Ορίστε το λοιπόν η ημέρα της γαλήνευσης, ορίστε το λοιπόν η ημέρα της χαράς, ορίστε τα πολλά λοιπόν που ορίζουν τα πολλά ορίστε που μας προσφέρει άφθονα ο καλός και αναστημένος πλέον Χριστός (σας) μας. Μέρα τομής της καθυποταγμένης χριστιανικής θρησκείας που ενορχηστρώνει μια οπερέτα ψυχών και σωμάτων στην πλάση της οικουμένης, η αλλιώς του ιδιοκτησιακού τόπου του παντοκράτορα της γης και συγκεκριμένα της οικειοποιημένης χριστιανικής γης του, αλλοτριωμένη από αυτούς που ζουν σε αυτήν. "Αν βάλεις δόση χριστιανισμού σε οτιδήποτε χαρακτηρίζεις, (ηθική και πνευματική βία) αποσπάς και μια προικοδοτούμνεη παρακαταθήκη".
Μέρες γιορτινές ξημέρωσαν, εξιλεωμένες και καθαρισμένες από τις αμαρτίες του παρελθόντος. Η ζωή εξάλλου που κάνουμε είναι ποτισμένη σε αυτές, στις λοξοδρομίες και στις αποκλίσεις που την συναγάγουν. Αλλά, κάθε χρόνο, τέτοια μέρα το έλεος του Χριστού μας επανατοποθετεί στον ένα και μοναδικό ίσιο δρόμο. Το αν ο δρόμος αυτός καταλήγει στον ουρανό η στον γκρεμό θα πρέπει να σκεφτούμε παράλογα και φαντασιακά (έτσι και αλλιώς το έχουμε ανάγκη σαν χριστιανοί, να ελπίζουμε και να αποθέτουμε τις ελπίδες μας στον παραλογισμό),δηλαδή ότι μπορεί να υπάρξει ένας δρόμος που τον οδεύεις μια ζωή, πληρώνεις διόδια (εκμετάλλευση που την αποδέχεσαι ως συμμόρφωση) και φτάνεις φτωχός πλην τίμιος στον ουρανό. Ας εναγκαλιστούμε όλοι οι παράλογοι, βάρβαροι και αριστοκράτες, φτωχοί και πλούσιοι, γκέι και στρέιτ, μαύροι και λευκοί, μπάτσοι και αναρχικοί, αριστεροί και δεξιοί γιατί ο ειδυλλιακός και πεφωτισμένος Χριστός δραπέτευσε από τη ζώνη των νεκρών και επέστρεψε στην ανθρώπινη ζωή, αποδεικνύοντας την παντοδυναμία του και συμβολοποιώντας την ανάσταση της κοινωνίας.
Γιατί το σήμα της ανάστασης έπεσε και θα πέφτει κάθε χρόνο για το ίδιο άτομο εκτός "χώρου" , καθώς βεβαίως και για τους τυφλούς πιστούς οπαδούς του. Αυτό το σήμα είναι γενικώς και ανεξαιρέτως ατεκμηρίωτο και απροσδιόριστο, μπορεί να διαρκέσει μέρες, μπορεί όμως και λίγα μόνο λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, όπου το παράδοξο της στιγμής οργιάζει. Οι φαλλοκράτες θα γίνουν στοργικοί σύζυγοι γι αυτό το διάστημα και όταν αυτό τελειώσει θα εκτοξεύουν (βρίζοντας) κηροπήγια στις γυναίκες τους γιατί ο βαρύς ελληνικός καφές τους, έχει δύο και όχι τρεις φουσκάλες όπως διατάζουν. Αυτή η εριστική συμπεριφορά των νεοχριστιανών που ανάγει την διπροσωπία και υποκρισία για το πυροτέχνημα της στιγμής, κοντεύει να με βγάλει από τα ρούχα μου με κίνδυνο να γίνω ανήθικος. Αυτή η χριστιανική πίστη χωρίς έρευνα, χωρίς αποδείξεις αλλά υποδείξεις, με αφερέγγυες και αναληθείς ιστορικές ανακρίβειες και προφητείες, δεν θα ήταν τόσο εξαιρετικά αποκρουστική παρ όλη την επίθεση που ασκώ λόγω της αμυντικής μου θέσης, αν τουλάχιστον οι μητροπόλεις δεν την επαναδιαμόρφωναν με βάση τα συμφέροντα της αγοράς.
Το Πάσχα πουλάει και ο μηχανισμός (νεοχριστιανισμός) εθελοτυφλίας και υποτακτικότητας το επιβάλει στους αδύναμους και αποβλακωμένους, κούφιους κριτικά πιστούς, εκμεταλλευόμενος τον ηθικό επαναστάτη ήρωα των χριστιανών και όχι μόνο.
Από την άλλη αθώα βάση, εγείρω την προβληματική μου στηριζόμενος σε μια αυθαίρετη κλασική ερμηνεία σύνδεσης ομοιότητας του χριστιανισμού με τον κομουνισμό, που βασίζεται στην πραγματική επιδίωξη συσχετισμένης αλλαγής καθώς και στις θυσίες των πρώτων χριστιανών με αυτές των κομουνιστών, κυνηγώντας το ιδανικό.(Έχω να πω πολλά πάνω σε αυτό αλλά η στιγμή με καθυποτάσσει να πω μόνο τα εξής).
Η επανάληψη αναφοράς ενός γεγονότος τείνει να γίνεται πολλές φορές γραφική και κουραστική, αλλά η επιδίωξη στο πεδίο της διαρκής επανάληψης μιας στιγμής , εκτός από νοσταλγία και ανυπομονησία είναι και ενδιαφέρουσα όταν αυτή αφορά συνανθρώπους που σκέφτεσαι και αγαπάς. Η επανάληψη υπό αυτήν την έννοια είναι ανάγκη, είναι ανάγκη να υπάρχει η ανάσταση, κατ επανάληψη στη σφαίρα του ατομικού με σκοπό το συλλογικό για να αλλάξει μορφή και έννοια και να γίνει επ-ανάσταση.
Σαν κοινωνικά, πολιτικά ανθρώπινα όντα η ανάσταση πρέπει να τεθεί σαν πρόταγμα καθιερωμένο και ανυπόστατο , δεοντολογικό και όχι μόνο, διαρκές ατομικό (καταρχάς). Ανάσταση του εαυτού μας για την εναρμόνιση με τους υπολοίπους που ανασταίνονται, θα επιδρούν και θα αντιδρούν για την αδικία που μίσησε ο Χριστός. Ας αποδείξουμε ότι τη μισούμε αυτή και όχι μόνο ακόμη περισσότερο από εκείνον και μισώντας αυτήν να αναζητήσουμε την δικαιοσύνη, βουτώντας στον σουρεαλισμό εκείνου του δρόμου που οδηγεί στη βασιλεία των ουρανών, τον επίγειο παράδεισο στην επίγεια ζωή μας, για να ζήσουμε και να απολαύσουμε της γη της επαγγελίας στην γη της επαγγελίας. Προκειμένου να γευτούμε την "αρτύσιμη" εκείνη ουτοπία της ανθρώπινης εξιλέωσης. Ας μην αναστηθεί ξανά ο Χριστός, αρκετά ταλαιπωρείται να το πράττει μάταια αφού τα παιδιά του μυαλό δεν βάζουν (ή βάζουν), αρκετά ταλαιπωρήθηκε από τους δεσποτάδες, τους κληρικούς, τους εντολοδόχους της εμπορικής θρησκείας και τους νεοχριστιανούς.
Αλλά....Να αναστηθούν οι άνθρωποι, οι σκλάβοι, οι πεινασμένοι, οι περιθωριοποιημένοι. Άνθρωποι που δεν θα εκλαμβάνουν μια αμοιβή γιατί ακολούθησαν την επιβεβλημένη διδαχή, αλλά άνθρωποι που υπέφεραν αρκετά και υπομείνανε πολύ, άνθρωποι που διανόησαν και κατανόησαν την σημαντικότητα της αλλαγής, την ιδιαιτερότητα της επανάληψης, την σύνθεση της χριστιανικής ανάστασης με την κομουνιστική επανάληψη (επιμονή). Αντικρουόμενες και διαλεκτικά βασισμένες θεωρίες, ασύμβατες μεταξύ τους αλλά με τον κατάλληλο ατομικό πρακτισμό σε συλλογικό πεδίο μπορούν να κάνουν την αν επιθυμία, επιθυμία και να λέμε κάθε μέρα, Σίμος Ανέστη, Λάμια Ανέστη, Τζαμαλ Ανέστη, Χαβίε, Αντόνιο,Τζένιφερ, Αλί, Ντιμιτρόφ.... Η επαναλαμβανόμενη συσχέτιση της επιθυμίας αναφοράς του καθένα και κάθε μια μας είναι αυτό που οφείλουμε να βροντοφωνάξουμε.
Χρόνια πολλά, Καλή επανάσταση!!!
Χ. Σ
Μέρες γιορτινές ξημέρωσαν, εξιλεωμένες και καθαρισμένες από τις αμαρτίες του παρελθόντος. Η ζωή εξάλλου που κάνουμε είναι ποτισμένη σε αυτές, στις λοξοδρομίες και στις αποκλίσεις που την συναγάγουν. Αλλά, κάθε χρόνο, τέτοια μέρα το έλεος του Χριστού μας επανατοποθετεί στον ένα και μοναδικό ίσιο δρόμο. Το αν ο δρόμος αυτός καταλήγει στον ουρανό η στον γκρεμό θα πρέπει να σκεφτούμε παράλογα και φαντασιακά (έτσι και αλλιώς το έχουμε ανάγκη σαν χριστιανοί, να ελπίζουμε και να αποθέτουμε τις ελπίδες μας στον παραλογισμό),δηλαδή ότι μπορεί να υπάρξει ένας δρόμος που τον οδεύεις μια ζωή, πληρώνεις διόδια (εκμετάλλευση που την αποδέχεσαι ως συμμόρφωση) και φτάνεις φτωχός πλην τίμιος στον ουρανό. Ας εναγκαλιστούμε όλοι οι παράλογοι, βάρβαροι και αριστοκράτες, φτωχοί και πλούσιοι, γκέι και στρέιτ, μαύροι και λευκοί, μπάτσοι και αναρχικοί, αριστεροί και δεξιοί γιατί ο ειδυλλιακός και πεφωτισμένος Χριστός δραπέτευσε από τη ζώνη των νεκρών και επέστρεψε στην ανθρώπινη ζωή, αποδεικνύοντας την παντοδυναμία του και συμβολοποιώντας την ανάσταση της κοινωνίας.
Γιατί το σήμα της ανάστασης έπεσε και θα πέφτει κάθε χρόνο για το ίδιο άτομο εκτός "χώρου" , καθώς βεβαίως και για τους τυφλούς πιστούς οπαδούς του. Αυτό το σήμα είναι γενικώς και ανεξαιρέτως ατεκμηρίωτο και απροσδιόριστο, μπορεί να διαρκέσει μέρες, μπορεί όμως και λίγα μόνο λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, όπου το παράδοξο της στιγμής οργιάζει. Οι φαλλοκράτες θα γίνουν στοργικοί σύζυγοι γι αυτό το διάστημα και όταν αυτό τελειώσει θα εκτοξεύουν (βρίζοντας) κηροπήγια στις γυναίκες τους γιατί ο βαρύς ελληνικός καφές τους, έχει δύο και όχι τρεις φουσκάλες όπως διατάζουν. Αυτή η εριστική συμπεριφορά των νεοχριστιανών που ανάγει την διπροσωπία και υποκρισία για το πυροτέχνημα της στιγμής, κοντεύει να με βγάλει από τα ρούχα μου με κίνδυνο να γίνω ανήθικος. Αυτή η χριστιανική πίστη χωρίς έρευνα, χωρίς αποδείξεις αλλά υποδείξεις, με αφερέγγυες και αναληθείς ιστορικές ανακρίβειες και προφητείες, δεν θα ήταν τόσο εξαιρετικά αποκρουστική παρ όλη την επίθεση που ασκώ λόγω της αμυντικής μου θέσης, αν τουλάχιστον οι μητροπόλεις δεν την επαναδιαμόρφωναν με βάση τα συμφέροντα της αγοράς.
Το Πάσχα πουλάει και ο μηχανισμός (νεοχριστιανισμός) εθελοτυφλίας και υποτακτικότητας το επιβάλει στους αδύναμους και αποβλακωμένους, κούφιους κριτικά πιστούς, εκμεταλλευόμενος τον ηθικό επαναστάτη ήρωα των χριστιανών και όχι μόνο.
Από την άλλη αθώα βάση, εγείρω την προβληματική μου στηριζόμενος σε μια αυθαίρετη κλασική ερμηνεία σύνδεσης ομοιότητας του χριστιανισμού με τον κομουνισμό, που βασίζεται στην πραγματική επιδίωξη συσχετισμένης αλλαγής καθώς και στις θυσίες των πρώτων χριστιανών με αυτές των κομουνιστών, κυνηγώντας το ιδανικό.(Έχω να πω πολλά πάνω σε αυτό αλλά η στιγμή με καθυποτάσσει να πω μόνο τα εξής).
Η επανάληψη αναφοράς ενός γεγονότος τείνει να γίνεται πολλές φορές γραφική και κουραστική, αλλά η επιδίωξη στο πεδίο της διαρκής επανάληψης μιας στιγμής , εκτός από νοσταλγία και ανυπομονησία είναι και ενδιαφέρουσα όταν αυτή αφορά συνανθρώπους που σκέφτεσαι και αγαπάς. Η επανάληψη υπό αυτήν την έννοια είναι ανάγκη, είναι ανάγκη να υπάρχει η ανάσταση, κατ επανάληψη στη σφαίρα του ατομικού με σκοπό το συλλογικό για να αλλάξει μορφή και έννοια και να γίνει επ-ανάσταση.
Σαν κοινωνικά, πολιτικά ανθρώπινα όντα η ανάσταση πρέπει να τεθεί σαν πρόταγμα καθιερωμένο και ανυπόστατο , δεοντολογικό και όχι μόνο, διαρκές ατομικό (καταρχάς). Ανάσταση του εαυτού μας για την εναρμόνιση με τους υπολοίπους που ανασταίνονται, θα επιδρούν και θα αντιδρούν για την αδικία που μίσησε ο Χριστός. Ας αποδείξουμε ότι τη μισούμε αυτή και όχι μόνο ακόμη περισσότερο από εκείνον και μισώντας αυτήν να αναζητήσουμε την δικαιοσύνη, βουτώντας στον σουρεαλισμό εκείνου του δρόμου που οδηγεί στη βασιλεία των ουρανών, τον επίγειο παράδεισο στην επίγεια ζωή μας, για να ζήσουμε και να απολαύσουμε της γη της επαγγελίας στην γη της επαγγελίας. Προκειμένου να γευτούμε την "αρτύσιμη" εκείνη ουτοπία της ανθρώπινης εξιλέωσης. Ας μην αναστηθεί ξανά ο Χριστός, αρκετά ταλαιπωρείται να το πράττει μάταια αφού τα παιδιά του μυαλό δεν βάζουν (ή βάζουν), αρκετά ταλαιπωρήθηκε από τους δεσποτάδες, τους κληρικούς, τους εντολοδόχους της εμπορικής θρησκείας και τους νεοχριστιανούς.
Αλλά....Να αναστηθούν οι άνθρωποι, οι σκλάβοι, οι πεινασμένοι, οι περιθωριοποιημένοι. Άνθρωποι που δεν θα εκλαμβάνουν μια αμοιβή γιατί ακολούθησαν την επιβεβλημένη διδαχή, αλλά άνθρωποι που υπέφεραν αρκετά και υπομείνανε πολύ, άνθρωποι που διανόησαν και κατανόησαν την σημαντικότητα της αλλαγής, την ιδιαιτερότητα της επανάληψης, την σύνθεση της χριστιανικής ανάστασης με την κομουνιστική επανάληψη (επιμονή). Αντικρουόμενες και διαλεκτικά βασισμένες θεωρίες, ασύμβατες μεταξύ τους αλλά με τον κατάλληλο ατομικό πρακτισμό σε συλλογικό πεδίο μπορούν να κάνουν την αν επιθυμία, επιθυμία και να λέμε κάθε μέρα, Σίμος Ανέστη, Λάμια Ανέστη, Τζαμαλ Ανέστη, Χαβίε, Αντόνιο,Τζένιφερ, Αλί, Ντιμιτρόφ.... Η επαναλαμβανόμενη συσχέτιση της επιθυμίας αναφοράς του καθένα και κάθε μια μας είναι αυτό που οφείλουμε να βροντοφωνάξουμε.
Χρόνια πολλά, Καλή επανάσταση!!!
Χ. Σ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου