Τα δυό τους πρόσωπα κενά!

εισαγωγή:Μετά από μια δική μου εσωτερική πάλη και βλέποντας ένα ταλασμένο με κακία και κυνικότητα κόσμο, καταλαβαίνω ότι τα συναισθήματα δεν συμφέρουν και υπερκαλύπτονται από διάφορα άψυχα και προσωρινά τεχνάσματα που όμως παράδοξα δημιουργήθηκαν από τα συναισθήματα.Μπροστά σε αυτόν τον κόσμο κάποια άτομα στο παρελθόν και στο μέλλον με την πένα τους ζωγραφίζουν τα αστέρια που βλέπω εγώ το βράδυ...και αυτά φώτιζαν κάποιους να εξιστορούν και να γράφουν.Εγώ κοίταξα τα αστέρια, κοίταξα τα πουλιά να πετούν, είδα άνθος κάτω από το τσιμέντο και σφιχτές αγκαλιές με πόνο...και κάπου κάποτε κάτι πρέπει να γραφτεί γι αυτά τα αστέρια. ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΕΙΣ?

Τα δυό τους πρόσωπα κενά!

όταν χαρτί συνάντησε μολύβι πεινασμένο,

σπάνιο ξίφος τρύπησε πληγή γλυκιά θα βγάλει,

τρύπησε το κουφάρι μου γιατί άλλο πια δεν έχει,

δεν έχει πια τα όργανα που του δίναν τη ζωντάνια,

έχει πικρία στο πρόσωπο, ψυχρά νεφρά και άκρα,

και ένα κορμί στεγνό μα δάκρυα γεμάτο,

έγερνε στο σοκάκι που αντάμωσε το χάσμα,

ερωτεύτηκε το άγνωστο και εκείνη τη ληστεία,

έκλεψε την καρδούλα του και άφησε το κουφάρι,

έστειλε και το ξίφος της άνοιξε και το χάσμα,

έστειλε την απόχη της άρπαξε την ψυχή του,

μα η καρδία σαν πάλι δα χτυπά με την καλή του,

κάπου μακριά στα απόκρυφα και άγνωστα λημέρια, 

το άγνωστο κράταγε τις δυο αυτές καρδούλες,

ψέλλιζε και ακόνιζε το ίδιο ναι το ξίφος,

το έσπασε το χάιδεψε και το ρίξε στο ποτάμι,

τότε αρμονικά χαρούμενα εξέδωσε την αγάπη,

άρπαξε το κουφάρι του και επέστρεψε την καρδούλα,

τα σώματα ανταμώσανε, τα όπλα επνιγήκαν,

και αντάμα πάλι τα δεινά επέστρεψαν στην ουσία,

ουσία άγνωστη γνωστή το ίδιο το σοκάκι που με ένα βλέμμα έγραψε τη φαντασία τούτη,

μια κοφτερή διπλή όψη ο έρωτας μονάχα,

πήρε και το μολύβι του... χόρτασε το μολύβι, έσχισε το χαρτάκι του εκείνος που το είδε,

έπαψε το καμάρι γιατί το είδε πάλι,

έρωτας είναι δεν περνεί με τα ίδια τα συμβάντα,

έρωτας νιότης γηρατειάς που ένωσε το χάσμα,

έρωτας που άγγιξε ξανά την ίδια αγάπη,

και έβαλε τα ίδια πρόσωπα κενά στον ίδιο χάρτη....

Έχω πολλούς λόγους να μην γιορτάζω τα Χριστούγεννα...

(Να με συγχωρείται εκ των προτέρων, για το κακιασμένο επακόλουθο,

αλλά δεν αντέχω άλλο αυτή την υποκρισία...)

Έχω πολλούς λόγους να μην γιορτάζω τα Χριστούγεννα...

1.Τα Χριστούγεννα αποτελούν μια θρησκευτική γιορτή με ιστορικές ανακρίβειες και απύθμενες παραμυθένιες αφηγήσεις που στηρίζονται πάνω στις θρησκευτικές ψευδαισθήσεις.

2.Ο ιδρυτικός στόχος των Χριστουγέννων μπορεί πράγματι να αποτελούσε μια γιορτή φιλανθρωπίας , εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί μια παρατυπία των λέξεων φιλανθρωπία-αλληλεγγύη.. Εμείς σαν αριστεροί αλλά και σαν άνθρωποι,δεν προτρέπουμε τον κόσμο προς στην φιλανθρωπία, ο άνθρωπος χρειάζεται την φιλία και όχι την ταπείνωση.Η φιλανθρωπία απλά επιβραδύνει την δυστυχία... Αντίθετα προσπαθούμε να αλλάξουμε τους κοινωνικούς συσχετισμούς για να μην υπάρχει φιλανθρωπία. Διαχωρισμός "φιλανθρωπίας" και "αλληλεγγύης".

3.Εν μέσω καπιταλισμού δεν θα μπορούσαν τα Χριστούγεννα πέρα από τις θρησκευτικές αποκλίσεις να μην αποτελέσουν μια συλλογή κερδών. Μια κερδοφόρα εορτή δημιουργημένη πάνω στην φιλανθρωπία θα δημιουργούσε καταναλωτικές ανάγκες μέσα από τα πρότυπα της χλιδής και αυτά τα έθιμα θα θυσίαζαν τον εργασιακό μας μισθό για να αγοράζουμε, να αγοράζουμε, να αγοράζουμε και να πλουτίζουν, να πλουτίζουν, να πλουτίζουν...να πλουτίζουν η coca cola με τους χορηγούς της,με έναν Άγιο Βασίλη (που διακρίνει τα παιδιά σε καλά και κακά με μια σχετική γκάμα αξιών όπως η ηθική, η πειθαρχία, η σεμνοτυφία) που δημιούργησε η ίδια για να διαφημίζεται η γιγαντιαία πολυεθνική.

5.Το χριστουγεννιάτικο δέντρο, από την αρχαιότητα υπήρχε σε όλες τις θρησκείες σαν παράδοση ώστε να στολίζονται δέντρα ή κομμάτια δέντρων.Το έθιμο του Χριστουγεννιάτικου δέντρου το έφεραν στην χώρα μας οι Βαυαροί και στην Ελλάδα για πρώτη φορά στολίστηκε δέντρο στα Ανάκτορα του Όθωνα το 1833.

Νόημα ύπαρξης μηδέν.....Νόημα εκμετάλλευσης=απόλυτο..... η αγορά, η διαφήμιση και η αξία του να στολίζεις ένα πλαστικοποιημένο δέντρο που απλά θα φωτίσει την σκοτεινή ζωή σου...

Αλλά ειδικά φέτος έχω ακόμη παραπάνω λόγους για να μην γιορτάζω...

1. Γιατί το 2011 στον κόσμο υπάρχει ακόμη ο καπιταλισμός και γνωρίζω πολύ καλά ότι θα υπάρχει μέχρι να πεθάνω...

2. Γιατί το 2011 η Ευρώπη κυριεύεται από ένα νεοφιλελεύθερο καθεστώς πείνας των λαών της προς όφελος των πιστωτών και τεχνοκρατών που απομυζούν όλη τη εργατική δύναμη μας, που καθιερώνει κυβερνήσεις συνεργασίας με τεχνοκρατικές πρωθυπουργίες, που περικόπτουν μισθούς και συντάξεις για να σωθούν οι τράπεζες, που εφευρίσκονται νέοι μηχανισμοί οικονομικής υποδούλωσης, όπως το ΔΝΤ, EFSF..

3. Που στην Ελλάδα υπάρχουν 500.000 νοικοκυριά χωρίς εισόδημα.

4. ...1.000.000άνεργοι, 18% επίσημο ποσοστό ανεργίας,44% στους νέους έως 24 ετών.

5. Που στην Ελλάδα υπάρχουν 20.000 άστεγοι.

Που υπάρχει ένας δήμος, ένας δήμαρχος ονόματι "Καμίνης"...

1. ο οποίος φωταγωγεί ένα πανάκριβο δέντρο χώρις να ρωτήσει αν κανένας φορολογούμενος θέλει να το πληρώσει...

2.που συντηρεί το λαϊκό άσμα "ΧΟΥΝΤΟΚαμίνης" και συνεχίζει τις ίδιες μεθοδεύσεις που τον καθιστούν το χειρότερο δήμαρχο των Αθηνών.Ο οποίος έδιωξε τους αγανακτισμένους από την πλατεία συντάγματος, επικαλούμενος μέσα από τα τηλεοπτικά παπαγαλάκια πως αποτελούν τοξικομανείς, πως πλήττουν τον τουρισμό, όταν ο τουρισμός αυξανόταν υπό της παρουσία των αγανακτισμένων.

3.Που ξήλωσε τα παγκάκια στην πλατεία κλαυθμώνος, επικαλούμενος ότι είναι μέσα στο σχέδιο ανάπλασης και αναβάθμισης της περιοχής.

Που δυστυχώς αποτελούσε η οικία των αστέγων της περιοχής, που χάνουν τα σπίτια τους είτε από εξώσεις τραπεζών, είτε επειδή δεν έχουν να πληρώσουν το νοίκι....δηλαδή για λόγους λιτότητας και ταξικής ανισορροπίας. Χωρίς να μεριμνήσει για το που θα διαμείνουν, έχοντας κλειστό αδικαιολόγητα το ίδρυμα αστέγων στην Πατησίων (συγκρότημα ΚΥΑΔΑ).

4. Που αφήνει τους μαχαιροβγάλτες της "χρυσής αυγής" να αλωνίζουν θερίζοντας στο κέντρο, τους μετανάστες....

5. Που θέλει να μαντρώσει τις διαδηλώσεις με νόμους αυστηρής καταστολής από τα σώματα ασφάλειας, που αποκαλεί κάθε είδους αγώνα κάθε αυτοδιοικούμενο χώρο έκφρασης και δημιουργίας, φασιστικό καταφύγιο των αριστερών, όταν ο ίδιος κατέβηκε με συνδυασμό ΔΗΜΑΡ στις εκλογές....

6.Που έκοψε το νερό στο πάρκο Κύπρου και Πατησίων και πεθαίνουν τα λιγοστά λουλούδια και δέντρα της περιοχής.

7. Όταν ανέχεται να εμφανίζεται κοινοτικός σύμβουλος φορώντας μπλούζα με το σήμα των «Ες Ες».

που, που, που, όταν, όταν..

Γι αυτούς και ακόμη περισσότερους λόγους δεν γιορτάζω τα Χριστούγεννα και κάθε είδους πανομοιότυπη αστική εορτή στα πλαίσια της θρησκείας, των ανούσιων εθίμων, και των καταναλωτικών εξαναγκασμών.

Σε αυτήν την ομαλότητα παραμένω ανώμαλος και σας προσκαλώ όλους να γίνουμαι ανώμαλοι στην ψεύτικη ομαλότητα και να γιορτάσουμε την αμφισβήτηση, την αλληλεγγύη και τον αγώνα κάθε μέρα και όχι μια φορά τον χρόνο!

Oι εξεγέρσεις ξέρουν.... δολοφονία και φιλοσοφία Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Ήταν Σάββατο βράδυ ανήμερα μιας μεγάλης θρησκευτικής εορτής, πάρα πολλοί πολίτες περνούσαν ευχάριστα την γιορτινή εκείνη ήμερα σε μια έξοδο, σε μια παραδοσιακή φιλική η οικογενειακή συνάθροιση για τα χρόνια πολλά....

Εκείνο όμως τα βράδυ εκείνης της διαταραγμένης πολιτικά χρονιάς σήμανε την μεγάλη αρχή μιας τεράστιας νεολαιίστικης και όχι μόνο εξέγερσης...

Ο ΑλέξανδροςΓρηγορόπουλος ένα γλυκό παιδί μόλις 15 ετών του αφαίρεσαν βίαια το δικαίωμα στη ζωή χωρίς να τον ρωτήσουν .....τον μετέτρεψαν σε ένα σύμβολο εξέγερσης..επίσης χωρίς να τον ρωτήσουν...

Το κορμί του σύρθηκε νεκρό από τα πυρά του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα στα Εξάρχεια στη συμβολή Τζαβέλα καιΜεσολογγίου και μπροστά στα μάτια των έκπληκτων φίλων του. Οι οποίοι μαζί με αυτόν είχαν δραπετεύσει από τα καταπιεστικά δεσμά που επιβάλει η κοινωνικοπολιτική ζωή του κόσμου, από τις μαθητικές υποχρεώσεις και αντι να διασκεδάζουν σε μια περιοχή των βορείων προαστίων επέλεξαν να μεταφερθούν στο κέντρο της φτωχής Αθήνας.... 

Ο Αλέξης θα μπορούσε να διασκεδάζει στο Κεφαλάρι λόγω της εύπορης οικονομικής κατάστασης του οικογενειακού του κύκλου, αντίθετα προτίμησε να κατευθυνθεί στην ιδεολογική περιοχή των Εξαρχείων. 

Δυστυχώς δεν προλάβαμε να μάθουμε τους λόγους που οδηγήθηκε παράδοξα εκείνο το βράδυ στα Εξάρχεια. Ίσως ήθελε να συλλογιστεί και εκείνος με τη σειρά του την ζωή του. 

Αυτό θα παραμείνει μια απορία που θα κείτεται στην ιστορία, θα γίνει μια μυθοπλαστική ερμηνεία και τροφή αναλύσεων για την προσωπικότητα του.

Η αστική εξουσία πήρε ξανά ύλη και χρησιμοποίησε το όπλο της....

Αυτή έμελλε να στιγματίσει εκείνο το βράδυ και να διαμορφώσει τις μέρες του Αλέξη, που σαν εφιάλτης θα ωρύονται ακόμη και θα παγώνουν τις χρηματιστηριακές αξίες και συναλλαγές της άρχουσας τάξης...

Η νεολαία έκπληκτη άλλα ταυτόχρονα και προετοιμασμένη παρακολουθούσε πριν διαπραχθεί η δολοφονία την καμμένη Αθήνα και όχι από την τηλεόραση αλλά σε πραγματικό χρόνο. 

Η εξέγερση αυτή πήρε συμβολική ύπαρξη μέσω της νεολαίας και όχι της πολιτικής αυθεντίας.

Μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι δεν σάστισαν άλλα ταχύτατα ξέσπασαν στο άκουσμα της τραγωδίας και παρέσυραν στο πέρασμα τους όλη την σκοτεινή κυνική υλική ζωή της χωράς και φύτεψαν νέα λουλούδια εκεί που η αδικία ξέρανε τα άνθη του παρελθόντος.

 Εκείνοι έσπειραν τον πόνο και γεύτηκαν τον ίδιο πόνο που δεν ήταν πρόσκαιρος όπως πολύ φαντάστηκαν, αλλά αποκαθήλωσε μια απολίτικη δραστήρια και ερωτική γενιά και την μετέτρεψε σε ένα όπλο που η αστική εξουσία τρέμει στο άκουσμα της.

Θα ήταν κουτό να επικαλεστώ ότι αυτή η εξέγερση ήταν ελεγχόμενη, κομμένη και ραμμένη στα πλαίσια της άρχουσας τάξης ώστε να εκτονώσει και να αποπροσανατολίσει τις μάζες από τις πολιτικές αναταραχές της  προιδεάζοντας την οικονομική κρίση. Αν ήθελε να πραγματοποιήσει την προπαγάνδα της θα την έπραττε με έναν μη πολιτικό τρόπο. Γιατί η δολοφονία του Αλέξη συνιστά ένα πολύπλοκο γεγονός που θίγει πολλές αιχμές της λειτουργικότητας του αστικού δημοκρατικού Κράτους και κάτι που συνδέεται και αναταράσσει τον ρόλο του κράτους είναι αμιγώς πολιτικό φαινόμενο.

 Η επιφανειακή επίφαση της δολοφονίας θα μπορούσε να σταθεί στην ψυχολογικά διαταραγμένη ζωή του ειδικού φρουρού που θόλωσε και έπραξε αναλόγως όπως το ίδιο θα μπορούσε να ισχυριστεί ο (χ) με ανάποδους ακριβώς ρόλους θύτη και θύματος. (Βεβαίως την ψυχολογική ανισορροπία την χρησιμοποίησαν για να εξαντλήσουν όλα τα περιθώρια αθωότητας του Κράτους και να μην δώσουν πολιτικό χαρακτήρα στη δολοφονία). 

Έφτασαν στο σημείο να επικαλεστούν την γνωστή σε όλους εξοστράκιση σφαίρας, (ξέρετε εκείνη που χτυπάει στο φανάρι δεξιά στην κολόνα στο ταβάνι κάνει δυο ανάποδες τούμπες και καταλάθος...)η οποία καρφώθηκε στην καρδία του παιδιού. Αυτού του νέου που προσωποποιήθηκε ως ο αφυπνιστής της εξέγερσης, σαν ένας ήρωας, ένα σύμβολο που ένωσε ξανά τη νεολαία με την πολιτική, την έφερε ξανά στο προσκήνιο.... που εξωτερίκευσε τον εσωτερικό κόσμο των παιδιών και  τον παρουσίασε σε κοινή θέα για όλους.

θέα....

Η Ελλάδα είχε τυλιχτεί στις φλόγες, που έκαιγαν τα υλικά χαρακτηριστικά που μισούσε να βλέπει ο καθένας και διέπραξαν ιδεαλιστική κάθαρση.

Προειδοποιούσαν πως αν δεν αλλάξουν/με θα πάρουν εκείνοι τις σχολικές τους ξυλομπογιές και θα ζωγραφίσουν εκείνοι την κοινωνία που θέλουν να ζουν.

Είναι αυτά τα παιδιά που δεν έβρισκαν το βήμα να μιλήσουν, που δεν τους δίναμε τη δυνατότητα να μιλήσουν, πήραν σπρέι και ζωγράφισαν στους τοίχους καινούρια μανιφέστα, πήραν καντηλάκια και τα τοποθέτησαν στο σημείο του νέου τους ήρωα, πήραν πέτρες και λιθοβόλησαν όχι τους "μπάτσους" αλλά την αστική δημοκρατία, λιθοβόλησαν ένα σύστημα αγορών, ένα σύστημα που τα πάντα αγοράζονται και πουλιούνται..όπως τα όνειρα και οι εξεγέρσεις.

Μίλησαν για τρομοκράτες που διασαλέυουν την κοινωνικοπολιτική ζωή του τόπου, που δεν αφήνουν να ηρεμήσει η ψυχούλα του δολοφονημένου Αλέξη, που δεν αφήνουν να θρηνήσουν κάποιοι... κρατικοδίαιτοι κερδοσκόποι, που αγόρασαν ακόμη και την εξέγερση για να πουλήσουν προπαγάνδα.

Έσπαγαν τράπεζες και ταυτόχρονα χτυπούσαν το τραπεζικό σύστημα και τον καπιταλισμό.

Έσπαγαν κάμερες γιατί διεκδικούν και επιζητούν την ατομική και συλλογική ελευθερία προσωπικής επιλογής και απόλαυσης.

Είχαν να γευτούν την ελευθέρια πάρα πολύ καιρό, για την ακρίβεια ούτε εγώ την έχω γευτεί και νομίζω ούτε κάποιος άλλος στην ιστορία της ανθρωπότητας, έχει νιώσει ελεύθερος. (εξαιρουμένων μικρών εξάρσεων)...

Το χρονικό εκείνης της δολοφονίας εύστοχα θα μπορούσε να ορισθεί ως προαναγγελθέντο, όλη η κοινωνία στην Ελλάδα και όχι μόνο είχε θρέψει αγανάκτηση και οργή και απλά ανέμενε ένα ήσυχο βράδυ να το κάνει ανήσυχο, να το κάνουν τόσο ανήσυχο που θα ανησυχήσει τόσο την κυβέρνηση Καραμανλή ώστε θα φτάσει στο σημείο να απειλήσει ότι θα δώσει στρατιωτικό νόμo.(Ποιος θα απειλείται περισσότερο μάλλον το αγνοούσε.)

Ο Δεκέμβρης από το 1944 σώπαινε, άλλωστε ο Δεκέμβρης, οι μέρες που τον αποτελούν, οι θρησκευτικές εορτές χορηγίας των μεγάλων πολυεθνικών, τα καταναλωτικά πρότυπα είναι όλα σχετικά, η υλιστική τοποθέτηση του ανθρώπου αφήνει το σημάδι και δίνει στην σχετικότητα μια συναισθηματική οντότητα.

Αντίθετα με τις αντιανθρωπιστικές μέρες των εορτασμών των Χριστουγέννων που στηρίχθηκαν σε θρησκευτικές ανακρίβειες και καταναλωτικούς συσχετισμούς, αποκτάει η γένια μου και όλες οι επόμενες την παρακαταθήκη για κάτι απολυτός πιο ανθρώπινο.

Αυτή η εξέγερση δεν είναι κάτι που απλά έκαιγε για να ξεσπάσει, μετέφερα έναν απόλυτα συμβολικό τρόπο αμφισβήτησης των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών συσχετισμών.

Καίγοντας το δέντρο στο σύνταγμα ήθελαν να απορρίψουν το σύμβολο αυτής της εικονικής πραγματικότητας και χριστιανικού εθίμου που δεν επέλεξε κανένας πιστός η άπιστος να υπάρχει.

Τώρα μου ήρθε μια εικόνα στο μυαλό με ένα μωρό να είναι στη μέση του πουθενά και ένα άπλετο τοπίο καμένο γύρω του, οραματίζομαι μια ανθρωπινή αναγέννηση που θα ξεκινήσει η από το χάος είτε από τη σταδιακή εκδημοκράτηση.

Για να γίνει κάτι από τα δυο που είναι πολίτικα αντιπαραθετικά μεταξύ τους πρέπει να φιλοσοφήσουμε την ανθρώπινη ύπαρξη, πρέπει να φιλοσοφήσουμε ποιος είναι ο ρόλος του ανθρώπου, ποια η παρέμβαση του στα κοινά. Τα οποία κοινά αλληλοσυνδέονται όσο μακρυά και αν βρίσκεται κάποιος/α, είναι η ανθρώπινη ύπαρξη που συνδέεται με την πολιτική, από ένα πεινασμένο παιδί που λιμοκτονεί στην Αφρική, μέχρι ένα υπερτροφικό παιδί στην Νέα Υόρκη που καταναλώνει ακόρεστα burgers στα Goodys..

Πρέπει να δώσουμε μια πολιτική προσέγγιση σε αυτήν την ανομαλότητα, σε αυτήν την ταξική ανισότητα, πρέπει να αποκτήσουμε πολιτική υποκειμενικότητα για να αναλύσουμε τον ρόλο της ύπαρξης μας και να μην λειτουργούμε σαν μια προσαρμοσμένη μάζα κάτω απο μια θεική και απώτερη προστασία, αλλά σαν μια κοινωνική αρμονία που φοβάμαι να την κατανομάσω...

Όλα αυτά δεν αποκρυσταλοποιήθηκαν με μια εξέγερση, η εξέγερση είναι απλά ένα υπόμνημα, που δεν έχει διάρκεια, είναι ένα σκαλοπάτι προς την κοινωνική απελευθέρωση που συμπλέοντας με τον πληθυσμό αποκτά πολιτική συνείδηση, όταν ο κόσμος φτάσει σε επίπεδα αμφισβήτησης τέτοια, θα ορίσει εκείνος τις ανάγκες τους και όχι διάφοροι στοχαστές που προσθέτουν αλλά δεν αθροίζουν το πέρας της ανθρωπότητας.

Η εξέγερση δεν έχει υλική μορφή, η εξέγερση πρέπει να γίνει μέσα μας......

«Θα μάθουν όλοι το όνομα μου…».

> Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2008. Κάπου στο Ψυχικό. Μια παρέα μαθητών, γόνοι καλών οικογενειών με «όνομα», οικονομική επιφάνεια και εξασφαλισμένο μέλλον κάθονται ανέμελα και συζητούν. «Δεν είμαι σίγουρος τι θέλω να γίνω… Αλλά θα μάθουν όλοι το όνομα μου. Θα το δεις. Εγώ θα γίνω διάσημος μια μέρα…».

Η επιστολή που μοίρασαν μαθητές στην κηδεία του Γρηγορόπουλου. 

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ! ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

Δεν είμαστε τρομοκράτες, “κουκουλοφόροι”, “γνωστοί-άγνωστοι” ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ! Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι….Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας! Έχουμε ορμή – μη σταματάτε την ορμή μας. ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ! Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς. Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη “βιτρίνα”, παχύνατε, καραφλιάσατε, ΞΕΧΑΣΑΤΕ! Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε, Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους. ΜΑΤΑΙΑ! Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι, έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε. Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε δεν δημιουργείτε! Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε. ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ. Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες; Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν; ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ! ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ. Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα ΕΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας.