Λάσπη, λογοκρισία και ευτελισμός, λαϊκισμός και συχνά αριστερισμός, πολιτική τρικυμία στα βαθιά νερά της μνημονιακής πολιτικής και των παράγωγων του, μια ιδεολογική ανακατωσούρα ανάμεσα στην αριστερά και της δεξιά...
Δια στόματος του πρωθυπουργού έχει ξεκινήσει εδώ και κάποιες μέρες ένας μαραθώνιος αγώνας εξοικονόμησης 11,5 δισ, ώστε να παραδοθούν στο επιτελείο της Τρόικας και στον κ. Τόμσεν, σαν εγγύηση μέλλοντος για την οικονομικοπολιτική σταδιοδρομία που θα χαράξει η Ελλάδα. Η εξεύρεση αυτού του ποσού αποτελεί προϋπόθεση για την περαιτέρω δανειοδότηση του κράτους αλλά παράδοξα.... "χωρίς πλέον να υπάρχει κράτος".
Διάφοροι πανεπιστημιακοί και οικονομολόγοι κάνουν λόγω για ένα κράτος που έχει θεσμοθετηθεί και συγκροτηθεί πάνω σε ένα πελατειακό μοντέλο διοίκησης με αντιπαραγωγικό και υπέρογκο δημόσιο προσωπικό, που εκτελούσε τα καθήκοντα του κατ επιλογήν και όχι σαν υποχρέωση του έργου που διατελεί. Τελεολογικά αυτήν την γενικότερη εικόνα που προωθούν για την λειτουργικότητα των δημόσιων υπηρεσιών την ανάγουν σαν κρατισμό. (Εδώ είναι το πρώτο ιδεολογικό χαρακτηριστικό που θίγεται)...
Ένα εκσυγχρονισμένο κράτος δεν θα πρέπει να διακατέχεται από μία τέτοια δημοσιολαγνεία αλλά θα πρέπει να περιορίζεται η δράση του και να "ισορροπείται" με την ιδιωτική αγορά. Ένα τέτοιο μέτρο θα επιφέρει ένα ύψος κερδών που υπερηφανεύεται ο Άδωνις Γεωργιαδής θα δώσει μια προοπτική ανάκαμψης της οικονομίας, θα μειώσει τα λειτουργικά έξοδα του κράτους αλλά περισσότερο θα πολεμήσει αυτό το σοβιετικό τύπου κράτος που ήθελε να θεωρεί "λανθασμένα" τις ανάγκες όλων ως δικαίωμα.
Για τον κάθε Άδωνι, αυτό το πωλείται "και ας μην είναι επιπλωμένο" είναι μια προσωπική ιδεολογική νίκης της δεξιάς εναντίον της αριστεράς, μια νίκη της συμβατικής ελεύθερης αγοράς εναντίον των κομμουνιστικών καταλοίπων που επιβράδυναν τον νεοτερισμό της οικονομίας.
Αυτή η εκποίηση που επίκειται να πραγματοποιηθεί δεν είναι οικονομική, αλλά περισσότερο ιδεολογικοπολιτική. Πολιτική διότι υπάρχει συγκεκριμένος σκοπός των τοκογλύφων και ιδεολογική γιατί συγκρούονται τα κέρδη των αγορών με τις παροχές των πολιτών.
Τα κοράκια του νεοφιλελευθερισμού είναι έτοιμα να επιτεθούν στους χώρους εκείνους που θεωρούν αλλά περισσότερο αναλύουν πως το πούλημα "γη και ύδωρ" είναι καταστροφικό για την οικονομική ζωή του τόπου. Καθότι υπάρχουν οργανισμοί που ξεπολούνται σε εκπτωτική τιμή ενώ θα μπορούσαν να αποτελέσουν μονάδες παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, προστατεύοντας το αναφαίρετο δικαίωμα των πολιτών στην πρόνοια και δη μάλιστα για τους πληττόμενους από την φτώχεια, τους περιθωριοποιημένους. Αυτή λοιπόν η αδιάλλακτη στάση της αριστεράς για την διάσωση της οικονομίας των πολλών είναι και το σημείο πολιτικής αντιπαράθεσης που προκλίνεται το τελευταίο διάστημα στα μιντιακά γκεσέμια.
