεπώς η κρίση γίνεται και θεσμική.


Όμως...
 κατηγορώντας μόνο το δομικό αίτιο οδηγούμαστε σε έναν ολοκληρωτισμό έως και αόριστο αριστερισμό που ζητάει να συγκαλύψει τις ευθύνες της αριστερής διανόησης. Ας μην απαρνιόμαστε ότι η γενικότερη κοινωνική απόσταξη για να εφαρμοστεί χρειάζεται την επιστήμη ώστε να την απορροφήσει στον αστισμό και να την χρησιμοποιήσει κατά το δοκών, η ιδιοτέλεια προσομοιώνεται και στις τάξεις της αριστεράς, λόγω μικροπολιτικής η ακόμη και κοινής γραμμής. Η χρήση της ζυγαριάς ώστε να θέτουν οι ίδιοι τη βαρύτητα οικονομία-πολιτική είναι η μεγαλύτερη προπαγάνδα, διότι αποτελούν όψεις του ίδιου νομίσματος. Όταν οι ειδικοί εκμαιεύουν την κοινή γνώμη και ηγεμονεύουν τις αντιλήψεις είναι εύκολο να θέσουν το πρόβλημα στη βάση απειλής - αντιμετώπισης της κατάρρευσης της οικονομίας και διόλου από τη φασιστική πλοκή. Γι αυτό τον λόγο είναι σημαντικό να αφουγκραστούμε, ότι η οικονομική πόλωση είναι πολιτική βουλιμία, άρα διαχείριση της οικονομικής ζώνης στο πολιτικό πεδίο, άσχετο με το νόμισμα πχ.

Η ιδεολογία δεν εκτιμάται...
Το δεοντολογικό πρόσημο δεν αναζητήθηκε και η εθνική πλάνη αφομοιώθηκε σαν εργαλέιο απεμπλοκής. Παραδειγματικά εξαντλώντας την καυστικότητα των λεγόμενων μου θεωρώ πως ακόμη και πρωτοποριακά κινήματα όπως αυτά των "αγανακτισμένων" εξαρθρώθηκαν σε ένα μοντέλο διοίκησης που έκανε την αναρχο-αριστερά να δειλιάζει να προβληματίσει ταξικά την ομάδα. Σεβόμενη την αυτονομία του κινήματος ως ορθολογικό άβατο δίναμε βήμα στις φασιστικές αντιλήψεις να οργώνουν ψυχές που εκείνη τη στιγμή ήταν "αχρησιμοποίητα σφουγγάρια".

Επιπλέον....

 διόλου ευκαταφρόνητος και αμελητέος δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ο παρασιτισμός που καπηλεύεται τον "ημιδημοκρατικό" νεοφιλελευθερισμό και του δίνει μια καθολική συντηρητικότητα ώστε να στρατεύει μέσα από τα συναισθήματα των υποκειμένων, κόσμο που εμμένει στο προσκολλημένο αξιακό φορτίο της πατρίδας και της θρησκείας. Εξού και η ταυτότητα της ΝΔ που συσπειρώνει τον αντιδημοκρατισμό και ανάγει προνόμια του παρελθόντος λες και αυτά δεν έχουν αποσπαστεί από την πολιτική κατεύθυνση της δεξιάς αλλά από την αριστεροποιήση του κοινού.

Η μαγική συνταγή είναι αδόκιμο να εκθέσει, διότι απλά δεν έχει ευρεθεί και γιατί ποιο απλά η λαϊκή πίεση και η συνέχιση δυνατότητας μεταβολής των κοινωνικών συσχετισμών προς τις ελευθεριακές συνθήκες διαβίωσης σηματοδοτεί μια όποια πραγματική αλλαγή.


Κοντολογίς, σκοτώστε το φίδι και όχι τα ωά του!

Σχέδιο νεοφιλελεύθερης εκποίησης

 Λάσπη, λογοκρισία και ευτελισμός, λαϊκισμός και συχνά αριστερισμός, πολιτική τρικυμία στα βαθιά νερά της μνημονιακής πολιτικής και των παράγωγων του, μια ιδεολογική ανακατωσούρα ανάμεσα στην αριστερά και της δεξιά...





Δια στόματος του πρωθυπουργού έχει ξεκινήσει εδώ και κάποιες μέρες ένας μαραθώνιος αγώνας εξοικονόμησης 11,5 δισ, ώστε να παραδοθούν στο επιτελείο της Τρόικας και στον κ. Τόμσεν, σαν εγγύηση μέλλοντος για την οικονομικοπολιτική σταδιοδρομία που θα χαράξει η Ελλάδα. Η εξεύρεση αυτού του ποσού αποτελεί προϋπόθεση για την περαιτέρω δανειοδότηση του κράτους αλλά παράδοξα.... "χωρίς πλέον να υπάρχει κράτος".


 Διάφοροι πανεπιστημιακοί και οικονομολόγοι κάνουν λόγω για ένα κράτος που έχει θεσμοθετηθεί και συγκροτηθεί πάνω σε ένα πελατειακό μοντέλο διοίκησης με αντιπαραγωγικό και υπέρογκο δημόσιο προσωπικό, που εκτελούσε τα καθήκοντα του κατ επιλογήν και όχι σαν υποχρέωση του έργου που διατελεί. Τελεολογικά αυτήν την γενικότερη εικόνα που προωθούν για την λειτουργικότητα των δημόσιων υπηρεσιών την ανάγουν σαν κρατισμό. (Εδώ είναι το πρώτο ιδεολογικό χαρακτηριστικό που θίγεται)... 
Ένα εκσυγχρονισμένο κράτος δεν θα πρέπει να διακατέχεται από μία τέτοια δημοσιολαγνεία αλλά θα πρέπει να περιορίζεται η δράση του και να "ισορροπείται" με την ιδιωτική αγορά. Ένα τέτοιο μέτρο θα επιφέρει ένα ύψος κερδών που υπερηφανεύεται ο Άδωνις Γεωργιαδής θα δώσει μια προοπτική ανάκαμψης της οικονομίας, θα μειώσει τα λειτουργικά έξοδα του κράτους αλλά περισσότερο θα πολεμήσει αυτό το σοβιετικό τύπου κράτος που ήθελε να θεωρεί "λανθασμένα" τις ανάγκες όλων ως δικαίωμα. 
Για τον κάθε Άδωνι, αυτό το πωλείται "και ας μην είναι επιπλωμένο" είναι μια προσωπική ιδεολογική νίκης της δεξιάς εναντίον της αριστεράς, μια νίκη της συμβατικής ελεύθερης αγοράς εναντίον των κομμουνιστικών καταλοίπων που επιβράδυναν τον νεοτερισμό της οικονομίας.


 Αυτή η εκποίηση που επίκειται να πραγματοποιηθεί δεν είναι οικονομική, αλλά περισσότερο ιδεολογικοπολιτική. Πολιτική διότι υπάρχει συγκεκριμένος σκοπός των τοκογλύφων και ιδεολογική γιατί συγκρούονται τα κέρδη των αγορών με τις παροχές των πολιτών. 


Τα κοράκια του νεοφιλελευθερισμού είναι έτοιμα να επιτεθούν στους χώρους εκείνους που θεωρούν αλλά περισσότερο αναλύουν πως το πούλημα "γη και ύδωρ" είναι καταστροφικό για την οικονομική ζωή του τόπου. Καθότι υπάρχουν οργανισμοί που ξεπολούνται σε εκπτωτική τιμή ενώ θα μπορούσαν να αποτελέσουν μονάδες παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, προστατεύοντας το αναφαίρετο  δικαίωμα των πολιτών στην πρόνοια και δη μάλιστα για τους πληττόμενους από την φτώχεια, τους περιθωριοποιημένους. Αυτή λοιπόν η αδιάλλακτη στάση της αριστεράς για την διάσωση της οικονομίας των πολλών είναι και το σημείο πολιτικής αντιπαράθεσης που προκλίνεται το τελευταίο διάστημα στα μιντιακά γκεσέμια. 


Η αριστερά οφείλει να μην προσαρμοστεί σε αυτό το σχέδιο καρατόμησης του τόπου, όχι για να υπερασπιστεί αυτούσια το λειτουργικό κρατικό μοντέλο, ούτε για να προστατέψει εγωιστικά το υπερεγώ του ανθρωπιστή αριστεριστή, αλλά να παλέψει αυτόν τον ιδεολογικό κομφορμισμό που ζυμώνεται από την κάστα των ιδιοτελών οικονομικών τάξεων, των ακόρεστων κεφαλαιοθεριστών και κεφαλοθεριστών, ώπου συνδυάζοντας την διάσωση των κεφαλαίων για το 1% στέλνουν στην μέγκενη της ανεργίας το συνεχώς μεταβαλλόμενο προς τα πάνω μέρος της κοινωνίας. 


Αυτή η παραγωγική αποδόμηση επιταχύνεται στον ελλαδικό χώρο εξαιτίας των μέτρων διάσωσης των αγορών, που είναι πασιφανέστατα μέτρα διάσωσης της ιδιωτικής ασυδοσίας και κυρίως των τραπεζών και του ελεύθερου εμπορίου δια των πολυεθνικών. Αυτή η τοποθέτηση αν εξετασθεί είναι η πολιτική ανάλυση της συστημικής λειτουργίας των νεοφιλελεύθερων που εκτελούν τα χρέη των καπιταλιστών (πολλές φορές είναι το ίδιο πολιτικό υποκείμενο νεοφιλελεύθερος-καπιταλιστής) και εξαιτίας αυτής της λαγνείας για την επέκταση των κεφαλαίων και την αγοραπωλησία κρατών δημιουργούνται περαιτέρω αντιφάσεις, δηλαδή αύξηση του δείκτη ανεργίας, με αποτελέσματα να δημιουργείται δυσεύρεση στην εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης. Δημιουργώντας ελαστικότερες και ανασφάλιστες συνθήκες εργασίας και ένεκεν του ανταγωνισμού, η ιδιωτική κατάσταση που ζυμώνεται στην ελληνική οικονομία, θα δημιουργήσει ένα νέο μπαραζ αύξησης της ανεργίας, δεν θα μειώνει το κόστος εργασίας και δεν θα μπορεί να μειωθεί η ανεργία διότι η νεοφιλελεύθερη αγορά δεν θα μπορεί να τους απορροφήσει. 


Μπροστά λοιπόν στις επικροτήσεις της τρικομμάτικης κυβέρνησης και των φερέφωνων του, μοναδικά πρόταγμα και δικαίωμα του καθενός είναι ανάγκη του πολίτη σε εργασία και η ανάγκη απολαβής υπηρεσιών χωρίς την καταβολή κόμιστρου. Η ιδιωτικοποίηση όχι απλά δεν θα ανοίξει νέους ορίζοντες στις θέσεις εργασίας αλλά θα θρέψει το "μεγάλο ψάρι'. Θα δημιουργηθεί ύφεση επιχειρηματικότητας και δια των συγχωνεύσεων που θα προκληθούν μελλοντικά για λόγους επιβίωσης στην ζούγκλα του καπιταλισμού, περισσότερες απολύσεις, αρα περισσότερη δυστυχία και περισσότερα υψωμένα πλακάτ. 


Παρόλα αυτά σίγουρα θα ξεπηδήσουν οι γνωστοί - άγνωστοι είτε αυτό λέγεται λαϊκή δεξιά, είτε ακόμη και σοσιαλδημοκράτες, πχ η ΔΗΜΑΡ που χρησιμοποιεί το άλλοθι της αριστεροφροσύνης και την επίφαση της δημοκρατίας για να γίνει ένας νέος χώρος ανάπλασης του παλαιού ΠΑΣΟΚ, με σκοπό να λογοκρίνουν την αμετάκλητη και αμετάγγηστη γραμμή της αριστεράς που προστατεύει το "διαπλεκόμενο" κράτος. 
Δυστυχώς η πολιτικότητα της αριστεροφροσύνης τους δεν απαρτίζεται διόλου από μαρξιστικά και νεομαρξιστικά ερίσματα.
 Η επιστημονική διανόηση και το έργο των αναλυτών μαρξιστών σαφώς δεν θα είχε στόχο να συντελεστεί ένα ανέγγιχτο κράτος πόσο μάλλον με καπιταλιστικό πρόσημο.
 Το κράτος... η σημασία και το βάρος της εξουσίας που κατέχει είναι εχθρός του κόσμου της εργασίας και των παραγωγών.
 Το κράτος δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι είναι ένας θεσμός εξισορρόπησης των οικονομικών τάξεων, είναι στόχος να υπάρχει όσο υπάρχουν διαιρεμένες τάξεις, έχει βιοτική διάρκεια όση έχουν και οι διαφορετικές τάξεις και ποιότητας ανάγκες και όταν αυτοί οι εκλεκτοί διαχωρισμοί εξαλειφθούν το όργανο θα αυτοδιαλυθεί.
 Αλλά στο σημείο προστασίας της ύπαρξης του κράτους και όχι της μορφής, η αριστερά και η ανανέωση θα πρέπει να προβεί σε μια φαλάγγηση της εργασίας και εσωτερικών μεταρρυθμίσεων με αξιοκρατία και διαφάνεια, στοιχεία δημοκρατικής λειτουργίας, μέσω δυναμικών  εσωτερικών μεταρρυθμίσεων. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ διαμηνύει πως θα βρεθεί πλάι στις αγωνιστικές διαθέσεις των δημοσίων υπαλλήλων, θα δημιουργήσει ασπίδες προστασίας στα έδρανα της βουλής και στα κινήματα, θα αναστείλει τις προδιαθέσεις εφεδρείας και ελαστικών σχέσεων εργασίας και θα προστατέψει ως χρέος της το κράτος. Ένα κράτος που πέρα από το καπιταλιστικό προσωνυμίο του δεν παύει να είναι με την κατάλληλη κάθαρση ένα κράτος πρόνοιας και ένα αποτέλεσμα αγώνων από τα κάτω. 


Η αριστερά δεοντολογικά και πολιτικά πρέπει να μείνει ευσεβής στις αξίες των κατακτήσεων των ανθρώπων. 
Μια κατάκτηση εξ αυτών είναι το κράτος και ο δημόσιος τομέας!

Δεν δίνω άλλο αίμα στα Βαμπίρ

Πόσο αίμα πρέπει να δώσει αυτός ο λαός για να καταλάβει ότι ψηφίζει τα βαμπίρ του....

Τα βαμπίρ της κερδοσκοπίας πίνουν το αίμα σου καθημερινά, σε ξεζουμίζουν, σε κατασπαράσσουν και έτσι χάνεις την ανθρώπινη λειτουργικότητα σου και γίνεσαι μια μηχανή, γίνεσαι ένα εμπόρευμα.

Τέτοιοι αιματολάγνοι και αιμοδιψείς είναι και τέτοιοι αιμοδότες είναι οι δεξιόφρωνες ψηφοφόροι της ΝΔ που δεν δίστασαν να στείλουν στον καιάδα μαζί με αυτούς έναν ολόκληρο λαό. Έναν λαό που έδειχνε να ξυπνά μετά από έναν χρόνιο λήθαργο και είχε δείξει σημάδια αντίστασης και αντίδρασης. Ένας λαός που ξεπήδησε, έσπασε τα επίπεδα φόβου και τρομοκρατίας που επιβάλουν οι νεοφιλελεύθεροι και ψήφισε για ένα υγιές μέλλον μακριά από μνημόνια και δανειακές υποχρεώσεις που κατανόησαν ότι θα υποθήκευαν το μέλλον τους. Το ίδιο δεν αποδείχθηκε και για τους ημιμαθείς συντηρητικούς ψηφοφόρους που ψήφισαν και υπέπεσαν σε έναν εκβιασμό που ήθελε να λέει "Ψηφίστε ΝΔ για να μείνουμε στο Ευρώ" , διότι οι δανειστές μας θέλουν μια υπεύθυνη δύναμη.

 Εγώ από την άλλη σαν κακεντρεχής άλλα περισσότερο σαν άνθρωπος με όραση προσθέτω πως πραγματικά θέλουν μια υποτελής δύναμη για να εφαρμόσουν τα νέα μνημόνια... και δεν υπάρχει πιο έμπιστη παράταξη από αυτή της ΝΔ που διαθέτει από στα γεννοφάσκια της μια ιδιοτελής πολιτική κατεύθυνση άμεσα συνυφασμένη με το καπιταλιστικό ιδεώδες.

Η times deutschland πρέπει να νιώθει βαθύτατα ανακουφισμένη που ο δημαγωγός Τσίπρας δεν κατάφερε να κυβερνήσει και σίγουρα θα νιώθουν την εκπλήρωση των πράξεων τους που βγήκε η συντηρητική δεξιά παλιά σχολή, τι και αν γνωρίζουν πως το δημοσίευμα τους δεν χρειαζόταν καν να βγει, αφού ο ελληνικός λαός δεν χρειάζεται κατευθυντήριες γραμμές και καθοδηγητές έχει αποδείξει πως μπορεί να πεθαίνει μόνος του, να επιλέγει εκείνος τον δολοφόνο του, κάποτε ήταν πράσινος, τώρα είναι ξανά μπλε όπως και η "εθνική ελλάδος". Ναι, καλά ενθυμίστε είναι ο ίδιος μπλε χάρος που συμμετείχε σε όλα τα ρουσφέτια που διαχειρίστηκε με ευλάβια την οικονομία, που έφερε τους ολυμπιακούς αγώνες στην μεγάλη Ελλάδα, που διακατέχει στις τάξεις της την αστείρευτη δημοκρατική δύναμη της ΟΝΝΕΔ, που θα έχει βουλευτή επικρατείας την καρεκλοκένταυρη Ντόρα Μπακογίαννη κόρη του μεγάλου βρικόλακα που έχει διδαχθεί πως να πίνει το αίμα του λαού, τον μεγάλο εθνεγέρτη Άδωνι Γεωργιάδη που θα μοιράζει εθνικιστική προπαγάνδα με τη σέσουλα και ο ίδιος ως διδάκτωρ στην παρερμήνευση της ελληνικής ιστορίας θα νιώθει εξίσου ικανοποιημένος με τους δανειστές που ο ελληνικός λαός αποστήθισε ταχύτατα την δεξιά πολιτική εγγύηση.

Τα πράγματα δεν είναι καθόλου αστεία.... μιλάμε για την πλέον συντηρητική μορφή από άποψη στελεχών που δεν είχε ποτέ ξανά η ΝΔ, αυτή η φυσιογνωμία του χώρου με εθνικιστές και ακροδεξιούς με υψηλόβαθμα στελέχη που κρίνουν την Χρυσή Αυγή ως αδελφικό κόμμα παίρνουν τα ινία της χώρας για να καταστρέψουν πλήρως τον κοινωνικό ιστό.

Όσοι λοιπόν ψήφισαν αυτοί την παράταξη κατέστρεψαν το μέλλον της γενιάς μου, των επόμενων γενεών και των μεγαλυτέρων που μένουν άνεργοι, υπερχρεωμένοι, με τοκογλύφος πάνω από το κεφάλι τους και τον Μητσοτάκη να γελάει χαιρέκακα. Να γνωρίζουν πως δεν είναι αιμοδότες μόνο του δικού τους αίματος αλλά ΔΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΙΜΑ. Πως συναποτελούν το αντίπαλο δέος της μαχόμενης αριστεράς που θα συνεχίσει να είναι μαχόμενη μέχρι να εκτοπήσει τους υποκριτές και τυχοδιώκτες νεοφιλελεύθερους.

Ένας λαός που εκφασίζεται ραγδαία από την σύγχυση που τον συνοδεύει από την αντίδραση που θέλει να εκθρέψει αλλά διαλέγει λάθος δύναμη για να απευθυνθεί. Πλέον δεν μπορούμε να μιλάμε για τυφλή αντίδραση μιλάμε για μια κίνηση (αυτή της ψήφου στη Χρυσή Αυγή) απολύτως εύλογη προς τον ναζισμό. Τον νεοναζισμό που θυμίζω οτιδήποτε νεωτερίζετε από άποψη ιδεολογίας τίθεται να είναι πιο σκληρό. Είναι σκληρό να βλέπεις ότι ένα 6% και παραπάνω του ελληνικού λαού μπορούν να τον χειραγωγήσουν να οργανωθεί σε πυρήνες συμμοριών έτοιμος να επιτεθεί στην εργατική τάξη και συγκεκριμένα στους κολασμένους μετανάστες. Είναι πολύ σκληρό να βλέπεις τον φασισμό που κατακρεούργησε τον πολιτισμό μας που κατέστρεψε την Ελλάδα στην ναζιστική κατοχή, μεττέχωντας  με τους προδότες στον εμφύλιο, τώρα να είναι νομιμοποιημένη "φράξια" στα κοινοβουλευτικά έδρανα.

 Εκεί που οραματιζόμουν μια κοινωνία να εκδημοκρατίζεται βλέπω τον Μιχαλολιάκο πιο ξεθαρρεμένο από ποτέ να διακόπτει την ροή προγράμματος των μίντια και να ξερνάει όλη την φασιστική δημαγωγία, όλη την αριστερή εμπάθεια του, όλη την χολή και την κομπλεξικότητα της αδυναμίας του ατόμου του. Ο Φασισμός είναι ο πολιτισμός των ηλιθίων, δεν είναι κάποια κοινωνικοποίηση κανενός υλικού η ιδεαλιστικού αγαθού, όπως η φύση ή η αλληλεγγύη είναι ανάχωμα του οικονομικού συστήματος που ξέρει ότι όταν το ίδιο ξεπέφτει σε μια αναμενόμενη κρίση να τον ξεβγάζει στην επιφάνεια για να κάνει τη δουλειά του.

ΕΙΝΑΙ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΙ....

Όταν ένα δομημένο σύστημα που ποντάρει στον φόβο των μαζών νιώθει εξίσου φοβισμένο και διαλέγει να ρίξει το όπλο του φασισμού.

ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ γιατί είδαν εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο να συγκεντρώνονται στις πλατείες ανα τον κόσμο και να αποζητούν κάτι αμεσοδημοκρατικό, να αμφισβητούν τον καπιταλισμό και ξεστομίζουν το βαρύστομο για τους κεφαλαιούχους, "είμαστε το 99%".

ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ γιατί παρατηρούν μια Ελλάδα με ισχυροποιημένη αριστερά να μην είναι πρόθυμοι να συνεχίζει το σχέδιο καρατόμησης του δικού της λαού, να μένει ατίθαση στις μνημονιακές δεσμεύσεις, να θέλει να προστατέψει τους μισθούς και τις συντάξεις να αποκτάει μια σκληρή γείωση και να ωριμάζει μέσω των αντιλήψεων της έναν λαό, που είχε ως παρακαταθήκη αξίες και πολιτισμό, αντιστασιακή δράση.

ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ όταν κόμματα της αριστεράς βγαίνουν και μιλάνε για κατάργηση, είναι μια λέξη που όταν την ακούν οι κατέχοντες γνωρίζουν πως κάτι εκμεταλλευτικό που δημιούργησαν οι ίδιοι θέλουν τα πρόβατα να εκδιώξουν, όπως τα χαράτσια.

ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ γιατί η αριστερά έχει αποδείξει με τους αγώνες της πως όταν βρίσκεται σε δύσκολη θέση έχει την δύναμη να ανακάμψει πόσο μάλλον όταν έχει μια συσχετισμένη στρατευμένη δύναμη με περισσότερες εμπειρίες και αρχές.

ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ γιατί η αριστερά δίνει ως αιχμή την φορολόγηση του πλούτου και υψώνει ασπίδα προστασία στους κοινωνικά αδύναμους.

Όμως, πλέον ακόμη και αυτή η ασπίδα που δείχνει την θέση άμυνας σιγά σιγά αντικαθίσταται από κάτι πιο μάχιμο και επιθετικό και αυτό είναι ο ορισμός αυτός κάθε αυτός της ιδεολογίας και της πρωτοπορίας της ριζοσπαστικής αριστεράς σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Όλα όσα προσπαθώ να δώσω στον λαό για να τον επαγρυπνήσω άλλα τόσα υπνωτικά διαλέγει να καταναλώνει. O κάθε λαός είχε πει ο Πλάτων "είναι άξιος των ανθρώπων που τον κυβερνούν" και αυτό αποδείχθηκε χθες. Όμως χωρίς να θέλω να αλλοιώσω το φιλοσοφικό αληθές του Πλάτων πιστεύω πως αυτό δεν είναι ανυπέρβλητο, δεν είναι ακατόρθωτο ένα λαός να υπερβεί τα κεκτημένα δουλικότητας του και να υπερβεί αυτά που τον καθυποτάσσουν.

Το σημαντικότερο ωστόσο που είπε ο Πλάτων δεν είναι αυτό αλλά κάτι που απεικονίζει πλήρως την πραγματικότητα και διακατέχει μια διαχρονικότητα αμετάγγιστη "Όσοι αδιαφορούν για τα κοινά είναι καταδικασμένοι να εξουσιάζονται πάντα από κατώτερους τους".

Και να κύριοι και κυρίες ούτε το βλακόμετρο δεν μπορεί να μετρήσει την εριστική βλακεία των Χρυσαυγιτών, την προδοσία των προγόνων τους, που τάχθηκαν σαν ταγματασφαλίτες και έδιναν τους Έλληνες κομουνιστές και τους Έλληνες πατριώτες στους ιμπεριαλιστές Γερμανούς. Που σφαγίασαν εν κοινή συναινέσει με τους κατακτητές τότε ανθρώπους με ίδια εργατικά συμφέροντα με εσένα καναπεδάτε και πράττουν το ίδιο και σήμερα σκοτώνοντας εργάτες σαν και εσένα.

Για μένα προσωπικά όταν ένας εργάτης πεθαίνει είναι έγκλημα.

Όταν ένας εργάτης δολοφονείται από ξενοφοβική δοσοληψία και λόγω ρατσιστικών καταλοίπων δεν είναι απλά ένα έγκλημα είναι ένας τραγικό γεγονός που δεν πρέπει να σε ωθεί μόμο να στοχοποιήσεις τον εγκληματία αλλά να δράσεις όχι για να τον βρεις αλλά να μην ξανά εκολαφθεί άλλος.

Τον φασισμό τον πολεμάμε με το αίμα μας και με την παιδεία που πρέπει να μεταλαμπαδεύσουμε.

Από αυτό εδώ το μικρό κείμενο πράττω έκκληση έως παρέκκλιση όλων των υγιών νοήμονων, δημοκρατικών ανθρώπων να πολεμήσουμε στον δρόμο την λαίλαπα του καπιταλισμού, του εγχώριου κατεστημένου και του φασισμού που εγκαθιδρύεται στη βουλή.

ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ πολεμήσαμε και διώξαμε τον ναζισμό από την Ελλάδα παλαιότερα και θα το κάνουμε και σήμερα και αυτή η μάχη θα μαίνεται ισχυρή, γνωρίζοντας τον τελικό νικητή.

Από σήμερα κιόλας θα σχηματισθεί μια κυβέρνηση υπό τον άξονα της ΝΔ, όποιο χαρακτηρισμό και να βάλουν στην μετονομασία αυτής θα έχει την ίδια πάγια τακτική των μνημονιακών δυνάμεων που καταδυνάστευσαν τον τόπο. Θα θέλει να εγκυρώσει τις δανειακές δεσμεύσεις και να τηρήσει τη συνέπεια προς τους δανειστές, αυτό πρόλαβε και ανακοίνωσε ο Σαμαράς και θα δεχθεί το μεγάλο στραπάτσο που του αρμόζει. Βεβαίως αυτό το στραπάτσο θα είναι εξίσου όμοιο με το νέο στραπάτσο που θα δεχθεί ο ελληνικός λαός, όταν σε λίγους μήνες θα βγει γκρινιάζοντας στους δρόμους, σαν πάλε τότε αγανακτισμένοι....

Επειδή δεν θέλω το μισθό στα 500 ευρώ, επειδή θέλω να προστατέψω την σύνταξη του πατέρα μου, τα όνειρα των επόμενων γενεών, επειδή επιζητώ μια κοινωνική δικαιοσύνη δεν θα αρκεστώ στην παθητικότητα και δεν θα καταδεχτώ την ασφάλεια της κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας.

Νιώθω, ανασφαλής και γι αυτό θα αντιδράσω. Αντέδρασα πιστεύω θετικά ψηφίζοντας την δύναμη εκείνη που αποκτάει την θέση της αντιπολίτευσης αλλά εξίσου αυτό δεν μου αρκεί. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΟΛΙΓΑΡΚΗΣ, ούτε όμως αλαζόνας, θέλω μια κοινωνική ασφάλεια και δεν διαφεντεύεται η υπόληψη στα στενά όρια του κοινοβουλίου.

ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ.....

οι νέες εποχές πλησιάζουν.....

Χριστόφορος Σιμωτάς, υπερήφανος "αγωνιστής" του ΣΥΡΙΖΑ, ΕΚΜ

Η σημασία της ανάστασης

Ορίστε το λοιπόν η ημέρα της γαλήνευσης, ορίστε το λοιπόν η ημέρα της χαράς, ορίστε τα πολλά λοιπόν που ορίζουν τα πολλά ορίστε που μας προσφέρει άφθονα ο καλός και αναστημένος πλέον Χριστός (σας) μας. Μέρα τομής της καθυποταγμένης χριστιανικής θρησκείας που ενορχηστρώνει μια οπερέτα ψυχών και σωμάτων στην πλάση της οικουμένης, η αλλιώς του ιδιοκτησιακού τόπου του παντοκράτορα της γης και συγκεκριμένα της οικειοποιημένης  χριστιανικής γης του, αλλοτριωμένη από αυτούς που ζουν σε αυτήν. "Αν βάλεις δόση χριστιανισμού σε οτιδήποτε χαρακτηρίζεις, (ηθική και πνευματική βία) αποσπάς και μια προικοδοτούμνεη παρακαταθήκη".
Μέρες γιορτινές ξημέρωσαν, εξιλεωμένες και καθαρισμένες από τις αμαρτίες του παρελθόντος. Η ζωή εξάλλου που κάνουμε είναι ποτισμένη σε αυτές, στις λοξοδρομίες και στις αποκλίσεις που την συναγάγουν. Αλλά, κάθε χρόνο, τέτοια μέρα το έλεος του Χριστού μας επανατοποθετεί στον ένα και μοναδικό ίσιο δρόμο. Το αν ο δρόμος αυτός καταλήγει στον ουρανό η στον γκρεμό θα πρέπει να σκεφτούμε παράλογα και φαντασιακά (έτσι και αλλιώς το έχουμε ανάγκη σαν χριστιανοί, να ελπίζουμε και να αποθέτουμε τις ελπίδες μας στον παραλογισμό),δηλαδή ότι μπορεί να υπάρξει ένας δρόμος που τον οδεύεις μια ζωή, πληρώνεις διόδια (εκμετάλλευση που την αποδέχεσαι ως συμμόρφωση) και φτάνεις φτωχός πλην τίμιος στον ουρανό. Ας εναγκαλιστούμε όλοι οι παράλογοι, βάρβαροι και αριστοκράτες, φτωχοί και πλούσιοι, γκέι και στρέιτ, μαύροι και λευκοί, μπάτσοι και αναρχικοί, αριστεροί και δεξιοί γιατί ο ειδυλλιακός και πεφωτισμένος Χριστός δραπέτευσε από τη ζώνη των νεκρών και επέστρεψε στην ανθρώπινη ζωή, αποδεικνύοντας την παντοδυναμία του και συμβολοποιώντας την ανάσταση της κοινωνίας. 
Γιατί το σήμα της ανάστασης έπεσε και θα πέφτει κάθε χρόνο για το ίδιο άτομο εκτός "χώρου" , καθώς βεβαίως και για τους τυφλούς πιστούς οπαδούς του. Αυτό το σήμα είναι γενικώς και ανεξαιρέτως ατεκμηρίωτο και απροσδιόριστο, μπορεί να διαρκέσει μέρες, μπορεί όμως και λίγα μόνο λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, όπου το παράδοξο της στιγμής οργιάζει. Οι φαλλοκράτες θα γίνουν στοργικοί σύζυγοι γι αυτό το διάστημα και όταν αυτό τελειώσει θα εκτοξεύουν (βρίζοντας) κηροπήγια στις γυναίκες τους γιατί ο βαρύς ελληνικός καφές τους, έχει δύο και όχι τρεις φουσκάλες όπως διατάζουν. Αυτή η εριστική συμπεριφορά των νεοχριστιανών που ανάγει την διπροσωπία και υποκρισία για το πυροτέχνημα της στιγμής, κοντεύει να με βγάλει από τα ρούχα μου με κίνδυνο να γίνω ανήθικος. Αυτή η χριστιανική πίστη χωρίς έρευνα, χωρίς αποδείξεις αλλά υποδείξεις, με αφερέγγυες και αναληθείς ιστορικές ανακρίβειες και προφητείες, δεν θα ήταν τόσο εξαιρετικά αποκρουστική παρ όλη την επίθεση που ασκώ λόγω της αμυντικής μου θέσης, αν τουλάχιστον οι μητροπόλεις δεν την επαναδιαμόρφωναν με βάση τα συμφέροντα της αγοράς. 
Το Πάσχα πουλάει και ο μηχανισμός (νεοχριστιανισμός)  εθελοτυφλίας και υποτακτικότητας το επιβάλει στους αδύναμους και αποβλακωμένους, κούφιους κριτικά πιστούς, εκμεταλλευόμενος τον ηθικό επαναστάτη ήρωα των χριστιανών και όχι μόνο.
Από την άλλη αθώα βάση, εγείρω την προβληματική μου στηριζόμενος σε μια αυθαίρετη κλασική ερμηνεία σύνδεσης ομοιότητας του χριστιανισμού με τον κομουνισμό, που βασίζεται στην πραγματική επιδίωξη συσχετισμένης αλλαγής καθώς και στις θυσίες των πρώτων χριστιανών με αυτές των κομουνιστών, κυνηγώντας το ιδανικό.(Έχω να πω πολλά πάνω σε αυτό αλλά η στιγμή με καθυποτάσσει να πω μόνο τα εξής).  
Η επανάληψη αναφοράς ενός γεγονότος τείνει να γίνεται πολλές φορές γραφική και κουραστική, αλλά η επιδίωξη στο πεδίο της διαρκής επανάληψης μιας στιγμής , εκτός από νοσταλγία και ανυπομονησία είναι και ενδιαφέρουσα όταν αυτή  αφορά συνανθρώπους που σκέφτεσαι και αγαπάς. Η επανάληψη υπό αυτήν την έννοια είναι ανάγκη, είναι ανάγκη να υπάρχει η ανάσταση, κατ επανάληψη στη σφαίρα του ατομικού με σκοπό το συλλογικό για να αλλάξει μορφή και έννοια και να γίνει επ-ανάσταση.
Σαν κοινωνικά, πολιτικά ανθρώπινα όντα η ανάσταση πρέπει να τεθεί σαν πρόταγμα καθιερωμένο και ανυπόστατο , δεοντολογικό και όχι μόνο, διαρκές ατομικό (καταρχάς). Ανάσταση του εαυτού μας για την εναρμόνιση με τους υπολοίπους που ανασταίνονται, θα επιδρούν και θα αντιδρούν για την αδικία που μίσησε ο Χριστός. Ας αποδείξουμε ότι τη μισούμε αυτή και όχι μόνο ακόμη περισσότερο από εκείνον και μισώντας αυτήν να αναζητήσουμε την δικαιοσύνη, βουτώντας στον σουρεαλισμό εκείνου του δρόμου που οδηγεί στη βασιλεία των ουρανών, τον επίγειο παράδεισο στην επίγεια ζωή μας, για να ζήσουμε και να απολαύσουμε της γη της επαγγελίας στην γη της επαγγελίας. Προκειμένου να γευτούμε την "αρτύσιμη" εκείνη ουτοπία της ανθρώπινης εξιλέωσης. Ας μην αναστηθεί ξανά ο Χριστός, αρκετά ταλαιπωρείται να το πράττει μάταια αφού τα παιδιά του μυαλό δεν βάζουν (ή βάζουν), αρκετά ταλαιπωρήθηκε από τους δεσποτάδες, τους κληρικούς, τους εντολοδόχους της εμπορικής θρησκείας και τους νεοχριστιανούς. 
Αλλά....Να αναστηθούν οι άνθρωποι, οι σκλάβοι, οι πεινασμένοι, οι περιθωριοποιημένοι. Άνθρωποι που δεν θα εκλαμβάνουν μια αμοιβή γιατί ακολούθησαν την επιβεβλημένη διδαχή, αλλά άνθρωποι που υπέφεραν αρκετά και υπομείνανε πολύ, άνθρωποι που διανόησαν και κατανόησαν την σημαντικότητα της αλλαγής, την ιδιαιτερότητα της επανάληψης, την σύνθεση της χριστιανικής ανάστασης με την κομουνιστική επανάληψη (επιμονή). Αντικρουόμενες και διαλεκτικά βασισμένες θεωρίες, ασύμβατες μεταξύ τους αλλά με τον κατάλληλο ατομικό πρακτισμό σε συλλογικό πεδίο μπορούν να κάνουν την αν επιθυμία, επιθυμία και να λέμε κάθε μέρα, Σίμος Ανέστη, Λάμια Ανέστη, Τζαμαλ Ανέστη, Χαβίε, Αντόνιο,Τζένιφερ, Αλί, Ντιμιτρόφ.... Η επαναλαμβανόμενη συσχέτιση της επιθυμίας αναφοράς του καθένα και κάθε μια μας είναι αυτό που οφείλουμε να βροντοφωνάξουμε.


Χρόνια πολλά, Καλή επανάσταση!!!


Χ. Σ

Να μην περάσει ο φασισμός

Πολύ λόγος έχει γίνει τελευταία στην πολιτική σκηνή σχετικά με την δημιουργία "κέντρων φιλοξενίας μεταναστών" κατά την επίτιμη νομοσχεδιακή ορολογία που προωθεί το υπουργείο προστασίας του πολίτη υπό τις ευλογίες και προεκλογικές επιδιώξεις της κυβέρνησης, του δήμου Αθηναίων, της δεξιάς ηγεσίας και βάσης των συντηρητικών της χώρας. Βεβαίως εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί πως άλλες οι επιδιώξεις των υψηλά υφιστάμενων μεταρρυθμιστών και άλλες οι ελπιδοφόρες φιλοδοξίες της αντιανθρωπιστικής λαϊκής βάσης των φιλελευθέρων, δεξιών και ακροδεξιών.

Μέσα σε αυτόν τον προεκλογικό αγώνα και σε ένα ρευστό πολιτικά πεδίο είναι εύλογο να ενστερνιστεί κανείς το πολιτικό όφελος που μπορεί να επωμιστεί ο σωτήρ μεταρρυθμιστής για να σώσει μια σωρεία λαθών και  μια ετοιμόρροπη μη αποδεκτή πολιτική εφαρμογή καθώς και την διάσωση της αξιοπρέπειας του ιδίου και της παράταξης που συμμετέχει. Η γνωστή πάγια και οφθαλμοφανή τακτική των συστημικών εντολοδόχων είναι να αναδείξουν μια κοινωνική ομάδα ως υπαίτιο μιας δομικής κρίσης, που προφανώς έχουν γνώση που απευθύνονται και δεν είναι τυχαία ούτε η συγκυρία ούτε η απεύθυνση στο συγκεκριμένο κοινό.

Κοινό τέτοιο που χρησιμοποιεί ακόμη και τον όρο αγανακτισμένος για να αμαυρώσει το γνήσιο κίνημα και να θίξει το μεταναστευτικό ζήτημα, υπό την ημιμαθή σκοπιά.

Για να απλουστευθεί λίγο το όλο σκηνικό θα προσπαθήσω να θέσω κάποιους τομείς τόσο από το ιστορικό γίγνεσθαι, βάση γεγονότων που μας αφορούν, της ιδεολογίας του φασισμού που βρίσκει βήμα για να εκολαφθεί να γεννάει πολλά φασιστικά αυγά καθώς και της κοινωνικής βάσης από την οποία προέρχεται, διαχειρίζεται και καταλήγει. Χωρίς βεβαίως να μην προσάψω και θίξω το πολιτικό πεδίο καθώς και τις πολιτικές αντιπροτάσεις που νομίζω οφείλουμε να δίνουμε σαν άνθρωποι για να προασπίσουμε προπάντων την θεμελιώδη αξία της αρμονικής ζωής όλων των ανθρώπων και της ασφαλής αξιοπρέπειας τους.

Βάση των ιστορικών προ τετελεσμένων παρακαταθηκών θα μπορούσαμε να πούμε πως η ευαισθησία των Ελλήνων πολιτών θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη, δεν αναιρούμε τα χρόνια πρόσκαιρης καπιταλιστικής ευημερίας που φυσικά συντέλεσαν βάση της αποβλάκωσης, του νεποτισμού, του νεοπλουτισμού να κάνουν τον κόσμο της μεταπολιτευτικής Ελλάδας να ξεχάσει ιστορικά γεγονότα και βεβαίως να δημιουργηθεί μια ξενοφοβική συμπεριφορά. Με λίγα λόγια η φτώχεια να ξεχασθεί. Και όταν την ξανά συναντούμε να επιτεθόμαστε σε αυτήν δια μέσω των σύγχρονων προλετάριων μεταναστών. Κάποτε λοιπόν η διαρκείς διαφυγή Ελλήνων μεταναστών σε ξένες χώρες, όπως η Αμερική και ο Καναδάς καθώς και η Αυστραλία ήταν η μόνη διέξοδος επιβίωσης των πολιτών αυτής της χώρας από την επιβαλλόμενη δυστυχία των καιρών στις αρχές του 20ου αιώνα, που η μεταναστευτική έξαρση ήταν ραγδαία εξαιτίας του α' παγκόσμιου και στην κορύφωση του β' παγκόσμιου πολέμου. Γεγονότα που συνδέονται αμιγώς με την σύγχρονη μετανάστευση των χωρών υπό λεηλασία και ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων που μεταφέρθηκαν από την νότια Ευρώπη στην μέση ανατολή των φτωχών, της δικτατορίας και της υποτακτικής θρησκοληψίας. Όλοι θα έχουμε ακούσει βεβαίως τις συγκινητικές εξιστόρησης των παλαιοτέρων γερόντων και τον βίαιο ξεριζωμό των Σμυρνιών και σίγουρα θα έχει περιπέσει το γνωστό άκουσμα τις φράσης "όποια πέτρα και να σηκώσεις θα βρεις Έλληνα". Αυτό δεν έχει να κάνει με το πολιτισμικό ιδεώδες που μετέφερε ο ελληνισμός κατ επιλογήν αλλά καταναγκασμού, κι επειδή η μετανάστευση είναι βίαιος ξεριζωμός από την οικειοποιημένη γη κατά την συνήθη εκδοχή, γιατί βια είναι η φτώχεια και η μη εύρεση εργασίας, τότε ο εξαθλιωμένος δεν μπορεί να μεταφέρει ούτε πνεύμα ούτε ιδεατό παρά μόνο επίκληση στους σωτήρες των ντόπιων κρατών που θα φτάσει. Για το σπουδαίο ιστορικό παρελθόν μετανάστευσης Ελλήνων στην επικείμενη αναπτυγμένη δύση αξίζει να παρακολουθήσετε και να εν θυμηθούμε τους Έλληνες μετανάστες στο Τορόντο του Καναδά το 1918. Στο ιδιαίτερα ενδιαφέρον αυτό βίντεο εξιστορείται το βίαιο πογκρόμ κατά των Ελλήνων μεταναστών στο Τορόντο του Καναδά τον Αύγουστο του 1918.

Οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που επικράτησαν στην πόλη κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου, οδήγησαν σε μια έκρηξη ρατσιστικής βίας, που για διάφορους λόγους επικεντρώθηκε στους Έλληνες μετανάστες της πόλης.  Εικόνα του παρελθόντος που σαν να μην πέρασε μέρα προβάλλεται σε πανεθνική εμβέλεια σήμερα στις δυστυχείς περιοχές του αθηναϊκού κέντρου. Το μέσω παραμένει  ίδιο και απαράλλαχτο. Ο ιδεαλιστικός φασισμός παίρνει ύλη από τους ανθρώπους που χειραγωγούν και φυγαδεύουν τους εχθρούς του διαφορετικού, είτε φυλετικής, είτε θρησκευτικής προέλευσης κ.α, απόρροια ημιμάθειας και προκαταλήψεων που συγκρατούν σφιχτά οι συντηρητικοί και αναδεικνύουν όταν η συγκυρία το επιβάλει, συστημικές κρίσεις, κομουνιστική απειλή. 

Σπουδαία αναφορά έχει γίνει και στο υλικό που συγκροτήθηκε από την μη συμφέρουσα αθρόα μετανάστευση στην Αμερική το 1929, που δεν αναδεικνύεται για ευνόητους λόγους.Έτσι, σε άρθρο της εφημερίδας Εμπρός από τον Απρίλιο του 1929 διαβάζουμε:"Το ρεύμα της μεταναστεύσεως όχι μόνον εις την Ελλάδα, αλλά και εις ολόκληρον την Ευρώπην είναι ακατάσχετον προς την Αμερικήν. Ούτε ο μεταναστευτικός νόμος, ούτε αι αυστηραί ποιναί αι οποίαι επιβάλλονται εις τους λαθρομετανάστας είναι αρκεταί δια να ανακόψουν το ρεύμα τούτο».«Εις τον τόπον μας, μάλιστα, πολυάριθμοι πράκτορες εισδύουν εις την Ελληνικήν επαρχίαν και κατορθώνουν δια ποικίλων μεθόδων, εξαπατώντες τους απλοϊκούς να γεμίζουν τις τσέπες των με χρήμα και τις τσέπες των ατυχών ομοεθνών μας με πλαστά διαβατήρια δια να αποστέλλονται ούτοι εις την Αμερικήν όπου είναι άδηλον εάν θα κατορθώσουν αντιμετωπίζοντες παντοίους κινδύνους να εισέλθουν…»«Πόσα περιστατικά Ελλήνων λαθρομεταναστών δεν μας είναι γνωστά. Χιλιάδες άνθρωποι γυμνητεύουν, πεινούν περιφερόμενοι εις τον Καναδάν ή την Αργεντινήν όπου έχουν αποσταλή πλανηθέντες παρά των πρακτόρων αυτών, οι οποίοι εφρόντισαν να πείσουν τούτους ότι η γη της επαγγελίας είναι εκεί και ότι τα δολλάρια τους αναμένουν εις τας προκυμαίας…."

Το σημείο αναφοράς και προσοχής είναι η ιδιαίτερη φυσιογνωμία του γνωστού υποκείμενου που κινεί την ιστορία είναι το απρόσωπο σύστημα του καπιταλισμού που επιζητεί συνεχώς φθίνων μεταβαλλόμενο μισθολογικό κόστος, φτηνά εργατικά χεριά για να αντικαταστήσουν τα ντόπια ακριβά που έγιναν ακριβά διότι πάλεψαν για ένα αξιοπρεπές εισόδημα (ας πούμε). Η αλαζονεία όμως είναι έκδηλη εις το κοινωνικό ιστό, διότι ο εργαζόμενος θα διεκδικήσει δικαιώματα και αξίες για το ποιόν του και για τον ομοεθνή εργατικό ιστό και όχι για τον ξένο παρακατιανό, αυτό είναι λάθος που ξεκινάει από την συνδικαλιστική πρακτική προερχόμενη από την φιλοεθνικιστική υπόσταση του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας, που πολλές φορές ακολουθείται αυτή η εφαρμογή από τα μεγάλα συνδικάτα που αν προάγουν τους μετανάστες ως συνθετικό και αναπόσπαστο μέρος της εργατικής τάξης ίσως χάσουν και μια πελατειακή βάση συγκυριακών. Το απρόσωπο σύστημα, το ορίζω ως απρόσωπο γιατί δεν σκέφτεται τα πρόσωπα και προσωποποιείται κατά επίφαση και εκδοχών και κατεξαίρεση ο κρίκος αντιπροσώπευσης είναι οι πράκτορες οι οποίοι όπως αναγράφεται παραπάνω "εισδύουν εις την Ελληνικήν επαρχίαν και κατορθώνουν δια ποικίλων μεθόδων, εξαπατώντες τους απλοϊκούς να γεμίζουν τις τσέπες των με χρήμα και τις τσέπες των ατυχών ομοεθνών μας με πλαστά διαβατήρια δια να αποστέλλονται ούτοι εις την Αμερικήν όπου είναι άδηλον εάν θα κατορθώσουν αντιμετωπίζοντες παντοίους κινδύνους να εισέλθουν". Αυτός λοιπόν ο φτηνός ανθρωπιστικά αγοραστής, κάνει αυτό που ξέρει καλά να μεταφέρει την εργατική δύναμη του φθηνού προιόντος, σε μια χώρα κατε επιλογήν. (Αυτή η εκτενής αναφορά βρίσκεται ολοκληρωμένη σε αυτό το άρθρο.)

Τρίτος σταθμός άξιας ανάγνωσης είναι το blog erodotos  το οποίο φέρνει στην επιφάνεια ένα δημοσίευμα του 1953 της εφημερίδας «Αυγή», το οποίο αναφέρεται στην «τραγική κατάσταση» των Ελλήνων μεταναστών στην Αυστραλία, που παραμένουν συγκεντρωμένοι στο στρατόπεδο «Μπονεγκίλλα». Διαφαίνεται πλέον ότι έχει χαθεί και η πρωτοτυπία στο έργο, σαν μια holywoodiaνη ταινία με κοινό περιεχόμενο και μέσω, αλλά με περισσότερη τεχνογνωσία. Είναι κάποια χρηστικά σημεία σταθμοί που οφείλουμε να προστεθούν στην επιχειρηματολογία μας για οποιοδήποτε ανιδιοτελή σκοπό ώστε να εξιλεώσουμε τις ευθύνες από τους μετανάστες. Μην ξεχνάμε πως είμαστε όλοι μετανάστες προερχόμενοι από διαφορετικές φιλές και κοινότητες που συναινούν στην κοινωνικοποίηση της φύσης που συγκρατούν για να παράγουν κουλτούρα και παιδεία, όπως και η σπουδαία ρήση που ξεστόμισε ο Ισοκράτης "Έλληνες είναι αυτοί που μετέχουν στην ελληνική παιδεία", σπουδαιότατο....

Οδηγούμαστε στην φασίζουσα νοοτροπία που ενταφιάζεται κατά καιρούς φωλιάζει για να γεννήσει αυγά πολύ καλά, αλλά όταν το επιβάλει το σύστημα αποκαθηλώνεται και εκκολάπτονται γενούν ώριμα φασιστικά τέκνα που δημαγωγούν λαούς. Όπως η καπιταλιστική δύση στον β παγκόσμιο, ανέπλασε ένα εθνικιστικό εγχείρημα σε Γερμανία και Ιταλία, με Χίτλερ και Μουσολίνι αντίστοιχα. Είναι αναγκαίο να αναλυθεί ότι ο φασίζων Μουσολίνι, ήταν προγενέστερος μαρξιστής ο οποίος ονειρευόταν τον σοσιαλισμό, ονειρευόταν μια σύγκρουση με τους αστούς, αλλά μετατόπιση την πάλη στο πνεύμα του στον εθνικό αγώνα. Έτσι ο εθνικοσοσιαλισμός είναι μια πολιτική που αν ο εχθρός δεν ορισθεί στην ταξική του μορφή, ο εθνικισμός και φασισμός θα υπάρχει και θα ανανεώνεται. Κατά το παρελθόν ο φασισμός απέκτησε μια δυναμική που κόντεψε να υπερνικήσει τον καπιταλισμό της δύσης. Αντίστοιχα, μάλλον θα πρέπει να ανησυχεί περισσότερο τον νεοφιλελευθερισμό η ανάπτυξη της φασιστικής ιδεοληψίας. Σε καμία περίπτωση ο φασισμός δεν θα πρέπει να βρει κρεατίνης μυικής ανάπτυξης σε μεταναστευτικό κρέας που θα συγκρουστεί  με τις κυρίαρχες δυνάμεις της αγοράς, το λάθος δεν θα πρέπει να επαναληφθεί. Το οποίο λάθος είναι προπάντων λάθος αναξιοπιστίας και ιδεολογικής χειραφέτησης που επιδίωξε το σταλινικό καθεστώς που ήταν πραγματικά κόκκινος φασισμός, εκδίωξε τον άνθρωπο από την σοσιαλιστική παιδεία. Η δημοκρατία έπρεπε να μην αφήσει διάβημα στον φασισμό να αναπτυχθεί αλλά επειδή δεν υπήρχε δημοκρατική επίγνωση και ερείσματα κατά την εποχή, έχουμε ένα έργο να διατελέσουμε σε μια εποχή που πολλά δημοκρατικά δικαιώματα αποσπούνται αντιδημοκρατικά και επιταχύνεται η αποδημοκρατικοποιήση μας οδηγεί σε ένα δίλημμα. Αν αυτά θα πρέπει να τα πάρεις πίσω φασιστικά η δημοκρατικά. Η συγχυσμένη βάση καταβάλει κατηγορίες στους ευπαθείς, έτσι και αλλιώς ο φασισμός σαν ιδεολόγημα των ηλιθίων δεν μπορεί να τα βάλει με τους έξυπνους και έξυπνος δεν μπορεί να είναι άλλος από αυτόν που αντιστέκεται με δημοκρατικά εργαλεία που απορροφούν την κοινή γνώμη.

Αλλά επειδή η ιδεολογική ανάλυση μένει ανεκπλήρωτη αν η πολιτική πραγματικότητα δεν μπει σε μια σειρά, ας μιλήσουμε για την αλλοτριωμένη Ελλάδα των μνημονίων και της εξαθλίωσης. Θα μπορούσα με μια μόνο φράση να πω η φτώχεια είναι  μεγαλύτερη βια.

Ο φτωχός ψάχνει για το αρπαχτικό και επειδή η οικονομία και σε ιδιοκτησιακό και κρατικό συλλογικό επίπεδο των Ελλήνων είναι κλεμμένη από τους οικείους διαπλεκόμενους το εγχώριο αλλά και διεθνές κεφάλαιο, ο ρευστοποιημένος και αποσύνθετος κοινωνικός ιστός αναζητεί τον κλέφτη. Ενδεχομένως τα κινήματα ανα τον κόσμο να επιμόρφωσαν και  να πολιτικοποίησαν μόρφωμα ικανό να έρθει σε ρίξει με το χρηματοπιστωτικό σύστημα, αλλά η ελληνική πολιτική σκηνή δια του Πάγκαλου και λοιπών δημαγωγών και λαϊκιστών, μπερδεύουν τον κόσμο και περιορίζουν την διορατικότητα του. Τόσο που όχι μόνο αναταράζουν την εγχώρια πολιτική σκηνή αποκλειστικά αναιρώντας την διεθνιστική πάλη αλλά αποστρέφοντας τον υπαίτιο της κρίσης στους άμοιρους πλην τίμιους και αξιοπρεπείς μετανάστες. Η οικοδόμηση φασιστικών κέντρων κράτησης ασφαλώς δεν περιορίζει την εγκληματικότητα αφού και οι αριθμοί μαρτυρούν ότι το 56% ήταν ημεδαποί, αλλά σημασία έχει ότι η υγειονομική βόμβα η οποία εξεγείρεται είναι βόμβα φασισμού. Γιατί η πολιτική η οποία κλίνει κέντρα πρόληψης και υγειονομικής περίθαλψης, όπως το ΚΕΘΕΑ, περιορίζει το κοινωνικό κράτος και παρεμποδίζει το δικαίωμα στην αποκατάσταση της υγείας και της πρόληψης ασθενειών που θα επιταχυνθούν με τον καιρό, αφού περισσότεροι συμπολίτες μας χάρης στην μνημονιακή πολιτική χάνουν τα σπίτια τους, εκτίθενται στο κρύο στην βροχή και στον ήλιο, χάνουν την διατροφική ομαλότητα τους, αναταράζουν την ψυχική τους υγεία και έχουν την ανάγκη συμβουλευτικής, φιλικής και ιατρικής σύστασης και περίθαλψης. Όταν ο "αριστερότατος" δήμαρχος Αθηνών θίγει συνέχεια το μεταναστευτικό και όταν οι κάτοικοι της Αμυγδαλέζας εμποδίζουν την ανέγερση κέντρων κράτησης γιατί θεωρούν ότι υποβαθμίζουν την περιοχή, σαν να τα θεωρούν χωματερές σχεδόν απαρνούμενοι πως θα φυλακίζονται συνάνθρωποι μας στοιβαγμένοι σαν σκουπίδια και όμοια αντίδραση εκτελεί και η περιφέρεια στο γεγονός. Τότε κύριοι και κυρίες κατανοούμε το βαθμό εκδούλεψης πνεύματος που πρέπει να κάνουμε στην βάση ώστε αυτοί οι Εβραίοι κατά πολλούς, μουσουλμάνοι , ισλαμιστές, διαφορετικής πρόσοψης και ποιότητας άνθρωποι να αποκτήσουν αξία ανθρωπιστική και όχι αγοραστική, τέτοια που να είναι ίδια και απαράλλαχτη με το σεβαστό ανθρώπινο ων. Οι μετανάστες είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εργατικής τάξης και υπό αυτήν την έννοια η επίκληση στην συνεργασία και στους κοινούς ταξικούς αγώνες είναι ανάγκη επιβίωσης όλων μας. 

Πολύπαθοι δυστυχισμένοι και εξαθλιωμένοι Έλληνες 

κοινή ρήξη και μετωπική δράση με τους μετανάστες προς τον κυρίαρχο υποκινητή της φτώχειας.

Aναθεωρητισμός και Δογματισμός

Το καθεστώς σπίλωσης και η διαλεκτική σχέση των δύο ιδεολογημάτων (κατά τον τίτλο) είναι η πεμπτουσία της αναφοράς, της όλης σκέψης των συγκρουσιακών θεωριών, που μέσα από τη θεωρητική βάση και των δύο, της εγγενής υπαρκτότητας τους και έμπνευσης καθώς και της πρακτικής ιστορικής τους συμβολής... προβληματίζουν την αριστερά.
Αν μιλήσουμε αυθαίρετα για αναθεωρητισμό και δογματισμό σαν γενικές και αδιευκρίνιστες έννοιες, τότε είναι σαν να μιλάμε μεν για επιστήμη και δε για φιντεϊσμό .

Ο δογματισμός είναι μια σεχταριστική ιδεοληψία που μας παροτρύνει να ακολουθούμε κάτι ευαγγελίστικα, ανεξάρτητα αν έχουμε φιλοσοφήσει το αντικείμενο, δηλαδή αν είναι καρπός διανόησης. Υπό μαρξιστικούς και κομουνιστικούς όρους αυτή η σύγκρουση αποκτάει μια γοητεία. Αυτή η γοητεία αποκαθίσταται στην πραγματικότητα μεταξύ χώρων και ομάδων με τα εν λόγω χαρακτηριστικά που αντιπαρατίθενται συχνά, ενώ ο χαιρέκακος καπιταλισμός καραδοκεί αλλά κυρίως απαξιεί. Ως γνωστών η τελεολογική δομή του θεωρεί ανέκαθεν τον μεγαλύτερο εχθρό του τον ίδιο του τον εαυτό, παρα μια περιχαρακωμένη και αλληλοσπαρασσόμενη αριστερά.

Κατά το αταβιστικό δόγμα του ορθόδοξου κομουνιστικού φρονήματος, κάθε άλλος χώρος η μόρφωμα που αντιπαλεύει τις ορθόδοξες αξίες του κατά Λένιν ευαγγελίου, κατά τας Ελλάς, είναι οπορτουνιστικό.

Από την άλλη ο αναθεωρητισμός η ανανεωτισμός αποσκοπεί στην εξελεγκτική τροπή της μαρξιστικής επιστήμης, χωρίς αγκυλώσεις και τυφλές προσηλώσεις. Ωστόσο διακριτά τρωτά σημεία ευρίσκονται και στην κατά βάση Μενσεβική τάση (χαρακτηρισμός που προκύπτει από την αναξιοπιστία του). Κι αυτό έχει να κάνει κυρίως με τον ανακριβή χαρακτήρα που προσκομίζει.... Συχνά αντεπαναστατικό κατά της βίαιης ανατροπής, πασιφιστικός και καιροσκοπικός, μοιάζει αυτός ο ρεβιζιονισμός να θέλει να πάρει την εξουσία για να βελτιώσει τον καπιταλισμό...(λάσπη).

Η κύρια λοιπόν αντιπαλότητα οφείλεται κατά τον ορθόδοξο ίσως και αριστερίστικο κομουνισμό ότι ο άλλος ο αναθεωρητικός  είναι ρεφορμιστικός.
Ο καπιταλισμός ανατρέπεται δεν μεταρρυθμίζεται....
 Σε αυτό απαντά ο μαρξισμός και όχι ο αστισμός.
Ο Μαρξ ανέλυσε τον καπιταλισμό της εποχής, τρόπον τινά, ως προς την λειτουργία του, τις αντιφάσεις του και τεκμηρίωσε πως οι μαχόμενοι τάξεις, γεννούν την ταξική πάλη, πως  όταν τα μέσα παραγωγής τα κατέχουν λίγοι που δεν παράγουν, αναπτύσσεται η εκμετάλλευση και η κοινωνική αδικία. Όμως τη μαγική συνταγή στην πράξη δεν την προικοδότησε σε κανέναν, γιατί γνώριζε πολύ καλά, πως αυτή θα ορισθεί από τις εκάστοτε συνθήκες και καταστάσεις και όχι από την θολή δεοντολογία.
 Ο μαρξισμός επιχειρήθηκε επιτυχημένα κατά πολλούς υπό την αιγίδα του μεγάλου μπολσεβίκου επαναστάτη Λένιν, ο οποίος ήταν κατά φύση και γνώση ένας ιδιοφυής ηγήτορας κατά συγκυρίαν, που με περισσότερη "δόση" τρέλας και "βήμα" Μπολσεβίκους ολοκλήρωσε το πρώτο σκέλος από τα άπαντα του που δεν ήταν μεν δικά του αλλά του σεβαστού τότε προλεταριάτου. Η βίαιη μορφή επανάστασης που επέλεξε ήταν και επιτυχημένη και αποτυχημένη. Το δίκιο και το άδικο έτσι και αλλιώς ορίζονται σε κατάσταση μέλλοντα.  Αυτό σημαίνει εκ του ιστορικού αληθές και τετελεσμένων,.ότι και οι Μπολσεβίκοι αλλά και οι σοσιαλδημοκράτες για δικούς τους λόγους είχαν δίκιο.
 Η επανάσταση πραγματώθηκε αλλά η αναμενόμενη γραφειοκρατεία την εκφύλισε και μάλλον η δικτατορία του προλεταριάτου υπό ηγεμονικούς όρους κατά τον Γκράμσι είναι πιο ελαστική. Η σοβιετική εκτροπή πήρε σώμα λόγω των ανεπαρκέστατων κομουνιστών και λόγω του αδημαγόγητου μαρξιστικά και δημοκρατικά προλεταριάτου που του έλειπε η διανόηση.
Συμπερασματικά την εξουσία ή δικτατορία την έθεσε ο Κάρολος σαν υπόθεση στόχου για την αταξική κοινωνία, αλλά αποτελούμενη από την κατάλληλη συγκομιδή αξιών στις μάζες (που μάλλον πρέπει να γίνουν μάζα αν δεν θέλουμε να οπισθοχωρούμε).
Άρα ρεύματα τέτοια που επιμένουν στον Μαρξισμό-Λενινισμού τον 21 αιώνα έχουν ένα τεράστιο χρονολογικό πρόβλημα. Το χάσμα του τότε με τον τώρα καπιταλισμό είναι μεγάλο όσο μεγάλη είναι και η αντιδιορατικότητα τους. Γνωρίζουν το πρόβλημα αλλά σεχταρίζουν την λύση.
Ο Λενινισμός δεν υπήρχε πριν και δεν υπάρχει μετά τον Λένιν γιατί είναι προϊόν του ίδιου βίου του. Λενινισμός δεν είναι κοσμοθεωρία είναι ο Λένιν ως προς το θεώρημα και την πράξη του.

Από την αντίπερα......
 Ο μη δογματικός αριστερός χώρος, με στοιχεία μπερνσταινισμού και καιροσκοπισμού, δεν βεβαιώνει αν πέρα από δημοκρατικές και ηθικολογικές αξίες, διαθέτει και ριζικά αντισυστημικές. Ίσως μεταβατικά...
Πλανιέται στον φαύλο κύκλο της σοσιαλδημοκρατίας και του λίγου έως καθόλου καπιταλισμού. Αλλά με ασφαλή, ανοιχτά  "αυτάκια"  και επιστημονική σκέψη.
Η θρησκεία αντι της επιστήμης?

Μαρξισμός επίσης είναι και ο αναρχισμός που αποτελεί ίσως ντετερμινιστικά και τον διακαή πόθο των ανθρώπων με μεγάλο (Α). Ελευθεριακοι και ακράδαντα δημοκρατικοί στηρίζονται στην τελειότητα της κοινωνίας , παλεύοντας συχνά, τυφλά για την ουτοπία, σε μια κοινωνία προσώπων, στον αντικρατισμό (που σωστά λένε πως είναι ιδιοκτησιακό καθεστώς που μετατρέπεται σε κρατικός καπιταλισμός και επιβαλλόμενος καταπιεστικός μηχανισμός).Διαλεκτικά ορμώμενοι αντιπαρέρχονται και κανείς δεν μπορεί να τους προσάψει ότι έχουν άδικο, αν και το κίνημα διαφθείρει την καθαρότητα της ιδεολογίας. Ο γραφειοκρατικός σταλινισμός συνέθεσε την τελική νεοαναρχική υπόσταση της αναρχίας. 

Ωστόσο ακόμη και ο απροσάρμοστος Λενινισμός, των δογμάτων ασφαλείας, εκ των πραγμάτων δεν είναι πιστός στον επαναστάτη Λένιν. Όταν εκείνος έσυρε  το μεγαλειώδες, "όλη η εξουσία στα σοβιέτ", πως οι άξιοι συνεχιστές αποξενώνουν όλα τα κινήματα πέραν του δικού τους μαγαζιού, που στις μέρες μας επιμόρφωσαν την αριστερά με τα εγχειρήματα τους και τις ανάγκες τους, για άμεση δημοκρατία. Αποσύροντας πρώτα από όλα από το πνεύμα τους, την αστική,κοινοβουλευτική δημοκρατία σαν θεσμό και τον κομματικό γραφειοκρατισμό. Φιλοσοφώντας και αποδεικνύοντας πως η φιλοσοφική σκέψη δεν ενταφιαστικέ παρά τα συντεχνιακά τεχνάσματα της άρχουσας ελίτ. Σοβιέτ και αγανακτισμένοι ανα τον κόσμο, (σίγουρα δεν είναι προλετάριοι) αφού πλέον δεν υπάρχουν, αφότου οι μικροαστοί, που ήθελαν να γίνουν αστοί, ένεκεν του ανταγωνισμού (δεν προβλέπεται ανθρωπάκο) θα μείνουν με τον πόθο. Ο πόθος για τον πλουτισμό δεν είναι πάσης φύσεως καπιταλιστικός, αφού και ο σοσιαλισμός το επιδιώκει αλλά με οριζόντια κατανομή.
 Σκοπός δηλαδή θα πρέπει να απαγκιστρωθεί η ανάγκη για τα πάντα, πλουραλιστικά. Πόθος για αξιοπρέπεια εξασφαλισμένη στα πολλά και για όλους, ανάλογα με τις ανάγκες τους δια την κοινωνική και συλλογική ευημερία.
Αισθάνεσαι πληγωμένος όταν υπάρχει αδικία, είσαι σύντροφος όχι μόνο του Τσε αλλά και του κομουνισμού, αγαπητέ, αγαπητή μου.
Η λύση στην κοσμολογική ορθολογική θεώρηση ,στην μετάγγιση της στο εξελιγμένο προλεταριάτο δεν μπορεί να είναι λικβινταριστική (συμβιβαστική) με το πακέτο του καπιταλισμού. Για να επέλθει ο σοσιαλισμός χρειάζεται αριστερή χειραφέτηση και σοσιαλιστική αντίληψη, χρειάζεται να συγκεκριμενοποιήσουμε τον θύτη. Το θύμα το βλέπουμε να αιμορραγεί, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αν ο ορθόδοξος και δογματικός κομουνισμός γίνει ανορθόδοξος και αν ο αναθεωρητισμός, ριζοσπαστικοποίησει τον σκοπό, τότε δεν θα χρειάζεται να είμαστε αλλοτριωμένοι και άβουλοι, αλλά βουλησιαρχικοί και ψυχικά ώριμοι για να εξασκούμε μαρξιστική πολιτική και όχι μαρξιστική φιλολογία. Είμαστε αριστερά και σαν αριστερά αυτό που μας ενώνει είναι η κοινωνική και κυρίως ταξική αδικία, η ευαισθησία για τους τυχερούς-άτυχους αυτού του κόσμου, για την κοινή αλληλεξαρτώμενη ζωή στον επίγειο παράδεισο και όχι στην επουράνια ή μετανσαρκομένη ανύπαρκτη φαντασία.
Ας φαντασιώσουμε την φαντασία μας , χωρίς προκαταλήψεις. Άλλωστε η ανθρώπινη σοσιαλιστική υποκειμενικότητα στηρίζεται στην προσφορά της δημιουργικότητας, δηλαδή της υλιστικής και ιδεαλιστικής συνεισφοράς από το σύνολο για το σύνολο.
Έτσι προκύπτει πως η επιστήμη καταρρίπτει την θρησκοληψία και την ευαγγελική υποτακτικότητα και δεν καθηλώνεται σε κάτι δεδομένο.
Ο Μαρξισμός θεωρεί σημαντικότερη την διαλεκτική πάρα την επανάσταση.
Την επανάσταση όποτε και αν θα την πραγματοποιήσουν (οι αστοί και οι εργαζόμενοι), είναι αδιανόητο όσο και αφελές να ορίσουμε αυτήν σαν αυθεντίες , θα έχει ευτελή αξία κάτι τέτοιο.

Η ανανέωση είναι υπαρκτή και αναγκαία και αφορά όλα τα μήκη και πλάτη του βεληνεκές, κοινωνικού,οικονομικού, πολιτικού περιεχομένου χωρίς να αλλοιώνουμε την βάση της προβληματικής....

Ο μαρξισμός και η σημερινή κρίση

Πολλές τοποθετήσεις και προσεγγίσεις γίνονται για τον χαρακτήρα της σημερινής κρίσης και αυτό έχει ένα κάνει κυρίως από το πολιτικό πεδίο που βρίσκεται ο καθένας. Πολλοί θα ακούσουμε για οικονομική κρίση η οποία επήλθε από κακούς δημοσιονομικούς χειρισμούς στην Ελλάδα και μόνο. Σπάταλο κράτος, υπέρογκο και αντιπαραγωγικό δημόσιο, απατεώνες συνδικαλιστές και προδότες πολιτικούς που έκλεψαν και δημιούργησαν το έλλειμμα. Ο χαρακτήρας αυτής της κρίσης είναι βαθύτερα δομικός και ταξικός και όχι εθνικός, παρατηρήστε την λιτότητα σε όλη την Ευρώπη καθώς και σε Ιαπωνία και ΗΠΑ. Κάτι άλλο φταίει...

Ο Καρλ Μαρξ γεννήθηκε το 1818 και πέθανε στο Λονδίνο το 1883, ήταν Γερμανός φιλόσοφος, πολιτικός οικονομολόγος και έκανε μια απίστευτη μελέτη για τον “καπιταλισμό”, το σημερινό πολιτικό και οικονομικό σύστημα που υπάρχει σε όλη την γη. Ο Καρλ Μαρξ μέσα από την ερεύνα του θεμελίωσε ένα άλλο σύστημα στο σημερινό που ονομάζουμε “Κομουνισμό”. Αυτή του η θεωρητική προσέγγιση δεν θα μπορούσε να μείνει μια ατομική αυθεντία για εκείνον, έτσι αποφάσισε να συντάξει ένα έργο βασισμένο στο κεφάλαιο του καπιταλισμού. Το γνωστό σε πολλούς ανθρώπους “κεφάλαιο” του Καρλ Μαρξ, χωρίστηκε σε 4 τόμους, ο ίδιος κατάφερε να γράψει μόνο τον πρώτο εκ των τεσσάρων επειδή απεβίωσε. Τα χειρόγραφα του όμως σώθηκαν και το έργο με τους τρεις ακόμη τόμους ολοκληρώθηκε από τον πιστό του φίλο Φρίντριχ Ένγκελς.

Εγώ θεωρώ πως αυτό το έργο είναι σημείο αναφορά όλης της ανθρωπότητας και ανήκει σε αυτήν.

Το κεφάλαιο αποτελεί ένα πολύ δύσκολο και δυσνόητο βιβλίο προς ανάγνωση πόσο μάλλον για ανάλυση. Ο τόσες προσπάθειες από πολλούς οικονομολόγους και πολιτικούς για την επεξήγηση του ήταν άλλες ανεπιτυχείς και άλλες επιτυχείς. Η συλλογή όλων των αναλύσεων και προσεγγίσεων αποσαφηνίσθηκαν με πολλές προσπάθειες και πολλά βιβλία, το κεφάλαιο για αρχάριους έκανε θραύση, όπως και άλλα ευφάνταστα και προσιτά βιβλία. Οπότε μέσα από αυτά μπορεί ο καθένας να αποκτήσει γνωστικό μαρξιστικό επίπεδο και να τα μοιραστεί με άλλους.

1. Απλό παράδειγμα απολαβής κέρδους...

Ας υποθέσουμε ότι το προϊόν που παράγει μια επιχείρηση κοστίζει 10 ευρώ.

• Από αυτά τα 10 ευρώ τα 4 θα ξοδευτούν για την αγορά πρώτων υλών
• 4 ακόμη για τα εργαλεία και την συντήρηση των μηχανημάτων της επιχείρησης.
• 1 θα πάει στον εργάτη.
• Και 1 στον εργοδότη.

Οι συντελεστές που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ενός προϊόντος προσδιορίζονται ως “μέσα παραγωγής”.

Ο εργοδότης ωστόσο πολλές φορές δεν παράγει στην επιχείρηση αντίθετα λαμβάνει ένα πόσο που το ονομάζουμε “υπεραξία”(=ανάλυση λεπτομερώς παρακάτω) από την “εργατική δύναμη” (δηλαδή την παραγωγή του εργαζομένου), που θα έπρεπε κανονικά να είναι 2 ευρώ αντι για 1. “Με αυτόν τον τρόπο η εργατική δύναμη δηλαδή ο εργαζόμενος μετατρέπεται σε εμπόρευμα.”

(Εν αντιθέσει με τα μηχανήματα τα εργατικά χέρια είναι αναλώσιμα και μέσω εκβιασμών και εργοδοτικής τρομοκράτησης “απολύσεις, μειώσεις μισθών” κάνουν τους εργάτες υπάκοους και εύκολους στην αντικατάσταση).

2. Τα εμπορεύματα....

Στον καπιταλισμό αποτελεί το αντικείμενο εκείνο που η παραγωγή τους αυξάνεται διαρκώς για να δημιουργεί ακόρεστες ανάγκες, στηρίζεται δηλαδή στις αδυναμίες του ανθρώπου να καταναλώνει.

Η αξία του εμπορεύματος έχει δύο βασικές έννοιες, την “αξία χρήσης” η οποία ορίζεται ως αξία του εμπορεύματος που θέλει να ικανοποιήσει την ανάγκη του καταναλωτή. Η οποία σχετίζεται από την ανάγκη, την αντίληψη της κατανάλωσης, το περιβάλλον κ.α

(Πχ, σε έναν πεινασμένο η ανάγκη του είναι λάβει ένα κομμάτι ψωμί. Ένα βιβλίο δεν έχει αξία σε αυτήν την ανάγκη).

Η πρώιμη αγορά ξεκίνησε με ανταλλαγές προϊόντων, δηλαδή δόθηκε μια σχετική αξία σύγκρισης στα προϊόντα. (Πχ 10 καρβέλια ψωμί ισούνται με 1 βιβλίο).

Αυτή η αξία ονομάστηκε “ανταλλακτική”.

Το εξής όμως που προκαλείται είναι ότι η διαφορά του κόπου και του χρόνου παραγωγής για ένα βιβλίο και ένα καρβέλι ψωμί είναι μεγάλη, γιατί το βιβλίο απαιτεί περισσότερη εργασία. Με αυτήν την λογική προσδιορίστηκε η ανταλλακτική αξία ενός εμπορεύματος. Η ανταλλακτική αξία δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μεταξύ ασχέτων εμπορευμάτων, έτσι επινοήθηκε πως θα ήταν πολύ πιο απλό να δημιουργηθεί ένα ανταλλακτικό αντικείμενο πχ. Ένα τσουβάλι αλεύρι που θα ικανοποιεί πολλές ανάγκες.

Αυτό το μέσω που είναι κοινό ονομάζεται “μέτρο αξίας”.

Στην εξέλιξη της αγοράς το τσουβάλι ως μέτρο αξίας θα έπρεπε να αντικατασταθεί από ένα αντικείμενο εύκολο σε εύρεση με μεγάλη τιμή και έτσι καθιερώθηκε ο χρυσός.

Στην συνέχεια αυτό το ανταλλακτικό μέσο αντικαταστάθηκε με μια κομψή όψη, νομισμάτων.

Γρήγορα όμως ο άνθρωπος κατάλαβε ότι το υλικό των χρημάτων στην πραγματικότητα δεν έχει καμία αξία και αντικαταστάθηκε από φθηνά μέταλλα όπως το μολύβι.

3. Εργατική δύναμη..υπεραξία.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι ο “αφηρημένος χρόνος εργασίας” (που είναι ο χρόνος και ο κόπος εργασίας του εργαζομένου) δηλαδή η αμοιβή πληρώνεται με 1 ευρώ και ας υποθέσουμε επιπλέον πως ένας εργαζόμενος παράγει 1 καρέκλα την ημέρα.

Ας υποθέσουμε επίσης ότι ένα μηχάνημα για την κατασκευή καρεκλών κοστίζει 20 ευρώ, αυτό το μηχάνημα μπορεί και φτιάχνει 4 καρέκλες την ημέρα, άρα το κόστος κάθε καρέκλας θα είναι 5 ευρώ. Επίσης οι πρώτες ύλες ας πούμε ότι κοστίζουν 4 ευρώ.

Αν ένας εργοδότης πχ, προσλάβει έναν μαθητευόμενο εργαζόμενο για 4 ώρες εργασίας και έχει εργατική δύναμη 1 ευρώ, τα εργαλεία που χρησιμοποιεί κοστίζουν 4 ευρώ και τα μηχανήματα 5 ευρώ, το συνολικό ποσό παραγωγής κυμαίνεται στα 10 ευρώ.

Άρα μια καρέκλα αποκτάει αξία 10 ευρώ.

Τι θα γίνει όμως όταν ο εργοδότης θα αυξήσει τις ώρες εργασίας στον εργαζόμενο εις διπλούν. Δηλαδή τις 4 θα τις κάνει 8.

Με σταθερή παραγωγική δύναμη ο εργαζόμενος θα φτιάξει 2 καρέκλες και αν η ανταλλακτική της αξία είναι 10 ευρώ για κάθε μια, οι 2 καρέκλες θα κοστίζουν 20 ευρώ. Η εργατική δύναμη του εργάτη όμως αν παραμείνει αμετάβλητη δηλαδή 1 ευρώ σημαίνει ότι οι 2 καρέκλες θα πουλιούνται 19 οπότε αυτό το 1 ευρώ ποσό κέρδους για τον εργοδότη ονομάζεται “υπεραξία”.

Με αυτόν τον τρόπο ο καπιταλιστής συλλέγει κέρδος χωρίς να το καταλαβαίνει ο εργαζόμενος.

Με τα μηχανήματα λοιπόν προκύπτει ότι αυτή η υπεραξία δεν μπορεί να δημιουργηθεί από κανέναν άλλο πλην του εργάτη, γιατί τα μηχανήματα τα παράγουν όλα αυτοματοποιημένα, δηλαδή είναι σταθερό το κεφάλαιο τους, έναντι του μεταβλητού κεφαλαίου του εργάτη.

Αυτό το κέρδος μπορεί να επενδυθεί έξυπνα ώστε να επεκταθεί η επιχείρηση “πολυεθνική” ( πράγμα που παρατηρούμε σήμερα) και να γίνει μια αλυσίδα. Με αυτήν την καπιταλιστική λογική μεγαλώνει ο πλούτος, και δημιουργείται “ανταγωνισμός”.

Αυτή η επέκταση μιας επιχείρησης έχει ως συνέπεια να γίνει “μονοπώλειο”. (δηλαδή να τρώει όλους τους άλλους χρησιμοποιόντας κάτι περιβόητο που θα το ζητάει ο κόσμος απεγνωσμένα). Μονωπολειακός καπιταλισμός.

Με αυτόν το τρόπο η συνεργασία μεταξύ εταιρειών, δηλαδή οι συγχονευση εταιρείων επιτυγχάνει τον καταμερισμό της εργασίας, δηλαδή προσφέρει μια απλουστευτοποιημένη εργασία στους εργαζομένους χωρίσοντας τους σε τμήματα. Με αυτόν τον τρόπο οι εργαζόμενοι κάνουν κάτι πολύ απλό, επιταχύνεται παραγωγή αλλά αυτό συνεπάγεται ότι εφόσον δεν χρειάζεται τεχνογωσία και ο καθένας μπορεί να εργαστεί στο τμήμα, οι εργαζόμενοι είναι εύκολοι προς αντικατάσταση.

4. Κυκλοφορία του κεφάλαιου...

Για να πουλιούνται όμως τα προϊόντα θα πρέπει να υπολογιστούν 2 παράγοντες ο “χρόνος παραγωγής” και ο “χρόνος κυκλοφορίας”. Με αυτόν τον τρόπο το κεφάλαιο περιστρέφεται εύκολα.

Ετσι λοιπόν βγαίνει το συμπέρασμα ότι το κεφάλαιο επιδιώκει να μεταφέρεται έυκολα και γρήγορα, δηλαδή το εμπόρευμα να γίνει χρήμα και το αντίθετο, άρα όσο πιο μικρός είναι ο χρόνος κυκλοφόριας τόσα περισσότεραα κέρδη αποκομούνται.

Αυτή η κυκλοφορία χωρίζεται στο “χονδρικό και το λιανικό εμπόριο”.

Χονδρικό εμπορίο ονομάζεται η πώληση προϊόντος από την βιομηχανική επιχείρηση στην εμπορική επιχείρηση.

Ενώ λιανικό είναι η μεταπώληση του εμπορεύματος στα εμπορικά καταστήματα.

Με αυτόν τον τρόπο η κυκλοφορία του κεφαλαίου αποκτάει ρυθμό.

Οι εμπορικές αυτές συναλλαγές όμως προυποθέτουν δεσμέυσεις από τους καπιταλιστές.

Ο κατασκευαστής δεσμευεται ότι θα παραδώσει στον έμπορα κάτι που δεν έχει παράγει, το εμπόριο δεσμευεται ότι θα μεταπωλήσει κάτι που δεν έχει παραλάβει ακόμα. Αρά κανείς δεν γνωρίζει τι θα προκύψει πραγματικά στην αγορά, έτσι τα “χρηματιστήρια” γίνονται τα αποθηκευτικά κέντρα του εμπορίου και της κερδοσκοπίας των καπιταλιστών.

Όταν μια επιχείρηση επιδιώκει να παράγει περισσότερο αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αυξηθεί και η παραγωγή των προμηθευτών τους, που παράγουν τα μέσα παραγωγής για την άλλη επιχείρηση.

Άρα έτσι δημιουργείται ένας φάυλος κύκλος ώπου οι επιχειρήσεις εξαρτιόνται η μία από την άλλη. Πχ η επιχείρηση (Β) πηγαίνει στον προμηθευτή της επιχείρησης (Α) και του ανακοινώνει ότι λόγω τις αυξημένης ζήτησης πρέπει να έχω διπλάσια και πιο εξελιγμένα μηχανημάτα για να παράγω περισσότερο, η επιχείρηση (Β) πέρνει τα μηχανήματα και η βιωσιμότητα και των δύο επιχείρησεων εξαρτιέται από τις πωλήσεις που θα κάνει το τελικό προϊόν.

Και αν σταματήσει αυτό το τελικό προϊόν να πουλιέται, ο καπιταλιστής εργοδότης που βλέπει την επιχείρηση να καταρέει απολύει εργαζομένους, περικόπτει μισθούς για να σώσει τα κέρδη του.

Όπως συμβαίνει σήμερα, που σε συνδιασμό με την μειωμένη καταναλωτική δύναμη του πελάτη (λόγω της έλειψης χρημάτων), το προϊόν δεν πουλιέται και δημιουργείται κρίση.

5.Η αντίθεση...

Επαναλαμβάνομαι και επισημαίνω ότι όσο η τεχνολογία εξελίσεται τα μηχανηματα εξυχρόνιζονται άρα εκεί που για την χρησιμοποίσηη ενός μηχανήματος χρειαζόντουσαν 2 εργάτες, τώρα χρειάζεται μόνο 1. Αυτό συνεπάγεται ότι η αυτοματοποίηση της εργασίας πράγματι αυξάνει την παραγωγή αλλά ταυτόχρονα μειώνει την κερδοφορία των καπιταλιστών λόγω των λιγοστών εργατών, μικρή ποσότητα εργατικής δύναμης, μικρή υπεραξία.

Παράλληλα αυτό σημαίνει ότι ο εκμηχανισμός αυξάνει την ανεργία... (και για να κάνω και μια μικρή παρένθεση καταλάβατε τώρα γιατί κρατάμε στην Ελλάδα τους μετανάστες, φτηνα εργατικά χέρια, μεγάλη εργατική δυνάμη).

Όσο μεγαλύτερη είναι η ανεργία τόσο ποντάρει ο καπιταλιστής να πέσει η τιμή σου για να σε αγοράσει φθηνά, έισαι αυτό που αποκαλέι “έφεδρος εργατικός στρατιώτης”.

Επίσης ο καπιταλισμός στοχευεί σε μια διαρκής επιδίωξη...

Λόγω του ανταγωνισμού πρέπει να επινοεί και να στοχευει στην παραγωγή νέων προϊόντων που λατρευουν οι καταναλωτές.

Οι επιχειρήσεις λοιπόν παγιδευμένες σε αυτόν τον φάυλο κύκλο αναγκάζονται να συγχονευονται, όπως παρατηρούμε και σήμερα.

Οι νέες επιχείρησεις αυξάνουν την παραγωγή και διατηρούνται, μειώνοντας τις τιμές των προϊόντων τους, έναντι των ανταγωνιστών.

6.Τράπεζες...

Οι περιβόητες τράπεζες είναι τα κτήρια εκείνα τα οποία αποθηκεύονται τα χρήματα σας, δηλαδή ο χρυσός των εργατών.

Οι τράπεζες στηρίζονται στην εμπιστοσύνη.

Η τράπεζα πρέπει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του καταθέτη ώστε να βάζει τα χρήματα του σε αυτήν και ακριβώς επειδή έχουμε εμπιστοσύνη στις τράπεζες δεν ανταλλάσσουμε τα χρήματα μας με χρυσό.

Ας υποθέσουμε ότι μια επιχείρηση (Α) επικοινωνεί με την τράπεζα της ώστε να πληρώσει η τελευταία ένα χρωστούμενο ποσό σε μια επιχείρηση (Β). Σε αυτήν την φάση οι τράπεζες οφείλουν να δημιουργήσουν ένα απόθεμα σε ρευστό.

(Παράδειγμα ένας καταθέτης (Α) βάζει 100ευρώ στην τράπεζα, η τράπεζα θέλει να έχει απόθεμα σε ρευστό 10%. Οπότε τα 10 ευρώ θα τα κρατήσει σαν υποχρεωτικό απόθεμα σε ρευστό. Τα υπόλοιπα 90 ευρώ που απομένουν μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην δανειοδότηση μιας άλλης επιχείρησης).

Η επιχείρηση (Β) έχει λάβει την πίστωση των 90 ευρώ από την τράπεζα και με αυτόν τον τρόπο μπορεί να αποπληρώσει το χρέος του σε μια επιχείρηση (Γ). Η επιχείρηση (Γ) μπορεί να καταθέσει τα 90 αυτά ευρώ πάλι στην τράπεζα πράγμα που σημαίνει ότι η τράπεζα έλαβε συνολικές καταθέσεις από την επιχείρηση (Α) και την επιχείρηση (Γ), 190ευρώ. Και αυτό αποκτάει μια συνέχεια τα 90 ευρώ της επιχείρησης (Γ) θα χρησιμοποιηθούν για τη δανειοδότηση μιας επιχείρησης (Δ) αφού κρατηθεί το 10% σε ρευστό.

Αυτήν την διαδικασία κυκλοφορίας του χρήματος την αποκαλούν “προσφορά χρήματος”.

Αν όμως μια μέρα η επιχείρηση (Β) η οποία έχει λάβει το δάνειο δεν καταφέρει να το αποπληρώσει, τι θα συμβεί?

Τα αποθέματα και τα κεφάλαια στην τράπεζα μειώνονται η ίδια διστάζει όλο και περισσότερο να δανείσει, έτσι πολλές επιχειρήσεις που πόνταραν σε τέτοιου είδους δάνεια θα φαλιρίσουν. Αυτό λοιπόν σημαίνει ότι όλοι οι εταίροι θα πέσουν στον καιάδα, η τράπεζα θα χάσει την εμπιστοσύνη της και οι μικροκαταθέτες θα αποσύρουν τα χρήματα του.

Η αύξηση η υπερσυσώρευση των κεφαλαίων θα επιφέρει μια ανεξέλεγκτη οικονομική κρίση.

Έτσι διαπιστώνεται ότι στις καπιταλιστικές κοινωνίες οι οικονομικές κρίσεις είναι αναπόφευκτες.

Ο καπιταλισμός δεν διστάζει να εισβάλει σε ξένα κράτη και να τα αγοράσει, πλουτοπαραγωγικές πηγές κ.α αυτό ονομάζεται “ιμπεριαλισμός” (και ο Λένιν το χαρακτήρισε ως το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού). Πάρτε το απλό παράδειγμα της εισβολής των δυτικών σε χώρες που πρέπει να εκπολιτίσουν ή έχουν εξεγέρσεις. Που αποσκοπεί η εισβολή? Φυσικά στην αγορά και στην απολαβή κέρδους.

Σήμερα η αγορά μας χαρακτηρίζεται νεοφιλελεύθερη και χαρακτηρίζεται κατά αυτόν τον τρόπο γιατί ο καπιταλισμός επιδιώκει να έχει περισσότερα εμπορεύματα και δεν διστάζει να αγοράσει τα κράτη. Αυτή η προοπτική του καπιταλισμού είναι αυτό που υφίσταται σήμερα η Ελλάδα, την συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, έναντι τω ιδιωτών καπιταλιστών χωρίς έλεγχο, γιατί το κράτος τους χάλαγε τα κέρδη.

Με αυτήν την επιστημονική θεώρηση του Μαρξ καταλαβαίνουμε πολύ απλά πως δημιουργούνται οι κρίσεις, αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά στην πολιτική των καπιταλιστών, οι κρίσεις θα δημιουργούνται αλλά και θα προσπερνούνται προσωρινά, με αποτέλεσμα στο μέλλον, να γεννιέται μια μεγαλύτερη και όλο μεγαλύτερη, εξαιτίας των ίδιων που γνωρίζουν ότι το τίμημα, αλλά δεν χορταίνουν να αρπάζουν!