Να μην περάσει ο φασισμός

Πολύ λόγος έχει γίνει τελευταία στην πολιτική σκηνή σχετικά με την δημιουργία "κέντρων φιλοξενίας μεταναστών" κατά την επίτιμη νομοσχεδιακή ορολογία που προωθεί το υπουργείο προστασίας του πολίτη υπό τις ευλογίες και προεκλογικές επιδιώξεις της κυβέρνησης, του δήμου Αθηναίων, της δεξιάς ηγεσίας και βάσης των συντηρητικών της χώρας. Βεβαίως εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί πως άλλες οι επιδιώξεις των υψηλά υφιστάμενων μεταρρυθμιστών και άλλες οι ελπιδοφόρες φιλοδοξίες της αντιανθρωπιστικής λαϊκής βάσης των φιλελευθέρων, δεξιών και ακροδεξιών.

Μέσα σε αυτόν τον προεκλογικό αγώνα και σε ένα ρευστό πολιτικά πεδίο είναι εύλογο να ενστερνιστεί κανείς το πολιτικό όφελος που μπορεί να επωμιστεί ο σωτήρ μεταρρυθμιστής για να σώσει μια σωρεία λαθών και  μια ετοιμόρροπη μη αποδεκτή πολιτική εφαρμογή καθώς και την διάσωση της αξιοπρέπειας του ιδίου και της παράταξης που συμμετέχει. Η γνωστή πάγια και οφθαλμοφανή τακτική των συστημικών εντολοδόχων είναι να αναδείξουν μια κοινωνική ομάδα ως υπαίτιο μιας δομικής κρίσης, που προφανώς έχουν γνώση που απευθύνονται και δεν είναι τυχαία ούτε η συγκυρία ούτε η απεύθυνση στο συγκεκριμένο κοινό.

Κοινό τέτοιο που χρησιμοποιεί ακόμη και τον όρο αγανακτισμένος για να αμαυρώσει το γνήσιο κίνημα και να θίξει το μεταναστευτικό ζήτημα, υπό την ημιμαθή σκοπιά.

Για να απλουστευθεί λίγο το όλο σκηνικό θα προσπαθήσω να θέσω κάποιους τομείς τόσο από το ιστορικό γίγνεσθαι, βάση γεγονότων που μας αφορούν, της ιδεολογίας του φασισμού που βρίσκει βήμα για να εκολαφθεί να γεννάει πολλά φασιστικά αυγά καθώς και της κοινωνικής βάσης από την οποία προέρχεται, διαχειρίζεται και καταλήγει. Χωρίς βεβαίως να μην προσάψω και θίξω το πολιτικό πεδίο καθώς και τις πολιτικές αντιπροτάσεις που νομίζω οφείλουμε να δίνουμε σαν άνθρωποι για να προασπίσουμε προπάντων την θεμελιώδη αξία της αρμονικής ζωής όλων των ανθρώπων και της ασφαλής αξιοπρέπειας τους.

Βάση των ιστορικών προ τετελεσμένων παρακαταθηκών θα μπορούσαμε να πούμε πως η ευαισθησία των Ελλήνων πολιτών θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη, δεν αναιρούμε τα χρόνια πρόσκαιρης καπιταλιστικής ευημερίας που φυσικά συντέλεσαν βάση της αποβλάκωσης, του νεποτισμού, του νεοπλουτισμού να κάνουν τον κόσμο της μεταπολιτευτικής Ελλάδας να ξεχάσει ιστορικά γεγονότα και βεβαίως να δημιουργηθεί μια ξενοφοβική συμπεριφορά. Με λίγα λόγια η φτώχεια να ξεχασθεί. Και όταν την ξανά συναντούμε να επιτεθόμαστε σε αυτήν δια μέσω των σύγχρονων προλετάριων μεταναστών. Κάποτε λοιπόν η διαρκείς διαφυγή Ελλήνων μεταναστών σε ξένες χώρες, όπως η Αμερική και ο Καναδάς καθώς και η Αυστραλία ήταν η μόνη διέξοδος επιβίωσης των πολιτών αυτής της χώρας από την επιβαλλόμενη δυστυχία των καιρών στις αρχές του 20ου αιώνα, που η μεταναστευτική έξαρση ήταν ραγδαία εξαιτίας του α' παγκόσμιου και στην κορύφωση του β' παγκόσμιου πολέμου. Γεγονότα που συνδέονται αμιγώς με την σύγχρονη μετανάστευση των χωρών υπό λεηλασία και ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων που μεταφέρθηκαν από την νότια Ευρώπη στην μέση ανατολή των φτωχών, της δικτατορίας και της υποτακτικής θρησκοληψίας. Όλοι θα έχουμε ακούσει βεβαίως τις συγκινητικές εξιστόρησης των παλαιοτέρων γερόντων και τον βίαιο ξεριζωμό των Σμυρνιών και σίγουρα θα έχει περιπέσει το γνωστό άκουσμα τις φράσης "όποια πέτρα και να σηκώσεις θα βρεις Έλληνα". Αυτό δεν έχει να κάνει με το πολιτισμικό ιδεώδες που μετέφερε ο ελληνισμός κατ επιλογήν αλλά καταναγκασμού, κι επειδή η μετανάστευση είναι βίαιος ξεριζωμός από την οικειοποιημένη γη κατά την συνήθη εκδοχή, γιατί βια είναι η φτώχεια και η μη εύρεση εργασίας, τότε ο εξαθλιωμένος δεν μπορεί να μεταφέρει ούτε πνεύμα ούτε ιδεατό παρά μόνο επίκληση στους σωτήρες των ντόπιων κρατών που θα φτάσει. Για το σπουδαίο ιστορικό παρελθόν μετανάστευσης Ελλήνων στην επικείμενη αναπτυγμένη δύση αξίζει να παρακολουθήσετε και να εν θυμηθούμε τους Έλληνες μετανάστες στο Τορόντο του Καναδά το 1918. Στο ιδιαίτερα ενδιαφέρον αυτό βίντεο εξιστορείται το βίαιο πογκρόμ κατά των Ελλήνων μεταναστών στο Τορόντο του Καναδά τον Αύγουστο του 1918.

Οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που επικράτησαν στην πόλη κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου, οδήγησαν σε μια έκρηξη ρατσιστικής βίας, που για διάφορους λόγους επικεντρώθηκε στους Έλληνες μετανάστες της πόλης.  Εικόνα του παρελθόντος που σαν να μην πέρασε μέρα προβάλλεται σε πανεθνική εμβέλεια σήμερα στις δυστυχείς περιοχές του αθηναϊκού κέντρου. Το μέσω παραμένει  ίδιο και απαράλλαχτο. Ο ιδεαλιστικός φασισμός παίρνει ύλη από τους ανθρώπους που χειραγωγούν και φυγαδεύουν τους εχθρούς του διαφορετικού, είτε φυλετικής, είτε θρησκευτικής προέλευσης κ.α, απόρροια ημιμάθειας και προκαταλήψεων που συγκρατούν σφιχτά οι συντηρητικοί και αναδεικνύουν όταν η συγκυρία το επιβάλει, συστημικές κρίσεις, κομουνιστική απειλή. 

Σπουδαία αναφορά έχει γίνει και στο υλικό που συγκροτήθηκε από την μη συμφέρουσα αθρόα μετανάστευση στην Αμερική το 1929, που δεν αναδεικνύεται για ευνόητους λόγους.Έτσι, σε άρθρο της εφημερίδας Εμπρός από τον Απρίλιο του 1929 διαβάζουμε:"Το ρεύμα της μεταναστεύσεως όχι μόνον εις την Ελλάδα, αλλά και εις ολόκληρον την Ευρώπην είναι ακατάσχετον προς την Αμερικήν. Ούτε ο μεταναστευτικός νόμος, ούτε αι αυστηραί ποιναί αι οποίαι επιβάλλονται εις τους λαθρομετανάστας είναι αρκεταί δια να ανακόψουν το ρεύμα τούτο».«Εις τον τόπον μας, μάλιστα, πολυάριθμοι πράκτορες εισδύουν εις την Ελληνικήν επαρχίαν και κατορθώνουν δια ποικίλων μεθόδων, εξαπατώντες τους απλοϊκούς να γεμίζουν τις τσέπες των με χρήμα και τις τσέπες των ατυχών ομοεθνών μας με πλαστά διαβατήρια δια να αποστέλλονται ούτοι εις την Αμερικήν όπου είναι άδηλον εάν θα κατορθώσουν αντιμετωπίζοντες παντοίους κινδύνους να εισέλθουν…»«Πόσα περιστατικά Ελλήνων λαθρομεταναστών δεν μας είναι γνωστά. Χιλιάδες άνθρωποι γυμνητεύουν, πεινούν περιφερόμενοι εις τον Καναδάν ή την Αργεντινήν όπου έχουν αποσταλή πλανηθέντες παρά των πρακτόρων αυτών, οι οποίοι εφρόντισαν να πείσουν τούτους ότι η γη της επαγγελίας είναι εκεί και ότι τα δολλάρια τους αναμένουν εις τας προκυμαίας…."

Το σημείο αναφοράς και προσοχής είναι η ιδιαίτερη φυσιογνωμία του γνωστού υποκείμενου που κινεί την ιστορία είναι το απρόσωπο σύστημα του καπιταλισμού που επιζητεί συνεχώς φθίνων μεταβαλλόμενο μισθολογικό κόστος, φτηνά εργατικά χεριά για να αντικαταστήσουν τα ντόπια ακριβά που έγιναν ακριβά διότι πάλεψαν για ένα αξιοπρεπές εισόδημα (ας πούμε). Η αλαζονεία όμως είναι έκδηλη εις το κοινωνικό ιστό, διότι ο εργαζόμενος θα διεκδικήσει δικαιώματα και αξίες για το ποιόν του και για τον ομοεθνή εργατικό ιστό και όχι για τον ξένο παρακατιανό, αυτό είναι λάθος που ξεκινάει από την συνδικαλιστική πρακτική προερχόμενη από την φιλοεθνικιστική υπόσταση του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας, που πολλές φορές ακολουθείται αυτή η εφαρμογή από τα μεγάλα συνδικάτα που αν προάγουν τους μετανάστες ως συνθετικό και αναπόσπαστο μέρος της εργατικής τάξης ίσως χάσουν και μια πελατειακή βάση συγκυριακών. Το απρόσωπο σύστημα, το ορίζω ως απρόσωπο γιατί δεν σκέφτεται τα πρόσωπα και προσωποποιείται κατά επίφαση και εκδοχών και κατεξαίρεση ο κρίκος αντιπροσώπευσης είναι οι πράκτορες οι οποίοι όπως αναγράφεται παραπάνω "εισδύουν εις την Ελληνικήν επαρχίαν και κατορθώνουν δια ποικίλων μεθόδων, εξαπατώντες τους απλοϊκούς να γεμίζουν τις τσέπες των με χρήμα και τις τσέπες των ατυχών ομοεθνών μας με πλαστά διαβατήρια δια να αποστέλλονται ούτοι εις την Αμερικήν όπου είναι άδηλον εάν θα κατορθώσουν αντιμετωπίζοντες παντοίους κινδύνους να εισέλθουν". Αυτός λοιπόν ο φτηνός ανθρωπιστικά αγοραστής, κάνει αυτό που ξέρει καλά να μεταφέρει την εργατική δύναμη του φθηνού προιόντος, σε μια χώρα κατε επιλογήν. (Αυτή η εκτενής αναφορά βρίσκεται ολοκληρωμένη σε αυτό το άρθρο.)

Τρίτος σταθμός άξιας ανάγνωσης είναι το blog erodotos  το οποίο φέρνει στην επιφάνεια ένα δημοσίευμα του 1953 της εφημερίδας «Αυγή», το οποίο αναφέρεται στην «τραγική κατάσταση» των Ελλήνων μεταναστών στην Αυστραλία, που παραμένουν συγκεντρωμένοι στο στρατόπεδο «Μπονεγκίλλα». Διαφαίνεται πλέον ότι έχει χαθεί και η πρωτοτυπία στο έργο, σαν μια holywoodiaνη ταινία με κοινό περιεχόμενο και μέσω, αλλά με περισσότερη τεχνογνωσία. Είναι κάποια χρηστικά σημεία σταθμοί που οφείλουμε να προστεθούν στην επιχειρηματολογία μας για οποιοδήποτε ανιδιοτελή σκοπό ώστε να εξιλεώσουμε τις ευθύνες από τους μετανάστες. Μην ξεχνάμε πως είμαστε όλοι μετανάστες προερχόμενοι από διαφορετικές φιλές και κοινότητες που συναινούν στην κοινωνικοποίηση της φύσης που συγκρατούν για να παράγουν κουλτούρα και παιδεία, όπως και η σπουδαία ρήση που ξεστόμισε ο Ισοκράτης "Έλληνες είναι αυτοί που μετέχουν στην ελληνική παιδεία", σπουδαιότατο....

Οδηγούμαστε στην φασίζουσα νοοτροπία που ενταφιάζεται κατά καιρούς φωλιάζει για να γεννήσει αυγά πολύ καλά, αλλά όταν το επιβάλει το σύστημα αποκαθηλώνεται και εκκολάπτονται γενούν ώριμα φασιστικά τέκνα που δημαγωγούν λαούς. Όπως η καπιταλιστική δύση στον β παγκόσμιο, ανέπλασε ένα εθνικιστικό εγχείρημα σε Γερμανία και Ιταλία, με Χίτλερ και Μουσολίνι αντίστοιχα. Είναι αναγκαίο να αναλυθεί ότι ο φασίζων Μουσολίνι, ήταν προγενέστερος μαρξιστής ο οποίος ονειρευόταν τον σοσιαλισμό, ονειρευόταν μια σύγκρουση με τους αστούς, αλλά μετατόπιση την πάλη στο πνεύμα του στον εθνικό αγώνα. Έτσι ο εθνικοσοσιαλισμός είναι μια πολιτική που αν ο εχθρός δεν ορισθεί στην ταξική του μορφή, ο εθνικισμός και φασισμός θα υπάρχει και θα ανανεώνεται. Κατά το παρελθόν ο φασισμός απέκτησε μια δυναμική που κόντεψε να υπερνικήσει τον καπιταλισμό της δύσης. Αντίστοιχα, μάλλον θα πρέπει να ανησυχεί περισσότερο τον νεοφιλελευθερισμό η ανάπτυξη της φασιστικής ιδεοληψίας. Σε καμία περίπτωση ο φασισμός δεν θα πρέπει να βρει κρεατίνης μυικής ανάπτυξης σε μεταναστευτικό κρέας που θα συγκρουστεί  με τις κυρίαρχες δυνάμεις της αγοράς, το λάθος δεν θα πρέπει να επαναληφθεί. Το οποίο λάθος είναι προπάντων λάθος αναξιοπιστίας και ιδεολογικής χειραφέτησης που επιδίωξε το σταλινικό καθεστώς που ήταν πραγματικά κόκκινος φασισμός, εκδίωξε τον άνθρωπο από την σοσιαλιστική παιδεία. Η δημοκρατία έπρεπε να μην αφήσει διάβημα στον φασισμό να αναπτυχθεί αλλά επειδή δεν υπήρχε δημοκρατική επίγνωση και ερείσματα κατά την εποχή, έχουμε ένα έργο να διατελέσουμε σε μια εποχή που πολλά δημοκρατικά δικαιώματα αποσπούνται αντιδημοκρατικά και επιταχύνεται η αποδημοκρατικοποιήση μας οδηγεί σε ένα δίλημμα. Αν αυτά θα πρέπει να τα πάρεις πίσω φασιστικά η δημοκρατικά. Η συγχυσμένη βάση καταβάλει κατηγορίες στους ευπαθείς, έτσι και αλλιώς ο φασισμός σαν ιδεολόγημα των ηλιθίων δεν μπορεί να τα βάλει με τους έξυπνους και έξυπνος δεν μπορεί να είναι άλλος από αυτόν που αντιστέκεται με δημοκρατικά εργαλεία που απορροφούν την κοινή γνώμη.

Αλλά επειδή η ιδεολογική ανάλυση μένει ανεκπλήρωτη αν η πολιτική πραγματικότητα δεν μπει σε μια σειρά, ας μιλήσουμε για την αλλοτριωμένη Ελλάδα των μνημονίων και της εξαθλίωσης. Θα μπορούσα με μια μόνο φράση να πω η φτώχεια είναι  μεγαλύτερη βια.

Ο φτωχός ψάχνει για το αρπαχτικό και επειδή η οικονομία και σε ιδιοκτησιακό και κρατικό συλλογικό επίπεδο των Ελλήνων είναι κλεμμένη από τους οικείους διαπλεκόμενους το εγχώριο αλλά και διεθνές κεφάλαιο, ο ρευστοποιημένος και αποσύνθετος κοινωνικός ιστός αναζητεί τον κλέφτη. Ενδεχομένως τα κινήματα ανα τον κόσμο να επιμόρφωσαν και  να πολιτικοποίησαν μόρφωμα ικανό να έρθει σε ρίξει με το χρηματοπιστωτικό σύστημα, αλλά η ελληνική πολιτική σκηνή δια του Πάγκαλου και λοιπών δημαγωγών και λαϊκιστών, μπερδεύουν τον κόσμο και περιορίζουν την διορατικότητα του. Τόσο που όχι μόνο αναταράζουν την εγχώρια πολιτική σκηνή αποκλειστικά αναιρώντας την διεθνιστική πάλη αλλά αποστρέφοντας τον υπαίτιο της κρίσης στους άμοιρους πλην τίμιους και αξιοπρεπείς μετανάστες. Η οικοδόμηση φασιστικών κέντρων κράτησης ασφαλώς δεν περιορίζει την εγκληματικότητα αφού και οι αριθμοί μαρτυρούν ότι το 56% ήταν ημεδαποί, αλλά σημασία έχει ότι η υγειονομική βόμβα η οποία εξεγείρεται είναι βόμβα φασισμού. Γιατί η πολιτική η οποία κλίνει κέντρα πρόληψης και υγειονομικής περίθαλψης, όπως το ΚΕΘΕΑ, περιορίζει το κοινωνικό κράτος και παρεμποδίζει το δικαίωμα στην αποκατάσταση της υγείας και της πρόληψης ασθενειών που θα επιταχυνθούν με τον καιρό, αφού περισσότεροι συμπολίτες μας χάρης στην μνημονιακή πολιτική χάνουν τα σπίτια τους, εκτίθενται στο κρύο στην βροχή και στον ήλιο, χάνουν την διατροφική ομαλότητα τους, αναταράζουν την ψυχική τους υγεία και έχουν την ανάγκη συμβουλευτικής, φιλικής και ιατρικής σύστασης και περίθαλψης. Όταν ο "αριστερότατος" δήμαρχος Αθηνών θίγει συνέχεια το μεταναστευτικό και όταν οι κάτοικοι της Αμυγδαλέζας εμποδίζουν την ανέγερση κέντρων κράτησης γιατί θεωρούν ότι υποβαθμίζουν την περιοχή, σαν να τα θεωρούν χωματερές σχεδόν απαρνούμενοι πως θα φυλακίζονται συνάνθρωποι μας στοιβαγμένοι σαν σκουπίδια και όμοια αντίδραση εκτελεί και η περιφέρεια στο γεγονός. Τότε κύριοι και κυρίες κατανοούμε το βαθμό εκδούλεψης πνεύματος που πρέπει να κάνουμε στην βάση ώστε αυτοί οι Εβραίοι κατά πολλούς, μουσουλμάνοι , ισλαμιστές, διαφορετικής πρόσοψης και ποιότητας άνθρωποι να αποκτήσουν αξία ανθρωπιστική και όχι αγοραστική, τέτοια που να είναι ίδια και απαράλλαχτη με το σεβαστό ανθρώπινο ων. Οι μετανάστες είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εργατικής τάξης και υπό αυτήν την έννοια η επίκληση στην συνεργασία και στους κοινούς ταξικούς αγώνες είναι ανάγκη επιβίωσης όλων μας. 

Πολύπαθοι δυστυχισμένοι και εξαθλιωμένοι Έλληνες 

κοινή ρήξη και μετωπική δράση με τους μετανάστες προς τον κυρίαρχο υποκινητή της φτώχειας.