Η αριστερά οφείλει να μην προσαρμοστεί σε αυτό το σχέδιο καρατόμησης του τόπου, όχι για να υπερασπιστεί αυτούσια το λειτουργικό κρατικό μοντέλο, ούτε για να προστατέψει εγωιστικά το υπερεγώ του ανθρωπιστή αριστεριστή, αλλά να παλέψει αυτόν τον ιδεολογικό κομφορμισμό που ζυμώνεται από την κάστα των ιδιοτελών οικονομικών τάξεων, των ακόρεστων κεφαλαιοθεριστών και κεφαλοθεριστών, ώπου συνδυάζοντας την διάσωση των κεφαλαίων για το 1% στέλνουν στην μέγκενη της ανεργίας το συνεχώς μεταβαλλόμενο προς τα πάνω μέρος της κοινωνίας.
Αυτή η παραγωγική αποδόμηση επιταχύνεται στον ελλαδικό χώρο εξαιτίας των μέτρων διάσωσης των αγορών, που είναι πασιφανέστατα μέτρα διάσωσης της ιδιωτικής ασυδοσίας και κυρίως των τραπεζών και του ελεύθερου εμπορίου δια των πολυεθνικών. Αυτή η τοποθέτηση αν εξετασθεί είναι η πολιτική ανάλυση της συστημικής λειτουργίας των νεοφιλελεύθερων που εκτελούν τα χρέη των καπιταλιστών (πολλές φορές είναι το ίδιο πολιτικό υποκείμενο νεοφιλελεύθερος-καπιταλιστής) και εξαιτίας αυτής της λαγνείας για την επέκταση των κεφαλαίων και την αγοραπωλησία κρατών δημιουργούνται περαιτέρω αντιφάσεις, δηλαδή αύξηση του δείκτη ανεργίας, με αποτελέσματα να δημιουργείται δυσεύρεση στην εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης. Δημιουργώντας ελαστικότερες και ανασφάλιστες συνθήκες εργασίας και ένεκεν του ανταγωνισμού, η ιδιωτική κατάσταση που ζυμώνεται στην ελληνική οικονομία, θα δημιουργήσει ένα νέο μπαραζ αύξησης της ανεργίας, δεν θα μειώνει το κόστος εργασίας και δεν θα μπορεί να μειωθεί η ανεργία διότι η νεοφιλελεύθερη αγορά δεν θα μπορεί να τους απορροφήσει.
Μπροστά λοιπόν στις επικροτήσεις της τρικομμάτικης κυβέρνησης και των φερέφωνων του, μοναδικά πρόταγμα και δικαίωμα του καθενός είναι ανάγκη του πολίτη σε εργασία και η ανάγκη απολαβής υπηρεσιών χωρίς την καταβολή κόμιστρου. Η ιδιωτικοποίηση όχι απλά δεν θα ανοίξει νέους ορίζοντες στις θέσεις εργασίας αλλά θα θρέψει το "μεγάλο ψάρι'. Θα δημιουργηθεί ύφεση επιχειρηματικότητας και δια των συγχωνεύσεων που θα προκληθούν μελλοντικά για λόγους επιβίωσης στην ζούγκλα του καπιταλισμού, περισσότερες απολύσεις, αρα περισσότερη δυστυχία και περισσότερα υψωμένα πλακάτ.
Παρόλα αυτά σίγουρα θα ξεπηδήσουν οι γνωστοί - άγνωστοι είτε αυτό λέγεται λαϊκή δεξιά, είτε ακόμη και σοσιαλδημοκράτες, πχ η ΔΗΜΑΡ που χρησιμοποιεί το άλλοθι της αριστεροφροσύνης και την επίφαση της δημοκρατίας για να γίνει ένας νέος χώρος ανάπλασης του παλαιού ΠΑΣΟΚ, με σκοπό να λογοκρίνουν την αμετάκλητη και αμετάγγηστη γραμμή της αριστεράς που προστατεύει το "διαπλεκόμενο" κράτος.
Δυστυχώς η πολιτικότητα της αριστεροφροσύνης τους δεν απαρτίζεται διόλου από μαρξιστικά και νεομαρξιστικά ερίσματα.
Η επιστημονική διανόηση και το έργο των αναλυτών μαρξιστών σαφώς δεν θα είχε στόχο να συντελεστεί ένα ανέγγιχτο κράτος πόσο μάλλον με καπιταλιστικό πρόσημο.
Το κράτος... η σημασία και το βάρος της εξουσίας που κατέχει είναι εχθρός του κόσμου της εργασίας και των παραγωγών.
Το κράτος δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι είναι ένας θεσμός εξισορρόπησης των οικονομικών τάξεων, είναι στόχος να υπάρχει όσο υπάρχουν διαιρεμένες τάξεις, έχει βιοτική διάρκεια όση έχουν και οι διαφορετικές τάξεις και ποιότητας ανάγκες και όταν αυτοί οι εκλεκτοί διαχωρισμοί εξαλειφθούν το όργανο θα αυτοδιαλυθεί.
Αλλά στο σημείο προστασίας της ύπαρξης του κράτους και όχι της μορφής, η αριστερά και η ανανέωση θα πρέπει να προβεί σε μια φαλάγγηση της εργασίας και εσωτερικών μεταρρυθμίσεων με αξιοκρατία και διαφάνεια, στοιχεία δημοκρατικής λειτουργίας, μέσω δυναμικών εσωτερικών μεταρρυθμίσεων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ διαμηνύει πως θα βρεθεί πλάι στις αγωνιστικές διαθέσεις των δημοσίων υπαλλήλων, θα δημιουργήσει ασπίδες προστασίας στα έδρανα της βουλής και στα κινήματα, θα αναστείλει τις προδιαθέσεις εφεδρείας και ελαστικών σχέσεων εργασίας και θα προστατέψει ως χρέος της το κράτος. Ένα κράτος που πέρα από το καπιταλιστικό προσωνυμίο του δεν παύει να είναι με την κατάλληλη κάθαρση ένα κράτος πρόνοιας και ένα αποτέλεσμα αγώνων από τα κάτω.
Η αριστερά δεοντολογικά και πολιτικά πρέπει να μείνει ευσεβής στις αξίες των κατακτήσεων των ανθρώπων.
Μια κατάκτηση εξ αυτών είναι το κράτος και ο δημόσιος τομέας!
Δια στόματος του πρωθυπουργού έχει ξεκινήσει εδώ και κάποιες μέρες ένας μαραθώνιος αγώνας εξοικονόμησης 11,5 δισ, ώστε να παραδοθούν στο επιτελείο της Τρόικας και στον κ. Τόμσεν, σαν εγγύηση μέλλοντος για την οικονομικοπολιτική σταδιοδρομία που θα χαράξει η Ελλάδα. Η εξεύρεση αυτού του ποσού αποτελεί προϋπόθεση για την περαιτέρω δανειοδότηση του κράτους αλλά παράδοξα.... "χωρίς πλέον να υπάρχει κράτος".
Διάφοροι πανεπιστημιακοί και οικονομολόγοι κάνουν λόγω για ένα κράτος που έχει θεσμοθετηθεί και συγκροτηθεί πάνω σε ένα πελατειακό μοντέλο διοίκησης με αντιπαραγωγικό και υπέρογκο δημόσιο προσωπικό, που εκτελούσε τα καθήκοντα του κατ επιλογήν και όχι σαν υποχρέωση του έργου που διατελεί. Τελεολογικά αυτήν την γενικότερη εικόνα που προωθούν για την λειτουργικότητα των δημόσιων υπηρεσιών την ανάγουν σαν κρατισμό. (Εδώ είναι το πρώτο ιδεολογικό χαρακτηριστικό που θίγεται)...
Ένα εκσυγχρονισμένο κράτος δεν θα πρέπει να διακατέχεται από μία τέτοια δημοσιολαγνεία αλλά θα πρέπει να περιορίζεται η δράση του και να "ισορροπείται" με την ιδιωτική αγορά. Ένα τέτοιο μέτρο θα επιφέρει ένα ύψος κερδών που υπερηφανεύεται ο Άδωνις Γεωργιαδής θα δώσει μια προοπτική ανάκαμψης της οικονομίας, θα μειώσει τα λειτουργικά έξοδα του κράτους αλλά περισσότερο θα πολεμήσει αυτό το σοβιετικό τύπου κράτος που ήθελε να θεωρεί "λανθασμένα" τις ανάγκες όλων ως δικαίωμα.
Για τον κάθε Άδωνι, αυτό το πωλείται "και ας μην είναι επιπλωμένο" είναι μια προσωπική ιδεολογική νίκης της δεξιάς εναντίον της αριστεράς, μια νίκη της συμβατικής ελεύθερης αγοράς εναντίον των κομμουνιστικών καταλοίπων που επιβράδυναν τον νεοτερισμό της οικονομίας.
Αυτή η εκποίηση που επίκειται να πραγματοποιηθεί δεν είναι οικονομική, αλλά περισσότερο ιδεολογικοπολιτική. Πολιτική διότι υπάρχει συγκεκριμένος σκοπός των τοκογλύφων και ιδεολογική γιατί συγκρούονται τα κέρδη των αγορών με τις παροχές των πολιτών.
Τα κοράκια του νεοφιλελευθερισμού είναι έτοιμα να επιτεθούν στους χώρους εκείνους που θεωρούν αλλά περισσότερο αναλύουν πως το πούλημα "γη και ύδωρ" είναι καταστροφικό για την οικονομική ζωή του τόπου. Καθότι υπάρχουν οργανισμοί που ξεπολούνται σε εκπτωτική τιμή ενώ θα μπορούσαν να αποτελέσουν μονάδες παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, προστατεύοντας το αναφαίρετο δικαίωμα των πολιτών στην πρόνοια και δη μάλιστα για τους πληττόμενους από την φτώχεια, τους περιθωριοποιημένους. Αυτή λοιπόν η αδιάλλακτη στάση της αριστεράς για την διάσωση της οικονομίας των πολλών είναι και το σημείο πολιτικής αντιπαράθεσης που προκλίνεται το τελευταίο διάστημα στα μιντιακά γκεσέμια.
Η αριστερά οφείλει να μην προσαρμοστεί σε αυτό το σχέδιο καρατόμησης του τόπου, όχι για να υπερασπιστεί αυτούσια το λειτουργικό κρατικό μοντέλο, ούτε για να προστατέψει εγωιστικά το υπερεγώ του ανθρωπιστή αριστεριστή, αλλά να παλέψει αυτόν τον ιδεολογικό κομφορμισμό που ζυμώνεται από την κάστα των ιδιοτελών οικονομικών τάξεων, των ακόρεστων κεφαλαιοθεριστών και κεφαλοθεριστών, ώπου συνδυάζοντας την διάσωση των κεφαλαίων για το 1% στέλνουν στην μέγκενη της ανεργίας το συνεχώς μεταβαλλόμενο προς τα πάνω μέρος της κοινωνίας.
Αυτή η παραγωγική αποδόμηση επιταχύνεται στον ελλαδικό χώρο εξαιτίας των μέτρων διάσωσης των αγορών, που είναι πασιφανέστατα μέτρα διάσωσης της ιδιωτικής ασυδοσίας και κυρίως των τραπεζών και του ελεύθερου εμπορίου δια των πολυεθνικών. Αυτή η τοποθέτηση αν εξετασθεί είναι η πολιτική ανάλυση της συστημικής λειτουργίας των νεοφιλελεύθερων που εκτελούν τα χρέη των καπιταλιστών (πολλές φορές είναι το ίδιο πολιτικό υποκείμενο νεοφιλελεύθερος-καπιταλιστής) και εξαιτίας αυτής της λαγνείας για την επέκταση των κεφαλαίων και την αγοραπωλησία κρατών δημιουργούνται περαιτέρω αντιφάσεις, δηλαδή αύξηση του δείκτη ανεργίας, με αποτελέσματα να δημιουργείται δυσεύρεση στην εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης. Δημιουργώντας ελαστικότερες και ανασφάλιστες συνθήκες εργασίας και ένεκεν του ανταγωνισμού, η ιδιωτική κατάσταση που ζυμώνεται στην ελληνική οικονομία, θα δημιουργήσει ένα νέο μπαραζ αύξησης της ανεργίας, δεν θα μειώνει το κόστος εργασίας και δεν θα μπορεί να μειωθεί η ανεργία διότι η νεοφιλελεύθερη αγορά δεν θα μπορεί να τους απορροφήσει.
Μπροστά λοιπόν στις επικροτήσεις της τρικομμάτικης κυβέρνησης και των φερέφωνων του, μοναδικά πρόταγμα και δικαίωμα του καθενός είναι ανάγκη του πολίτη σε εργασία και η ανάγκη απολαβής υπηρεσιών χωρίς την καταβολή κόμιστρου. Η ιδιωτικοποίηση όχι απλά δεν θα ανοίξει νέους ορίζοντες στις θέσεις εργασίας αλλά θα θρέψει το "μεγάλο ψάρι'. Θα δημιουργηθεί ύφεση επιχειρηματικότητας και δια των συγχωνεύσεων που θα προκληθούν μελλοντικά για λόγους επιβίωσης στην ζούγκλα του καπιταλισμού, περισσότερες απολύσεις, αρα περισσότερη δυστυχία και περισσότερα υψωμένα πλακάτ.
Παρόλα αυτά σίγουρα θα ξεπηδήσουν οι γνωστοί - άγνωστοι είτε αυτό λέγεται λαϊκή δεξιά, είτε ακόμη και σοσιαλδημοκράτες, πχ η ΔΗΜΑΡ που χρησιμοποιεί το άλλοθι της αριστεροφροσύνης και την επίφαση της δημοκρατίας για να γίνει ένας νέος χώρος ανάπλασης του παλαιού ΠΑΣΟΚ, με σκοπό να λογοκρίνουν την αμετάκλητη και αμετάγγηστη γραμμή της αριστεράς που προστατεύει το "διαπλεκόμενο" κράτος.
Δυστυχώς η πολιτικότητα της αριστεροφροσύνης τους δεν απαρτίζεται διόλου από μαρξιστικά και νεομαρξιστικά ερίσματα.
Η επιστημονική διανόηση και το έργο των αναλυτών μαρξιστών σαφώς δεν θα είχε στόχο να συντελεστεί ένα ανέγγιχτο κράτος πόσο μάλλον με καπιταλιστικό πρόσημο.
Το κράτος... η σημασία και το βάρος της εξουσίας που κατέχει είναι εχθρός του κόσμου της εργασίας και των παραγωγών.
Το κράτος δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι είναι ένας θεσμός εξισορρόπησης των οικονομικών τάξεων, είναι στόχος να υπάρχει όσο υπάρχουν διαιρεμένες τάξεις, έχει βιοτική διάρκεια όση έχουν και οι διαφορετικές τάξεις και ποιότητας ανάγκες και όταν αυτοί οι εκλεκτοί διαχωρισμοί εξαλειφθούν το όργανο θα αυτοδιαλυθεί.
Αλλά στο σημείο προστασίας της ύπαρξης του κράτους και όχι της μορφής, η αριστερά και η ανανέωση θα πρέπει να προβεί σε μια φαλάγγηση της εργασίας και εσωτερικών μεταρρυθμίσεων με αξιοκρατία και διαφάνεια, στοιχεία δημοκρατικής λειτουργίας, μέσω δυναμικών εσωτερικών μεταρρυθμίσεων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ διαμηνύει πως θα βρεθεί πλάι στις αγωνιστικές διαθέσεις των δημοσίων υπαλλήλων, θα δημιουργήσει ασπίδες προστασίας στα έδρανα της βουλής και στα κινήματα, θα αναστείλει τις προδιαθέσεις εφεδρείας και ελαστικών σχέσεων εργασίας και θα προστατέψει ως χρέος της το κράτος. Ένα κράτος που πέρα από το καπιταλιστικό προσωνυμίο του δεν παύει να είναι με την κατάλληλη κάθαρση ένα κράτος πρόνοιας και ένα αποτέλεσμα αγώνων από τα κάτω.
Η αριστερά δεοντολογικά και πολιτικά πρέπει να μείνει ευσεβής στις αξίες των κατακτήσεων των ανθρώπων.
Μια κατάκτηση εξ αυτών είναι το κράτος και ο δημόσιος τομέας!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου