ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΝ ΜΕΣΩΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Αναλαμβάνοντας την δημοκρατική επιλογή μου θα προσπαθήσω να ασκήσω κριτική στις προοπτικές που προτάσσει η αναρχο-αριστερά και κάθε λογής συλλογικότητα ως προς την ανατροπή του κοινωνικοπολιτικού οικονομικού συστήματος χωρίς την μεσολάβηση του εκλογικού συστήματος. Αυτήν λοιπόν η προσέγγιση με βρίσκει αμφίβολο, και μου δίνει το δικαίωμα να επεκτείνω τη σκέψη μου μέσα από αυτήν την άπειρη ανάλυση.

Αντίθετο και αναδεικνύω την προοπτική των εκλογών ως την πασιφανέστατη άμεσα προσβάσιμη εφικτότερη ολοκληρωμένη επιλογή.

Το αν οι εκλογές είναι ο πλέον δημοκρατικός θεσμός αμφισβητείται.. (και σε αυτό σύμφωνο).... είναι όμως το μέσο εκείνο το όποιο άφησε εκτεθειμένο το σύστημα και εν μέσο αυτού μπορούμε να φέρουμε μια ριζική κοινωνικοπολιτική και οικονομική αλλαγή ορμώμενη από τα αριστερά ιδεώδη.

Θα προσπαθήσω να αποδείξω αιτιολογώντας και να αναλύσω τις εναλλακτικές μορφές δράσεων που κλιμακώνονται, δογματίζονται η φιλοσοφούνται που πρεσβεύουν συλλογικότητες τέτοιες οι οποίες τις απαρνούνται συνειδητά ως πολιτική πράξη, και ασυνείδητα ως συστημική πράξη μη αποδεκτή που εκφράζεται από άτομα εντόνου ριζοσπαστικού έως και κολλημένου ιδεολογικού υπόβαθρου , χαρακτηρίζοντας τις εκλογές ρεφορμιστική διαδικασία που απορρέει και υλοποιείται πάνω στις εξουσιαστικές δομές του καπιταλιστικού συστήματος και εμείς πρέπει να παραμείνουμε ασυμβίβαστοι από αυτές.

Σύμφωνο ότι οποιαδήποτε εξουσία είναι καταπιεστική έως καταστρεπτική.(μπορεί να φταίει και όρος “εξουσία” ο οποίος δηλώνει μια ανώτερη ιεραρχία έλεγχου).

Τι γίνεται όμως όταν η εξουσία αλλάζει τα μέσα που τα επιβάλει και μετατρέπεται σε μια συντονιστική επιτροπή , ανακλητή και αμεσοδημοκρατική (με την ίδια λογική θεωρώ και εγώ με τη σειρά μου αυτή την προοπτική “εξουσία”) και όμως δεν είναι.... αλλά πρέπει να επιχειρηματολογούμε εν γνώση ότι σαφώς διαθέτει πολλά περισσότερα δημοκρατικά πλαίσια (ανακλητή αντιπροσώπευση), αφετέρου είναι αντίθετη με το κοινωνικοπολιτικό οικονομικό θεσμό της εξουσίας.

Μήπως λοιπόν η λέξη εξουσία δεν είναι μια μονόπλευρη καπιταλιστική ρήση αλλά μια παρερμήνευση για λογαριασμό της πραγματικής εξουσίας?

Μήπως αμφισβητώντας το εκλογικό σύστημα είναι μόνο ο λόγος για να βιώνει η ριζοσπαστική ανένταχτη αντισυστημική συμπεριφορά , η ασυμβίβαστη εκείνη πλευρά που πρέπει να υπάρχει?

Θα προσπαθήσω να αναλύσω τα πιθανά εγχειρήματα και απόπειρες διαδικασιών προτάσσοντας τις αρνητικές πτυχές αυτών .

Οι κυριότερες τάσεις ανατροπής είναι η επανάσταση, (το βίαιη η μη βίαιη είναι λάθος που χρησιμοποιούμε είναι μορφή βίας η επανάσταση όταν γίνεται ως στόχος είναι αντι βία όταν γίνεται από ανάγκη)., μια εκλογική αλλαγή κυβέρνησης και ιδεολογίας, οι πολιτικές ζυμώσεις και μια ανατροπή από τα κάτω(χωροι δουλειάς , σωματεία με λαϊκές συνελεύσεις) .

Θα επιχειρήσω να αποδείξω εν τέλη πως το πιο ρεφορμιστικό ίσως γίνει και το πιο επαναστατικό και ολοκληρωμένο.

Η επανάσταση είναι μια πολυσύνθετη φράση και ιδεαλιστική και υλιστική ταυτόχρονα είναι οποιαδήποτε ενέργεια αυτόβουλη η συλλογική η οποία διενεργείται για την αποφυγή κάποιων δομών, θεσμών, καταστάσεων που μας ενοχλούν (πολύ βάζουν πολλά συνθετικά όπως κοινωνική, ταξική, οικολογική επανάσταση είναι θέμα προσδιορισμού αλλά πολλές φορές μας αποπλανά και χάνουμε την ουσία), η επανάσταση είναι μια και πάντα ορίζεται από τις καταστάσεις.

Σαν υπέρμετρα επαναστατικός θα μετριάσω τον όρο και θα μιλήσω για τις εξεγέρσεις που βιαζόμαστε να τις αποκηρύξομε επαναστάσεις.

Εδώ γεννιόνται δυο σκοποί..

Αν σκοπός μας είναι να ρίξουμε μια κυβέρνηση η μια χούντα , μια δικτατορία τότε η εξέγερση μοιάζει ιδανική από οποιαδήποτε άλλη ιδεολογικά πολυσύνθετη ανατροπή.

Αν σκοπός μας είναι να οικοδομήσουμε μια διαφορετική κοινωνικοπολιτικό οικονομική κοινωνία τότε η εξέγερση μοιάζει ελλιπής, για διαφόρους λόγους, ένας εκ τον όποιον είναι ότι οι εξεγέρσεις κατά κύριο λόγο γίνονται από ανάγκη , από αγανάκτηση, από συμφέροντα..από το πρέπει και όχι το θέλω!

Η εξέγερση αναδεικνύεται κύριος από ατομική πλήξη τον συμφερόντων μας, η συρρίκνωση μισθών και συντάξεων δεν πλήττει ανθρώπους της ίδιας τάξης και τον ίδιον συμφερόντων, (υπάρχει το κοινό αλλά υποστηρίζεται με άλλα μέσα για άλλα αποτελέσματα) η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και του χρήματος, πλήττει τον μεσοαστό και τον μικροαστό (αν μπορούμε να τους προσδιορίσουμε) αλλά μόνο του δεν λέει κάτι γιατί υπάρχει και ο απολιτικοποίητος και ο “αμόρφωτος” και ο δεξιός και ο φασίστας και ο εθνικιστής και ο ρατσιστής και γενικώς όλης της εμβέλειας ο κοινωνικός ιστός.

Και πως εσύ εξεγερμένε θα πορευθείς με έναν κατά συνθήκη εξεγερμένο που όταν πέσει η κυβέρνηση θα ψάξει μια άλλη η οποία θα του προσφέρει τις ίδιες υπερκαταναλωτικές ατομικές ανάγκες και θα του δημιουργήσει τον ανταγωνισμό για να φάει τον αδύναμο αισχροκερδώντας..(είναι σαν να βάζεις μακαρόνια με νερό και να περιμένεις να γίνει παστίτσιο, διαθέτεις τα μακαρόνια αλλά σου λείπει η μπεσαμέλ ο κιμάς κ.α).

Η εξέγερση για να μετατραπεί σε επανάσταση χρειάζεται πρωτίστως πολιτική ζύμωση ( όπως γίνεται στις πλατείες οι οποίες βρίσκονται στο πρώιμο στάδιο της συνεχής διαμαρτυρίας αλλά έχουν την βάση να μετεξελιχθούν σε επανάσταση).

Η άμεση δημοκρατία αντικαθιστά την κοινοβουλευτική αντιπροσωπευτική αστική δημοκρατία, μέσα από λαϊκές συνελεύσεις, ζυμώσεις τέτοιες που πρέπει να εξαπλώνονται σε όλους τους κοινωνικούς φορείς (σχολικές μονάδες, χώρους δουλειάς).

Το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το εγχείρημα της άμεσης δημοκρατίας (που παραμένει μόνο στο επίπεδο τον λαϊκών συνελεύσεων) είναι ότι η καλός βρισκόμενοι αγωνιστές δεν μπορούν να προβαίνουν σε αποφάσεις ερήμην της κοινωνίας η οποια δεν συμμετέχει άμεσα.

Αυτό γεννα προβλήματα και τα προβλήματα αυτά δεν είναι εμφανέστατα εξαρχής αλλα φανερώνονται στο κύλισμα του εγχειρήματος το οποίο πέρα από τις δράσεις πρέπει να αντιπροτήνει και να αμφισβητήσει, σκεπασμένο από το σκοτάδι της νεοφιλελεύθερης πολιτικής έκβασης της κοινωνίας η οποια κατακρατεί προσηλωμένους τους συμβιβασμένους.

Στην ολοκληρωτική του μορφή ωστόσο μπορεί να λάβει τεραστια πληρότητα ρεαλιστικής ριζικής ανατροπής.

Όταν οι λαϊκές συνελεύσεις κερδίσουν τον κόσμο σε συμμετοχή, μεταφερθούν σε όλη την κοινωνία , (φορείς, σωματεία,σχολεια, πανεπιστήμια)και μέσα από μια διαδική εξουσία (2 παράλληλες συντονισμού) που θα ορίζουν και θα συντονιζουν.

Έχουμε όμως τον κόσμο να μας ακολουθήσει?

Σίγουρα με την παραπάνω διαδικασία μπορούμε να καλλιεργήσουμε γνώση, αυτογνωσία, αμφιβολία η οποια θα επισύρει αμβισβητησεις και προβληματισμούς, όμως για να περάσουμε σε αυτό αυτό το στάδιο θα πρέπει να φτάσουμε τον κόσμο (όχι τεχνοκρατικά και σωτηρικα) σε ένα υψηλό γνωστικό και κοινωνικό επίπεδο έτοιμο για την αλλαγή.

Όταν όμως ο κόσμος ομολογουμένως δεν είναι έτοιμος να αμφισβητήσει συνταγματικές διαδικασίες τότε θέλεις να περάσεις στην επαναστατική διαδικασία.

Δυστυχώς το εκλογικό σύστημα είναι το άμεσα υλοποιήσιμο μέσο που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε προς όφελος μας για να έρθουμε σε ρήξη με το κεφαλαιο.

Αν μέσα από τις εκλογές καταφέρουμε και πείσουμε ότι μια αριστερή κυβέρνηση μπορεί να μπει στα σπλάχνα του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού συστήματος και να πραγματοποιήσει συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, τότε μπορούμε να μιλάμε για μια μορφή ριζοσπαστικής επανάστασης.

Αν μια κυβέρνηση είναι πραγματικά αριστερή θα λάβει το λαϊκό αίσθημα θα προβεί στην ανάλογη διαχείριση, ώστε να μπορέσει ο κόσμος να διαφωνήσει μαζί της και να απαιτήσει να αποκτήσει αυτό που συνειδητά κατάλαβε ότι θέλει να αποκτήσει.

Τότε θα μπορέσουμε να περάσουμε σε αμεσοδημοκρατικές ζυμώσεις που θα περνούν αποφασιστικό χαρακτήρα όταν κρίνει το σώμα το οποιο θα είναι η πλειοψηφία της κοινωνίας.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν υπάρχει αυτή η κοινοβουλευτική ομάδα που έχει κερδίσει τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη να εκπροσωπήσει έναν οργισμενο όχλο!

Υπάρχει αυτή η επιλογή που θα μεσολαβήσει για να κάνει τον κόσμο αριστερά σκεπτόμενο?

Μια εβδομάδα φαρσοκωμωδίας, ένας αιώνας λιτότητας

Δυστυχώς ο “πρώην” πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου δεν κατάφερε να τηρήσει για πολύ την αλλαγή ηγεμονικής του κατεύθυνσης , δεν κατάφερε να ολοκληρώσει κάτι που πολύ αναρχικοί θα οραματίζονται, να γίνει δηλαδή“ αντιεξουσιαστής στην εξουσία”. Τα μεγάλα αστικά κεφάλαια πολέμησαν αυτήν την πολίτικη αναρχίας που είχε παρακαταθήκη όπως φαίνεται ο ΓΑΠ (γιατί δεν συνηθίζει να μιλάει εκ παραδρομής αλλά τα λεγόμενα του αποτελούν εγγύηση) και τον πολέμησαν συστημικά αποστέλλοντας την κακιά δεξιά (σαν μια παλαιό “Καραμανλήδικη” διάσωση) να συνεργαστεί μαζί του, όταν ο ίδιος καθυστερούσε “ηθελημένα” λόγω ιδεολογίας την αναγγελία του νέου πρωθυπουργού, τα προεδρικά συμβούλια και συμβούλια πολίτικων αρχηγών για να παραμείνουμε στο αντιεξουσιαστικό καθεστώς που ο ίδιος επέλεξε.

Όμως τα πράγματα δυστυχώς δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με χιούμορ,(αν και το χιούμορ συχνά πυκνά αποτελεί ένα ισχυρό θελκτικά π

ολίτικα όπλο κοινής αποδοχής) γιατί βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που καταστρατηγούνται δημοκρατικοί θεσμοί, που καταπατάτε το σύνταγμα, ανακηρύσσεται νέα κυβέρνηση χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση δηλαδή (προσφυγή στις κάλπες).

Ο λαός δεν επέλεξε νέα κυβέρνηση πόσο μάλλον να τον κυβερνούν οι εντολοδόχοι των ληστρικών τραπεζών..

Γιατί ας μην γελιόμαστε τα προβλήματα δεν τέλειωσαν επειδή κατέρρευσε η υποτελής κυβέρνηση, κυρίως μέσα από τις λαϊκές πιέσεις που ασκήθηκαν σε όλο αυτό το διάστημα με αποκορύφωμα την λαϊκή πανελλήνια κατακραυγή

της 28ης Οκτωβρίου. Η μνημονιακή πολιτική καλά κρατεί και ο ΓΑΠ χειρίστηκε πολύ καλά την οξυμένη κατάσταση..εκβίασε με το δημοψήφισμα βόμβα (που προφανώς κατέληξε και διαφάνηκε πως πρόκειται για μια μιλημένη συστημική κίνηση των Μέρκελ- Σαρκοζί που έβλεπαν ότι η κυβέρνηση στην Ελλάδα έχει χάσει πάσι λαϊκή εκτίμηση και με κίνδυνο τις λαϊκές αντιδράσεις να δημιουργηθεί διεθνής πίεση και να οδηγηθούν στο κενό οι δεσμεύσεις της συνόδου κορυφής και η συμφωνία της 26 Οκτώβρη για το κούρεμα του ελληνικού χρέους και τη νέα δανειακή σύμβαση). Έτσι μπλόφαραν για να εκβιάσουν την δεξιά αξιωματική αντιπολίτευση η οποία πραγματικά έχασε τεράστιο ποσοστό στην εκλογική της επιρροή και έγινε στην πράξη (είμαι περίεργος να δω δημοσκοπήσεις τώρα) μια πιστή συνεργάσιμη μνημονιακή δύναμη που θα σώσει την νεοφιλελεύ

θερη ευρωζώνη. Μέσα σε αυτήν την σύγχυση διάλεξε να χάσει τη δεξιά λαϊκή της εκτίμηση, στο βωμό της διάσωσης των αγορών, επιλέγοντας το μνημονιακό πακέτο.

Η ΝΔ έχασε όλο (το ιδεολογικό υπόβαθρο..της....χα..)μέσα σε μια μέρα, από εκεί που πρωτοεμφανιζόταν ως αντιμνημονιακή δύναμη να μεταμορφωθεί σε μια δύναμη που δεσμεύεται να επικυρώσει πάση θυσία τη νέα δανειακή σύμβαση. Να θέτει όρους συναίνεσης με τη προτασσόμενη νέα κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας που θα έχει αποκλειστικό σκοπό να ολοκληρώσει με επιτυχία τη συμφωνία, όταν στην λέξη ΠΑΣΟΚ, έβγαζε σπυράκια.

Την επίμαχη μέρα της ψήφου εμπιστοσύνης η “αριστερή πρωτοβουλία” του ΠΑΣΟΚ πέντε και πλέον βουλευτές στο εσωτερικό του έλεγαν ότι δεν θα δώσουν την ψήφο εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση η οποία ανακοινώνει δημοψήφισμα ρισκάροντας την “ζωή και κότα” που έχουμε στη ευρωζώνη.

Έτσι λοιπόν ο λαοπρόβλητος ΓΑΠ αποφασίζει να αναιρέσει μετά ευκολίας την μπλόφα περί δημοψηφίσματος και να κάμψει τις εσωτερικές αντιδράσεις να λυγίσει τις σιδερές κυρίες, Καϊλή, Κατσέλη..(μάλιστα η Κατσέλη για τρεις μέρες ήταν ανεξάρτητη βουλευτής αλλά κατάλαβε το λάθος της και έδωσε και εκείνη την ψήφο της αναλαμβάνοντας ξανά την βουλευτική της θέση στο ΠΑΣΟΚ, όλοι έχουν δικαίωμα σε παραστράτημα, η δημοκρατία την διέγραψε, η δημοκρατία θα την ξανά γράψει).

Ο λαός λοιπόν παρακολουθεί με τα μεγίστης οργής το παρατεταμένο χειροκρότημα κατά την ολοκλήρωση της διαδικασίας ψήφου εμπιστοσύνης και με 153 υπέρ μιας άγνωστης κυβέρνησης να ξαναβλέπει τη δοσιλογία των βουλευτών που κάποιοι από αυτούς ψήφισαν.

Η συνέχεια των αναταραχών συνεχίζεται διότι η ΝΔ ξανά δηλώνει αρνητική να συμμετέχει στην κυβέρνηση συνεργασίας επικαλούμενη ότι οι ρητοί όροι που εξέδωσε δεν “εισακούστηκαν”! Ωστόσο μετά από παράκληση του κ. Παπούλια και αυτές οι ατσαλένιες αντιδράσεις καταλύθηκαν και η ΝΔ δέχεται με τα παρρησίας και τρισευτυχισμένη να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με την κυβέρνηση που έβριζε και ήθελε να ρίξει αλλά προτίμησε να ξεβγάλει τους εγωισμούς να αποσύρει τις επιθέσεις της για να σώσει την “πατρίδα” και να εκπληρώσει το πατριωτικό καθήκον(μου θυμίζει ένα βίντεο τον toon posers με τα κολεγιόπαιδα Σαμαρά και Παπανδρέου).

ΚΑΙ ΤΣΟΥΠ να και ο τρίτος ο “μακρύτερος”....Άκουσε την λέξη πατρίδα ο Καρατζαφύρερ και πετάχτηκε χαρούμενος από τα έδρανα. Προ δίδοντας και αυτό το κόμμα με τη σειρά του πως έχει και συντηρητικό προφίλ, και δεν έχει καμία ανατρεπτική πολιτική από αυτές που μοίραζε, όπως ήταν οι σκληρές διαπραγματεύσεις που θα “επέβαλε” αν ήταν κόμμα εξουσίας. Του δόθηκε λοιπόν η ευκαιρία να αποτελέσει ισχυρή αντιπολίτευση αλλά η αγάπη για την καρέκλα νίκησε...

Έτσι αυτή η επεισοδιακή, γεμάτη πολίτικες κολοτούμπες εβδομάδα ολοκληρώνεται με επιτυχία....

Καθώς η ανακοίνωση του νέου πρωθυπουργού είναι γεγονός, παρά τις όποιες διαφωνίες,παγώματα που προκλήθηκαν ως προς την ανάθεση του νέου πρωθυπουργού. Το σχέδιο του διεθνές κεφαλαίου και των αστικών κομμάτων εξουσίας ολοκληρώνεται με επιτυχία ανακηρύσσοντας μια χώρα υπό την πολιτική χειραφέτηση και εξουσία ενός τραπεζίτη με πλούσιο βιογραφικό και διαπιστευτήρια που δεσμεύονται ότι θα ολοκληρώσουν την πολιτική του μνημονίου και των αγορών και θα συνεχίζουν την περαιτέρω κατεδάφιση εργασιακών,δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.Το σύστημα για άλλη μια φορά βρήκε τον εκτονωτικό της μηχανισμό προσλαμβάνοντας έναν“κυνικό” χαμηλό τόνων τραπεζίτη που δεν θα διαφθείρεται πολιτικά με μίζες και εθνοπροδοτικά σύνδρομα άλλα μέσα από μια αφάνεια θα εξελίξει την εν λόγω πολίτικη που οδηγεί τις χώρες της ευρωζώνης σε τεράστια ελλείμματα. Το όνομα αυτού Λουκάς Παπαδήμος....

Η πολιτική αυτή της ευρωζώνης αυτήν την στιγμή ρίχνει και το Μπερλου(σκόνη) για να εφαρμόσει κάτι ανάλογο στα πλαίσια των δυσβάσταχτων μέτρων και την ανάθεση συγκεκριμένων ηγεσιών που θα αποτελούνται από εγγυητές τραπεζίτες.

Άλλωστε και η Ιταλία οδεύει προς μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας η οποία θα κατευνάσει τα τεμπέλικα πλήθη των λαών της ευρωζώνης. Αλλά κάνουν τρις μέγιστα λάθοι και εδώ είναι το σημείο κλειδί και ιστορικής σημασίας που χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε με τον κατάλληλο τρόπο . Η πολιτική της νεοφιλελεύθερης ευρωζώνης δηλαδή ενός μηχανισμού του καπιταλιστικού συστήματος για να διαφυλάξει τα κέρδη των αγορών και την βιωσιμότητα της χάνει τους πολίτικους μηχανισμούς εξουσίας που κατέχει γιατί συσπειρώνει αυτά προς μια αντιλαϊκή κατεύθυνση που χάνει την χειραγώγηση που διακατείχε παγκόσμια.

Εδώ τα αριστερά ρεύματα, όλα τα προοδευτικά κομμάτια της Ελλάδας, Ευρώπης, κόσμου,αναρχικοί, τροτσκιστές , μαοϊστές κάθε λογής επαρκώς νοήμον κοινωνικά όντα έχουν την ευθύνη να εφαρμόσουν και να επιδιώξουν μια άλλη παρεμβατική κατεύθυνση. Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να επιδιώξουμε να εξασφαλίσουμε τον κινηματικό χαρακτήρα μας, τις λαϊκές αντιστάσεις, τις μορφές πάλης που θα ασκούν την πίεση που πονάει από ότι φαίνεται το χρηματοπιστωτικό τους σύστημα και να εκμεταλλευτούμε τη συγκυρία για μια ευρύτερη συμμαχία αντιμνημονιακών συλλογικοτήτων σε θέση ισχύος έναντι των καπιταλιστικών δυνάμεων .

Γιατί μόνο εκεί που δίνει ο λαός την ισχύ του αποκτά ο δέκτης την δύναμη για να ανατρέπει καταστάσεις.

Και ο ελληνικός λαός αυτή τη στιγμή και όχι μόνο πρέπει να εμπιστευτεί, πρέπει να βρει τον κατάλληλο πόλο έλξης και δεν υπάρχει καταλληλότερος πόλος έλξης από μια αγωνιζόμενη ευρύτερης συμμαχίας αριστερά που δεν θα περιορίζεται μόνο στην πολιτική αντιπαράθεση στα τηλεπαράθυρα και στα έδρανα της βουλής αλλά θα δίνει διαρκείς λύσεις και θα συμμετέχει ενεργά στις κινητοποιήσεις. Θα είναι πρώτο πυλών ώστε να δημιουργεί χώρους κοινωνικής διάσωσης και δεν θα θέτει μόνο αιχμή τις εκλογές.

Οι εκλογές αυτές τη στιγμή πράγματι αποτελούν την μόνιμη και έγκαιρη δημοκρατική προτροπή, αλλά αυτή η προτροπή μοιάζει “άγουρη” όταν μια αριστερά περιορίζεται σε αυτήν και δεν δίνει λύσεις ανυπακοής, όπως η αντίσταση στα χαράτσια,η οργάνωση αυτοδιαχειριζόμενων κοινωνικών χώρων, όπως μπορεί να είναι κοινωνικά παντοπωλεία,συνεταιρισμοί που θα απαλύνουν τον πόνο, θα δώσουν λύσεις στο καθεστώς πείνας που μας επέβαλαν και θα έρθουν σε μια συνειδητή συναισθηματικά και πολιτικά έλξη μεταξύ των κομματικών χώρων και των λαϊκών στρωμάτων.

Αν μπορέσουμε και χτίσουμε έναν γερό ανθρωπινό πόλο έλξης σε συνδυασμό με την επιτεύξη της συμμαχίας, η αριστερά θα καταφέρει να κυβερνήσει επαρκώς και να εφαρμόσει μια αριστερή λαϊκή πολίτικη αυτοπροσδιοριζόμενη στις ανάγκες του ανθρώπου και όχι των αγορών.

Γιατί αυτή η πολιτική των αγορών μπορεί να μην έχει μέλλον... αλλά ο λαός δεν αντέχει να δει πως θα καταρρεύσει μόνη της, θέλει ο ίδιος να την ρίξει και αυτό έκανε διαγράφοντας μια τεράστια νίκη καταρρίπτοντας την ΠΑΣΟΚΡΑΤΙΑ και σε ηγεμονικό και σε λαϊκό επίπεδο. Κατάφερε να φέρει στην ίδια μοίρα με τους “προδότες” δυο επιπλέον δεξιά κόμματα και γνωρίζει πλέον πολύ καλά ποιος είναι αντίπαλος του.

Είμαι σίγουρος πως ο κόσμος μετά από αυτήν την εξέλιξη θα κάνει τη σωστή επιλογή, αυτή δεν είναι να απαξιώσει την πολιτική σκηνή... και ομολογώ πως η άρχουσα τάξη έκανε και σε αυτό λάθος γιατί εκεί που είχε νεολαίες κοιμισμένες στα μικροαστικά πρότυπα, τους προτάσσει να αρχίζουν να ασκούν κριτική γιατί κάθε μέρα ακούν και διαβλέπουν όχι ένα ήρεμο πολιτικό σκηνικό άλλα πολιτικές αντιπαραθέσεις και τρικυμίες που δημιουργούν ερεθίσματα προς κριτική, προβληματισμούς και απασχόληση.Βρισκόμεθα ήδη σε μια εποχή που ελπίζω και γνωρίζω ότι θα βγάλουμε μια πολιτικοποιημένη ανατρεπτική νεολαία και θα ανατρέψουμε μέσα από τα κινήματα και την χειραφέτηση μας σάπια πολιτικά μυαλά και κατάλοιπα της παλιάς νοοτροπίας της δικομματικής εξουσίας

Η ιστορία θα γραφτεί στους δρόμους και επειδή πλησιάζει η επέτειος της 17 Νοέμβρη να θυμίσω ότι η χούντα των συνταγματαρχών δεν ήταν ούτε εκείνη μια εκλογικά νομοθετημένη και δημοκρατική κυβέρνηση.. παραδόξως όπως η σημερινή. Χρέος να ρίξουμε αυτήν την νέα μορφή χούντα των αγορών, να μην είμαστε εμπαθείς προς το νέο συνασπισμό εξουσίας και βεβαίως να διαφυλάξουμε την βιωσιμότητα των λαϊκών στρωμάτων και όχι των πολυεθνικών!!!

ραντεβού στα γουναράδικα....