Τα δυό τους πρόσωπα κενά!

εισαγωγή:Μετά από μια δική μου εσωτερική πάλη και βλέποντας ένα ταλασμένο με κακία και κυνικότητα κόσμο, καταλαβαίνω ότι τα συναισθήματα δεν συμφέρουν και υπερκαλύπτονται από διάφορα άψυχα και προσωρινά τεχνάσματα που όμως παράδοξα δημιουργήθηκαν από τα συναισθήματα.Μπροστά σε αυτόν τον κόσμο κάποια άτομα στο παρελθόν και στο μέλλον με την πένα τους ζωγραφίζουν τα αστέρια που βλέπω εγώ το βράδυ...και αυτά φώτιζαν κάποιους να εξιστορούν και να γράφουν.Εγώ κοίταξα τα αστέρια, κοίταξα τα πουλιά να πετούν, είδα άνθος κάτω από το τσιμέντο και σφιχτές αγκαλιές με πόνο...και κάπου κάποτε κάτι πρέπει να γραφτεί γι αυτά τα αστέρια. ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΕΙΣ?

Τα δυό τους πρόσωπα κενά!

όταν χαρτί συνάντησε μολύβι πεινασμένο,

σπάνιο ξίφος τρύπησε πληγή γλυκιά θα βγάλει,

τρύπησε το κουφάρι μου γιατί άλλο πια δεν έχει,

δεν έχει πια τα όργανα που του δίναν τη ζωντάνια,

έχει πικρία στο πρόσωπο, ψυχρά νεφρά και άκρα,

και ένα κορμί στεγνό μα δάκρυα γεμάτο,

έγερνε στο σοκάκι που αντάμωσε το χάσμα,

ερωτεύτηκε το άγνωστο και εκείνη τη ληστεία,

έκλεψε την καρδούλα του και άφησε το κουφάρι,

έστειλε και το ξίφος της άνοιξε και το χάσμα,

έστειλε την απόχη της άρπαξε την ψυχή του,

μα η καρδία σαν πάλι δα χτυπά με την καλή του,

κάπου μακριά στα απόκρυφα και άγνωστα λημέρια, 

το άγνωστο κράταγε τις δυο αυτές καρδούλες,

ψέλλιζε και ακόνιζε το ίδιο ναι το ξίφος,

το έσπασε το χάιδεψε και το ρίξε στο ποτάμι,

τότε αρμονικά χαρούμενα εξέδωσε την αγάπη,

άρπαξε το κουφάρι του και επέστρεψε την καρδούλα,

τα σώματα ανταμώσανε, τα όπλα επνιγήκαν,

και αντάμα πάλι τα δεινά επέστρεψαν στην ουσία,

ουσία άγνωστη γνωστή το ίδιο το σοκάκι που με ένα βλέμμα έγραψε τη φαντασία τούτη,

μια κοφτερή διπλή όψη ο έρωτας μονάχα,

πήρε και το μολύβι του... χόρτασε το μολύβι, έσχισε το χαρτάκι του εκείνος που το είδε,

έπαψε το καμάρι γιατί το είδε πάλι,

έρωτας είναι δεν περνεί με τα ίδια τα συμβάντα,

έρωτας νιότης γηρατειάς που ένωσε το χάσμα,

έρωτας που άγγιξε ξανά την ίδια αγάπη,

και έβαλε τα ίδια πρόσωπα κενά στον ίδιο χάρτη....

Έχω πολλούς λόγους να μην γιορτάζω τα Χριστούγεννα...

(Να με συγχωρείται εκ των προτέρων, για το κακιασμένο επακόλουθο,

αλλά δεν αντέχω άλλο αυτή την υποκρισία...)

Έχω πολλούς λόγους να μην γιορτάζω τα Χριστούγεννα...

1.Τα Χριστούγεννα αποτελούν μια θρησκευτική γιορτή με ιστορικές ανακρίβειες και απύθμενες παραμυθένιες αφηγήσεις που στηρίζονται πάνω στις θρησκευτικές ψευδαισθήσεις.

2.Ο ιδρυτικός στόχος των Χριστουγέννων μπορεί πράγματι να αποτελούσε μια γιορτή φιλανθρωπίας , εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί μια παρατυπία των λέξεων φιλανθρωπία-αλληλεγγύη.. Εμείς σαν αριστεροί αλλά και σαν άνθρωποι,δεν προτρέπουμε τον κόσμο προς στην φιλανθρωπία, ο άνθρωπος χρειάζεται την φιλία και όχι την ταπείνωση.Η φιλανθρωπία απλά επιβραδύνει την δυστυχία... Αντίθετα προσπαθούμε να αλλάξουμε τους κοινωνικούς συσχετισμούς για να μην υπάρχει φιλανθρωπία. Διαχωρισμός "φιλανθρωπίας" και "αλληλεγγύης".

3.Εν μέσω καπιταλισμού δεν θα μπορούσαν τα Χριστούγεννα πέρα από τις θρησκευτικές αποκλίσεις να μην αποτελέσουν μια συλλογή κερδών. Μια κερδοφόρα εορτή δημιουργημένη πάνω στην φιλανθρωπία θα δημιουργούσε καταναλωτικές ανάγκες μέσα από τα πρότυπα της χλιδής και αυτά τα έθιμα θα θυσίαζαν τον εργασιακό μας μισθό για να αγοράζουμε, να αγοράζουμε, να αγοράζουμε και να πλουτίζουν, να πλουτίζουν, να πλουτίζουν...να πλουτίζουν η coca cola με τους χορηγούς της,με έναν Άγιο Βασίλη (που διακρίνει τα παιδιά σε καλά και κακά με μια σχετική γκάμα αξιών όπως η ηθική, η πειθαρχία, η σεμνοτυφία) που δημιούργησε η ίδια για να διαφημίζεται η γιγαντιαία πολυεθνική.

5.Το χριστουγεννιάτικο δέντρο, από την αρχαιότητα υπήρχε σε όλες τις θρησκείες σαν παράδοση ώστε να στολίζονται δέντρα ή κομμάτια δέντρων.Το έθιμο του Χριστουγεννιάτικου δέντρου το έφεραν στην χώρα μας οι Βαυαροί και στην Ελλάδα για πρώτη φορά στολίστηκε δέντρο στα Ανάκτορα του Όθωνα το 1833.

Νόημα ύπαρξης μηδέν.....Νόημα εκμετάλλευσης=απόλυτο..... η αγορά, η διαφήμιση και η αξία του να στολίζεις ένα πλαστικοποιημένο δέντρο που απλά θα φωτίσει την σκοτεινή ζωή σου...

Αλλά ειδικά φέτος έχω ακόμη παραπάνω λόγους για να μην γιορτάζω...

1. Γιατί το 2011 στον κόσμο υπάρχει ακόμη ο καπιταλισμός και γνωρίζω πολύ καλά ότι θα υπάρχει μέχρι να πεθάνω...

2. Γιατί το 2011 η Ευρώπη κυριεύεται από ένα νεοφιλελεύθερο καθεστώς πείνας των λαών της προς όφελος των πιστωτών και τεχνοκρατών που απομυζούν όλη τη εργατική δύναμη μας, που καθιερώνει κυβερνήσεις συνεργασίας με τεχνοκρατικές πρωθυπουργίες, που περικόπτουν μισθούς και συντάξεις για να σωθούν οι τράπεζες, που εφευρίσκονται νέοι μηχανισμοί οικονομικής υποδούλωσης, όπως το ΔΝΤ, EFSF..

3. Που στην Ελλάδα υπάρχουν 500.000 νοικοκυριά χωρίς εισόδημα.

4. ...1.000.000άνεργοι, 18% επίσημο ποσοστό ανεργίας,44% στους νέους έως 24 ετών.

5. Που στην Ελλάδα υπάρχουν 20.000 άστεγοι.

Που υπάρχει ένας δήμος, ένας δήμαρχος ονόματι "Καμίνης"...

1. ο οποίος φωταγωγεί ένα πανάκριβο δέντρο χώρις να ρωτήσει αν κανένας φορολογούμενος θέλει να το πληρώσει...

2.που συντηρεί το λαϊκό άσμα "ΧΟΥΝΤΟΚαμίνης" και συνεχίζει τις ίδιες μεθοδεύσεις που τον καθιστούν το χειρότερο δήμαρχο των Αθηνών.Ο οποίος έδιωξε τους αγανακτισμένους από την πλατεία συντάγματος, επικαλούμενος μέσα από τα τηλεοπτικά παπαγαλάκια πως αποτελούν τοξικομανείς, πως πλήττουν τον τουρισμό, όταν ο τουρισμός αυξανόταν υπό της παρουσία των αγανακτισμένων.

3.Που ξήλωσε τα παγκάκια στην πλατεία κλαυθμώνος, επικαλούμενος ότι είναι μέσα στο σχέδιο ανάπλασης και αναβάθμισης της περιοχής.

Που δυστυχώς αποτελούσε η οικία των αστέγων της περιοχής, που χάνουν τα σπίτια τους είτε από εξώσεις τραπεζών, είτε επειδή δεν έχουν να πληρώσουν το νοίκι....δηλαδή για λόγους λιτότητας και ταξικής ανισορροπίας. Χωρίς να μεριμνήσει για το που θα διαμείνουν, έχοντας κλειστό αδικαιολόγητα το ίδρυμα αστέγων στην Πατησίων (συγκρότημα ΚΥΑΔΑ).

4. Που αφήνει τους μαχαιροβγάλτες της "χρυσής αυγής" να αλωνίζουν θερίζοντας στο κέντρο, τους μετανάστες....

5. Που θέλει να μαντρώσει τις διαδηλώσεις με νόμους αυστηρής καταστολής από τα σώματα ασφάλειας, που αποκαλεί κάθε είδους αγώνα κάθε αυτοδιοικούμενο χώρο έκφρασης και δημιουργίας, φασιστικό καταφύγιο των αριστερών, όταν ο ίδιος κατέβηκε με συνδυασμό ΔΗΜΑΡ στις εκλογές....

6.Που έκοψε το νερό στο πάρκο Κύπρου και Πατησίων και πεθαίνουν τα λιγοστά λουλούδια και δέντρα της περιοχής.

7. Όταν ανέχεται να εμφανίζεται κοινοτικός σύμβουλος φορώντας μπλούζα με το σήμα των «Ες Ες».

που, που, που, όταν, όταν..

Γι αυτούς και ακόμη περισσότερους λόγους δεν γιορτάζω τα Χριστούγεννα και κάθε είδους πανομοιότυπη αστική εορτή στα πλαίσια της θρησκείας, των ανούσιων εθίμων, και των καταναλωτικών εξαναγκασμών.

Σε αυτήν την ομαλότητα παραμένω ανώμαλος και σας προσκαλώ όλους να γίνουμαι ανώμαλοι στην ψεύτικη ομαλότητα και να γιορτάσουμε την αμφισβήτηση, την αλληλεγγύη και τον αγώνα κάθε μέρα και όχι μια φορά τον χρόνο!

Oι εξεγέρσεις ξέρουν.... δολοφονία και φιλοσοφία Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Ήταν Σάββατο βράδυ ανήμερα μιας μεγάλης θρησκευτικής εορτής, πάρα πολλοί πολίτες περνούσαν ευχάριστα την γιορτινή εκείνη ήμερα σε μια έξοδο, σε μια παραδοσιακή φιλική η οικογενειακή συνάθροιση για τα χρόνια πολλά....

Εκείνο όμως τα βράδυ εκείνης της διαταραγμένης πολιτικά χρονιάς σήμανε την μεγάλη αρχή μιας τεράστιας νεολαιίστικης και όχι μόνο εξέγερσης...

Ο ΑλέξανδροςΓρηγορόπουλος ένα γλυκό παιδί μόλις 15 ετών του αφαίρεσαν βίαια το δικαίωμα στη ζωή χωρίς να τον ρωτήσουν .....τον μετέτρεψαν σε ένα σύμβολο εξέγερσης..επίσης χωρίς να τον ρωτήσουν...

Το κορμί του σύρθηκε νεκρό από τα πυρά του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα στα Εξάρχεια στη συμβολή Τζαβέλα καιΜεσολογγίου και μπροστά στα μάτια των έκπληκτων φίλων του. Οι οποίοι μαζί με αυτόν είχαν δραπετεύσει από τα καταπιεστικά δεσμά που επιβάλει η κοινωνικοπολιτική ζωή του κόσμου, από τις μαθητικές υποχρεώσεις και αντι να διασκεδάζουν σε μια περιοχή των βορείων προαστίων επέλεξαν να μεταφερθούν στο κέντρο της φτωχής Αθήνας.... 

Ο Αλέξης θα μπορούσε να διασκεδάζει στο Κεφαλάρι λόγω της εύπορης οικονομικής κατάστασης του οικογενειακού του κύκλου, αντίθετα προτίμησε να κατευθυνθεί στην ιδεολογική περιοχή των Εξαρχείων. 

Δυστυχώς δεν προλάβαμε να μάθουμε τους λόγους που οδηγήθηκε παράδοξα εκείνο το βράδυ στα Εξάρχεια. Ίσως ήθελε να συλλογιστεί και εκείνος με τη σειρά του την ζωή του. 

Αυτό θα παραμείνει μια απορία που θα κείτεται στην ιστορία, θα γίνει μια μυθοπλαστική ερμηνεία και τροφή αναλύσεων για την προσωπικότητα του.

Η αστική εξουσία πήρε ξανά ύλη και χρησιμοποίησε το όπλο της....

Αυτή έμελλε να στιγματίσει εκείνο το βράδυ και να διαμορφώσει τις μέρες του Αλέξη, που σαν εφιάλτης θα ωρύονται ακόμη και θα παγώνουν τις χρηματιστηριακές αξίες και συναλλαγές της άρχουσας τάξης...

Η νεολαία έκπληκτη άλλα ταυτόχρονα και προετοιμασμένη παρακολουθούσε πριν διαπραχθεί η δολοφονία την καμμένη Αθήνα και όχι από την τηλεόραση αλλά σε πραγματικό χρόνο. 

Η εξέγερση αυτή πήρε συμβολική ύπαρξη μέσω της νεολαίας και όχι της πολιτικής αυθεντίας.

Μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι δεν σάστισαν άλλα ταχύτατα ξέσπασαν στο άκουσμα της τραγωδίας και παρέσυραν στο πέρασμα τους όλη την σκοτεινή κυνική υλική ζωή της χωράς και φύτεψαν νέα λουλούδια εκεί που η αδικία ξέρανε τα άνθη του παρελθόντος.

 Εκείνοι έσπειραν τον πόνο και γεύτηκαν τον ίδιο πόνο που δεν ήταν πρόσκαιρος όπως πολύ φαντάστηκαν, αλλά αποκαθήλωσε μια απολίτικη δραστήρια και ερωτική γενιά και την μετέτρεψε σε ένα όπλο που η αστική εξουσία τρέμει στο άκουσμα της.

Θα ήταν κουτό να επικαλεστώ ότι αυτή η εξέγερση ήταν ελεγχόμενη, κομμένη και ραμμένη στα πλαίσια της άρχουσας τάξης ώστε να εκτονώσει και να αποπροσανατολίσει τις μάζες από τις πολιτικές αναταραχές της  προιδεάζοντας την οικονομική κρίση. Αν ήθελε να πραγματοποιήσει την προπαγάνδα της θα την έπραττε με έναν μη πολιτικό τρόπο. Γιατί η δολοφονία του Αλέξη συνιστά ένα πολύπλοκο γεγονός που θίγει πολλές αιχμές της λειτουργικότητας του αστικού δημοκρατικού Κράτους και κάτι που συνδέεται και αναταράσσει τον ρόλο του κράτους είναι αμιγώς πολιτικό φαινόμενο.

 Η επιφανειακή επίφαση της δολοφονίας θα μπορούσε να σταθεί στην ψυχολογικά διαταραγμένη ζωή του ειδικού φρουρού που θόλωσε και έπραξε αναλόγως όπως το ίδιο θα μπορούσε να ισχυριστεί ο (χ) με ανάποδους ακριβώς ρόλους θύτη και θύματος. (Βεβαίως την ψυχολογική ανισορροπία την χρησιμοποίησαν για να εξαντλήσουν όλα τα περιθώρια αθωότητας του Κράτους και να μην δώσουν πολιτικό χαρακτήρα στη δολοφονία). 

Έφτασαν στο σημείο να επικαλεστούν την γνωστή σε όλους εξοστράκιση σφαίρας, (ξέρετε εκείνη που χτυπάει στο φανάρι δεξιά στην κολόνα στο ταβάνι κάνει δυο ανάποδες τούμπες και καταλάθος...)η οποία καρφώθηκε στην καρδία του παιδιού. Αυτού του νέου που προσωποποιήθηκε ως ο αφυπνιστής της εξέγερσης, σαν ένας ήρωας, ένα σύμβολο που ένωσε ξανά τη νεολαία με την πολιτική, την έφερε ξανά στο προσκήνιο.... που εξωτερίκευσε τον εσωτερικό κόσμο των παιδιών και  τον παρουσίασε σε κοινή θέα για όλους.

θέα....

Η Ελλάδα είχε τυλιχτεί στις φλόγες, που έκαιγαν τα υλικά χαρακτηριστικά που μισούσε να βλέπει ο καθένας και διέπραξαν ιδεαλιστική κάθαρση.

Προειδοποιούσαν πως αν δεν αλλάξουν/με θα πάρουν εκείνοι τις σχολικές τους ξυλομπογιές και θα ζωγραφίσουν εκείνοι την κοινωνία που θέλουν να ζουν.

Είναι αυτά τα παιδιά που δεν έβρισκαν το βήμα να μιλήσουν, που δεν τους δίναμε τη δυνατότητα να μιλήσουν, πήραν σπρέι και ζωγράφισαν στους τοίχους καινούρια μανιφέστα, πήραν καντηλάκια και τα τοποθέτησαν στο σημείο του νέου τους ήρωα, πήραν πέτρες και λιθοβόλησαν όχι τους "μπάτσους" αλλά την αστική δημοκρατία, λιθοβόλησαν ένα σύστημα αγορών, ένα σύστημα που τα πάντα αγοράζονται και πουλιούνται..όπως τα όνειρα και οι εξεγέρσεις.

Μίλησαν για τρομοκράτες που διασαλέυουν την κοινωνικοπολιτική ζωή του τόπου, που δεν αφήνουν να ηρεμήσει η ψυχούλα του δολοφονημένου Αλέξη, που δεν αφήνουν να θρηνήσουν κάποιοι... κρατικοδίαιτοι κερδοσκόποι, που αγόρασαν ακόμη και την εξέγερση για να πουλήσουν προπαγάνδα.

Έσπαγαν τράπεζες και ταυτόχρονα χτυπούσαν το τραπεζικό σύστημα και τον καπιταλισμό.

Έσπαγαν κάμερες γιατί διεκδικούν και επιζητούν την ατομική και συλλογική ελευθερία προσωπικής επιλογής και απόλαυσης.

Είχαν να γευτούν την ελευθέρια πάρα πολύ καιρό, για την ακρίβεια ούτε εγώ την έχω γευτεί και νομίζω ούτε κάποιος άλλος στην ιστορία της ανθρωπότητας, έχει νιώσει ελεύθερος. (εξαιρουμένων μικρών εξάρσεων)...

Το χρονικό εκείνης της δολοφονίας εύστοχα θα μπορούσε να ορισθεί ως προαναγγελθέντο, όλη η κοινωνία στην Ελλάδα και όχι μόνο είχε θρέψει αγανάκτηση και οργή και απλά ανέμενε ένα ήσυχο βράδυ να το κάνει ανήσυχο, να το κάνουν τόσο ανήσυχο που θα ανησυχήσει τόσο την κυβέρνηση Καραμανλή ώστε θα φτάσει στο σημείο να απειλήσει ότι θα δώσει στρατιωτικό νόμo.(Ποιος θα απειλείται περισσότερο μάλλον το αγνοούσε.)

Ο Δεκέμβρης από το 1944 σώπαινε, άλλωστε ο Δεκέμβρης, οι μέρες που τον αποτελούν, οι θρησκευτικές εορτές χορηγίας των μεγάλων πολυεθνικών, τα καταναλωτικά πρότυπα είναι όλα σχετικά, η υλιστική τοποθέτηση του ανθρώπου αφήνει το σημάδι και δίνει στην σχετικότητα μια συναισθηματική οντότητα.

Αντίθετα με τις αντιανθρωπιστικές μέρες των εορτασμών των Χριστουγέννων που στηρίχθηκαν σε θρησκευτικές ανακρίβειες και καταναλωτικούς συσχετισμούς, αποκτάει η γένια μου και όλες οι επόμενες την παρακαταθήκη για κάτι απολυτός πιο ανθρώπινο.

Αυτή η εξέγερση δεν είναι κάτι που απλά έκαιγε για να ξεσπάσει, μετέφερα έναν απόλυτα συμβολικό τρόπο αμφισβήτησης των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών συσχετισμών.

Καίγοντας το δέντρο στο σύνταγμα ήθελαν να απορρίψουν το σύμβολο αυτής της εικονικής πραγματικότητας και χριστιανικού εθίμου που δεν επέλεξε κανένας πιστός η άπιστος να υπάρχει.

Τώρα μου ήρθε μια εικόνα στο μυαλό με ένα μωρό να είναι στη μέση του πουθενά και ένα άπλετο τοπίο καμένο γύρω του, οραματίζομαι μια ανθρωπινή αναγέννηση που θα ξεκινήσει η από το χάος είτε από τη σταδιακή εκδημοκράτηση.

Για να γίνει κάτι από τα δυο που είναι πολίτικα αντιπαραθετικά μεταξύ τους πρέπει να φιλοσοφήσουμε την ανθρώπινη ύπαρξη, πρέπει να φιλοσοφήσουμε ποιος είναι ο ρόλος του ανθρώπου, ποια η παρέμβαση του στα κοινά. Τα οποία κοινά αλληλοσυνδέονται όσο μακρυά και αν βρίσκεται κάποιος/α, είναι η ανθρώπινη ύπαρξη που συνδέεται με την πολιτική, από ένα πεινασμένο παιδί που λιμοκτονεί στην Αφρική, μέχρι ένα υπερτροφικό παιδί στην Νέα Υόρκη που καταναλώνει ακόρεστα burgers στα Goodys..

Πρέπει να δώσουμε μια πολιτική προσέγγιση σε αυτήν την ανομαλότητα, σε αυτήν την ταξική ανισότητα, πρέπει να αποκτήσουμε πολιτική υποκειμενικότητα για να αναλύσουμε τον ρόλο της ύπαρξης μας και να μην λειτουργούμε σαν μια προσαρμοσμένη μάζα κάτω απο μια θεική και απώτερη προστασία, αλλά σαν μια κοινωνική αρμονία που φοβάμαι να την κατανομάσω...

Όλα αυτά δεν αποκρυσταλοποιήθηκαν με μια εξέγερση, η εξέγερση είναι απλά ένα υπόμνημα, που δεν έχει διάρκεια, είναι ένα σκαλοπάτι προς την κοινωνική απελευθέρωση που συμπλέοντας με τον πληθυσμό αποκτά πολιτική συνείδηση, όταν ο κόσμος φτάσει σε επίπεδα αμφισβήτησης τέτοια, θα ορίσει εκείνος τις ανάγκες τους και όχι διάφοροι στοχαστές που προσθέτουν αλλά δεν αθροίζουν το πέρας της ανθρωπότητας.

Η εξέγερση δεν έχει υλική μορφή, η εξέγερση πρέπει να γίνει μέσα μας......

«Θα μάθουν όλοι το όνομα μου…».

> Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2008. Κάπου στο Ψυχικό. Μια παρέα μαθητών, γόνοι καλών οικογενειών με «όνομα», οικονομική επιφάνεια και εξασφαλισμένο μέλλον κάθονται ανέμελα και συζητούν. «Δεν είμαι σίγουρος τι θέλω να γίνω… Αλλά θα μάθουν όλοι το όνομα μου. Θα το δεις. Εγώ θα γίνω διάσημος μια μέρα…».

Η επιστολή που μοίρασαν μαθητές στην κηδεία του Γρηγορόπουλου. 

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ! ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

Δεν είμαστε τρομοκράτες, “κουκουλοφόροι”, “γνωστοί-άγνωστοι” ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ! Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι….Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας! Έχουμε ορμή – μη σταματάτε την ορμή μας. ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ! Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς. Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη “βιτρίνα”, παχύνατε, καραφλιάσατε, ΞΕΧΑΣΑΤΕ! Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε, Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους. ΜΑΤΑΙΑ! Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι, έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε. Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε δεν δημιουργείτε! Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε. ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ. Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες; Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν; ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ! ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ. Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα ΕΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας.

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΝ ΜΕΣΩΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Αναλαμβάνοντας την δημοκρατική επιλογή μου θα προσπαθήσω να ασκήσω κριτική στις προοπτικές που προτάσσει η αναρχο-αριστερά και κάθε λογής συλλογικότητα ως προς την ανατροπή του κοινωνικοπολιτικού οικονομικού συστήματος χωρίς την μεσολάβηση του εκλογικού συστήματος. Αυτήν λοιπόν η προσέγγιση με βρίσκει αμφίβολο, και μου δίνει το δικαίωμα να επεκτείνω τη σκέψη μου μέσα από αυτήν την άπειρη ανάλυση.

Αντίθετο και αναδεικνύω την προοπτική των εκλογών ως την πασιφανέστατη άμεσα προσβάσιμη εφικτότερη ολοκληρωμένη επιλογή.

Το αν οι εκλογές είναι ο πλέον δημοκρατικός θεσμός αμφισβητείται.. (και σε αυτό σύμφωνο).... είναι όμως το μέσο εκείνο το όποιο άφησε εκτεθειμένο το σύστημα και εν μέσο αυτού μπορούμε να φέρουμε μια ριζική κοινωνικοπολιτική και οικονομική αλλαγή ορμώμενη από τα αριστερά ιδεώδη.

Θα προσπαθήσω να αποδείξω αιτιολογώντας και να αναλύσω τις εναλλακτικές μορφές δράσεων που κλιμακώνονται, δογματίζονται η φιλοσοφούνται που πρεσβεύουν συλλογικότητες τέτοιες οι οποίες τις απαρνούνται συνειδητά ως πολιτική πράξη, και ασυνείδητα ως συστημική πράξη μη αποδεκτή που εκφράζεται από άτομα εντόνου ριζοσπαστικού έως και κολλημένου ιδεολογικού υπόβαθρου , χαρακτηρίζοντας τις εκλογές ρεφορμιστική διαδικασία που απορρέει και υλοποιείται πάνω στις εξουσιαστικές δομές του καπιταλιστικού συστήματος και εμείς πρέπει να παραμείνουμε ασυμβίβαστοι από αυτές.

Σύμφωνο ότι οποιαδήποτε εξουσία είναι καταπιεστική έως καταστρεπτική.(μπορεί να φταίει και όρος “εξουσία” ο οποίος δηλώνει μια ανώτερη ιεραρχία έλεγχου).

Τι γίνεται όμως όταν η εξουσία αλλάζει τα μέσα που τα επιβάλει και μετατρέπεται σε μια συντονιστική επιτροπή , ανακλητή και αμεσοδημοκρατική (με την ίδια λογική θεωρώ και εγώ με τη σειρά μου αυτή την προοπτική “εξουσία”) και όμως δεν είναι.... αλλά πρέπει να επιχειρηματολογούμε εν γνώση ότι σαφώς διαθέτει πολλά περισσότερα δημοκρατικά πλαίσια (ανακλητή αντιπροσώπευση), αφετέρου είναι αντίθετη με το κοινωνικοπολιτικό οικονομικό θεσμό της εξουσίας.

Μήπως λοιπόν η λέξη εξουσία δεν είναι μια μονόπλευρη καπιταλιστική ρήση αλλά μια παρερμήνευση για λογαριασμό της πραγματικής εξουσίας?

Μήπως αμφισβητώντας το εκλογικό σύστημα είναι μόνο ο λόγος για να βιώνει η ριζοσπαστική ανένταχτη αντισυστημική συμπεριφορά , η ασυμβίβαστη εκείνη πλευρά που πρέπει να υπάρχει?

Θα προσπαθήσω να αναλύσω τα πιθανά εγχειρήματα και απόπειρες διαδικασιών προτάσσοντας τις αρνητικές πτυχές αυτών .

Οι κυριότερες τάσεις ανατροπής είναι η επανάσταση, (το βίαιη η μη βίαιη είναι λάθος που χρησιμοποιούμε είναι μορφή βίας η επανάσταση όταν γίνεται ως στόχος είναι αντι βία όταν γίνεται από ανάγκη)., μια εκλογική αλλαγή κυβέρνησης και ιδεολογίας, οι πολιτικές ζυμώσεις και μια ανατροπή από τα κάτω(χωροι δουλειάς , σωματεία με λαϊκές συνελεύσεις) .

Θα επιχειρήσω να αποδείξω εν τέλη πως το πιο ρεφορμιστικό ίσως γίνει και το πιο επαναστατικό και ολοκληρωμένο.

Η επανάσταση είναι μια πολυσύνθετη φράση και ιδεαλιστική και υλιστική ταυτόχρονα είναι οποιαδήποτε ενέργεια αυτόβουλη η συλλογική η οποία διενεργείται για την αποφυγή κάποιων δομών, θεσμών, καταστάσεων που μας ενοχλούν (πολύ βάζουν πολλά συνθετικά όπως κοινωνική, ταξική, οικολογική επανάσταση είναι θέμα προσδιορισμού αλλά πολλές φορές μας αποπλανά και χάνουμε την ουσία), η επανάσταση είναι μια και πάντα ορίζεται από τις καταστάσεις.

Σαν υπέρμετρα επαναστατικός θα μετριάσω τον όρο και θα μιλήσω για τις εξεγέρσεις που βιαζόμαστε να τις αποκηρύξομε επαναστάσεις.

Εδώ γεννιόνται δυο σκοποί..

Αν σκοπός μας είναι να ρίξουμε μια κυβέρνηση η μια χούντα , μια δικτατορία τότε η εξέγερση μοιάζει ιδανική από οποιαδήποτε άλλη ιδεολογικά πολυσύνθετη ανατροπή.

Αν σκοπός μας είναι να οικοδομήσουμε μια διαφορετική κοινωνικοπολιτικό οικονομική κοινωνία τότε η εξέγερση μοιάζει ελλιπής, για διαφόρους λόγους, ένας εκ τον όποιον είναι ότι οι εξεγέρσεις κατά κύριο λόγο γίνονται από ανάγκη , από αγανάκτηση, από συμφέροντα..από το πρέπει και όχι το θέλω!

Η εξέγερση αναδεικνύεται κύριος από ατομική πλήξη τον συμφερόντων μας, η συρρίκνωση μισθών και συντάξεων δεν πλήττει ανθρώπους της ίδιας τάξης και τον ίδιον συμφερόντων, (υπάρχει το κοινό αλλά υποστηρίζεται με άλλα μέσα για άλλα αποτελέσματα) η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και του χρήματος, πλήττει τον μεσοαστό και τον μικροαστό (αν μπορούμε να τους προσδιορίσουμε) αλλά μόνο του δεν λέει κάτι γιατί υπάρχει και ο απολιτικοποίητος και ο “αμόρφωτος” και ο δεξιός και ο φασίστας και ο εθνικιστής και ο ρατσιστής και γενικώς όλης της εμβέλειας ο κοινωνικός ιστός.

Και πως εσύ εξεγερμένε θα πορευθείς με έναν κατά συνθήκη εξεγερμένο που όταν πέσει η κυβέρνηση θα ψάξει μια άλλη η οποία θα του προσφέρει τις ίδιες υπερκαταναλωτικές ατομικές ανάγκες και θα του δημιουργήσει τον ανταγωνισμό για να φάει τον αδύναμο αισχροκερδώντας..(είναι σαν να βάζεις μακαρόνια με νερό και να περιμένεις να γίνει παστίτσιο, διαθέτεις τα μακαρόνια αλλά σου λείπει η μπεσαμέλ ο κιμάς κ.α).

Η εξέγερση για να μετατραπεί σε επανάσταση χρειάζεται πρωτίστως πολιτική ζύμωση ( όπως γίνεται στις πλατείες οι οποίες βρίσκονται στο πρώιμο στάδιο της συνεχής διαμαρτυρίας αλλά έχουν την βάση να μετεξελιχθούν σε επανάσταση).

Η άμεση δημοκρατία αντικαθιστά την κοινοβουλευτική αντιπροσωπευτική αστική δημοκρατία, μέσα από λαϊκές συνελεύσεις, ζυμώσεις τέτοιες που πρέπει να εξαπλώνονται σε όλους τους κοινωνικούς φορείς (σχολικές μονάδες, χώρους δουλειάς).

Το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το εγχείρημα της άμεσης δημοκρατίας (που παραμένει μόνο στο επίπεδο τον λαϊκών συνελεύσεων) είναι ότι η καλός βρισκόμενοι αγωνιστές δεν μπορούν να προβαίνουν σε αποφάσεις ερήμην της κοινωνίας η οποια δεν συμμετέχει άμεσα.

Αυτό γεννα προβλήματα και τα προβλήματα αυτά δεν είναι εμφανέστατα εξαρχής αλλα φανερώνονται στο κύλισμα του εγχειρήματος το οποίο πέρα από τις δράσεις πρέπει να αντιπροτήνει και να αμφισβητήσει, σκεπασμένο από το σκοτάδι της νεοφιλελεύθερης πολιτικής έκβασης της κοινωνίας η οποια κατακρατεί προσηλωμένους τους συμβιβασμένους.

Στην ολοκληρωτική του μορφή ωστόσο μπορεί να λάβει τεραστια πληρότητα ρεαλιστικής ριζικής ανατροπής.

Όταν οι λαϊκές συνελεύσεις κερδίσουν τον κόσμο σε συμμετοχή, μεταφερθούν σε όλη την κοινωνία , (φορείς, σωματεία,σχολεια, πανεπιστήμια)και μέσα από μια διαδική εξουσία (2 παράλληλες συντονισμού) που θα ορίζουν και θα συντονιζουν.

Έχουμε όμως τον κόσμο να μας ακολουθήσει?

Σίγουρα με την παραπάνω διαδικασία μπορούμε να καλλιεργήσουμε γνώση, αυτογνωσία, αμφιβολία η οποια θα επισύρει αμβισβητησεις και προβληματισμούς, όμως για να περάσουμε σε αυτό αυτό το στάδιο θα πρέπει να φτάσουμε τον κόσμο (όχι τεχνοκρατικά και σωτηρικα) σε ένα υψηλό γνωστικό και κοινωνικό επίπεδο έτοιμο για την αλλαγή.

Όταν όμως ο κόσμος ομολογουμένως δεν είναι έτοιμος να αμφισβητήσει συνταγματικές διαδικασίες τότε θέλεις να περάσεις στην επαναστατική διαδικασία.

Δυστυχώς το εκλογικό σύστημα είναι το άμεσα υλοποιήσιμο μέσο που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε προς όφελος μας για να έρθουμε σε ρήξη με το κεφαλαιο.

Αν μέσα από τις εκλογές καταφέρουμε και πείσουμε ότι μια αριστερή κυβέρνηση μπορεί να μπει στα σπλάχνα του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού συστήματος και να πραγματοποιήσει συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, τότε μπορούμε να μιλάμε για μια μορφή ριζοσπαστικής επανάστασης.

Αν μια κυβέρνηση είναι πραγματικά αριστερή θα λάβει το λαϊκό αίσθημα θα προβεί στην ανάλογη διαχείριση, ώστε να μπορέσει ο κόσμος να διαφωνήσει μαζί της και να απαιτήσει να αποκτήσει αυτό που συνειδητά κατάλαβε ότι θέλει να αποκτήσει.

Τότε θα μπορέσουμε να περάσουμε σε αμεσοδημοκρατικές ζυμώσεις που θα περνούν αποφασιστικό χαρακτήρα όταν κρίνει το σώμα το οποιο θα είναι η πλειοψηφία της κοινωνίας.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν υπάρχει αυτή η κοινοβουλευτική ομάδα που έχει κερδίσει τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη να εκπροσωπήσει έναν οργισμενο όχλο!

Υπάρχει αυτή η επιλογή που θα μεσολαβήσει για να κάνει τον κόσμο αριστερά σκεπτόμενο?

Μια εβδομάδα φαρσοκωμωδίας, ένας αιώνας λιτότητας

Δυστυχώς ο “πρώην” πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου δεν κατάφερε να τηρήσει για πολύ την αλλαγή ηγεμονικής του κατεύθυνσης , δεν κατάφερε να ολοκληρώσει κάτι που πολύ αναρχικοί θα οραματίζονται, να γίνει δηλαδή“ αντιεξουσιαστής στην εξουσία”. Τα μεγάλα αστικά κεφάλαια πολέμησαν αυτήν την πολίτικη αναρχίας που είχε παρακαταθήκη όπως φαίνεται ο ΓΑΠ (γιατί δεν συνηθίζει να μιλάει εκ παραδρομής αλλά τα λεγόμενα του αποτελούν εγγύηση) και τον πολέμησαν συστημικά αποστέλλοντας την κακιά δεξιά (σαν μια παλαιό “Καραμανλήδικη” διάσωση) να συνεργαστεί μαζί του, όταν ο ίδιος καθυστερούσε “ηθελημένα” λόγω ιδεολογίας την αναγγελία του νέου πρωθυπουργού, τα προεδρικά συμβούλια και συμβούλια πολίτικων αρχηγών για να παραμείνουμε στο αντιεξουσιαστικό καθεστώς που ο ίδιος επέλεξε.

Όμως τα πράγματα δυστυχώς δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με χιούμορ,(αν και το χιούμορ συχνά πυκνά αποτελεί ένα ισχυρό θελκτικά π

ολίτικα όπλο κοινής αποδοχής) γιατί βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που καταστρατηγούνται δημοκρατικοί θεσμοί, που καταπατάτε το σύνταγμα, ανακηρύσσεται νέα κυβέρνηση χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση δηλαδή (προσφυγή στις κάλπες).

Ο λαός δεν επέλεξε νέα κυβέρνηση πόσο μάλλον να τον κυβερνούν οι εντολοδόχοι των ληστρικών τραπεζών..

Γιατί ας μην γελιόμαστε τα προβλήματα δεν τέλειωσαν επειδή κατέρρευσε η υποτελής κυβέρνηση, κυρίως μέσα από τις λαϊκές πιέσεις που ασκήθηκαν σε όλο αυτό το διάστημα με αποκορύφωμα την λαϊκή πανελλήνια κατακραυγή

της 28ης Οκτωβρίου. Η μνημονιακή πολιτική καλά κρατεί και ο ΓΑΠ χειρίστηκε πολύ καλά την οξυμένη κατάσταση..εκβίασε με το δημοψήφισμα βόμβα (που προφανώς κατέληξε και διαφάνηκε πως πρόκειται για μια μιλημένη συστημική κίνηση των Μέρκελ- Σαρκοζί που έβλεπαν ότι η κυβέρνηση στην Ελλάδα έχει χάσει πάσι λαϊκή εκτίμηση και με κίνδυνο τις λαϊκές αντιδράσεις να δημιουργηθεί διεθνής πίεση και να οδηγηθούν στο κενό οι δεσμεύσεις της συνόδου κορυφής και η συμφωνία της 26 Οκτώβρη για το κούρεμα του ελληνικού χρέους και τη νέα δανειακή σύμβαση). Έτσι μπλόφαραν για να εκβιάσουν την δεξιά αξιωματική αντιπολίτευση η οποία πραγματικά έχασε τεράστιο ποσοστό στην εκλογική της επιρροή και έγινε στην πράξη (είμαι περίεργος να δω δημοσκοπήσεις τώρα) μια πιστή συνεργάσιμη μνημονιακή δύναμη που θα σώσει την νεοφιλελεύ

θερη ευρωζώνη. Μέσα σε αυτήν την σύγχυση διάλεξε να χάσει τη δεξιά λαϊκή της εκτίμηση, στο βωμό της διάσωσης των αγορών, επιλέγοντας το μνημονιακό πακέτο.

Η ΝΔ έχασε όλο (το ιδεολογικό υπόβαθρο..της....χα..)μέσα σε μια μέρα, από εκεί που πρωτοεμφανιζόταν ως αντιμνημονιακή δύναμη να μεταμορφωθεί σε μια δύναμη που δεσμεύεται να επικυρώσει πάση θυσία τη νέα δανειακή σύμβαση. Να θέτει όρους συναίνεσης με τη προτασσόμενη νέα κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας που θα έχει αποκλειστικό σκοπό να ολοκληρώσει με επιτυχία τη συμφωνία, όταν στην λέξη ΠΑΣΟΚ, έβγαζε σπυράκια.

Την επίμαχη μέρα της ψήφου εμπιστοσύνης η “αριστερή πρωτοβουλία” του ΠΑΣΟΚ πέντε και πλέον βουλευτές στο εσωτερικό του έλεγαν ότι δεν θα δώσουν την ψήφο εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση η οποία ανακοινώνει δημοψήφισμα ρισκάροντας την “ζωή και κότα” που έχουμε στη ευρωζώνη.

Έτσι λοιπόν ο λαοπρόβλητος ΓΑΠ αποφασίζει να αναιρέσει μετά ευκολίας την μπλόφα περί δημοψηφίσματος και να κάμψει τις εσωτερικές αντιδράσεις να λυγίσει τις σιδερές κυρίες, Καϊλή, Κατσέλη..(μάλιστα η Κατσέλη για τρεις μέρες ήταν ανεξάρτητη βουλευτής αλλά κατάλαβε το λάθος της και έδωσε και εκείνη την ψήφο της αναλαμβάνοντας ξανά την βουλευτική της θέση στο ΠΑΣΟΚ, όλοι έχουν δικαίωμα σε παραστράτημα, η δημοκρατία την διέγραψε, η δημοκρατία θα την ξανά γράψει).

Ο λαός λοιπόν παρακολουθεί με τα μεγίστης οργής το παρατεταμένο χειροκρότημα κατά την ολοκλήρωση της διαδικασίας ψήφου εμπιστοσύνης και με 153 υπέρ μιας άγνωστης κυβέρνησης να ξαναβλέπει τη δοσιλογία των βουλευτών που κάποιοι από αυτούς ψήφισαν.

Η συνέχεια των αναταραχών συνεχίζεται διότι η ΝΔ ξανά δηλώνει αρνητική να συμμετέχει στην κυβέρνηση συνεργασίας επικαλούμενη ότι οι ρητοί όροι που εξέδωσε δεν “εισακούστηκαν”! Ωστόσο μετά από παράκληση του κ. Παπούλια και αυτές οι ατσαλένιες αντιδράσεις καταλύθηκαν και η ΝΔ δέχεται με τα παρρησίας και τρισευτυχισμένη να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με την κυβέρνηση που έβριζε και ήθελε να ρίξει αλλά προτίμησε να ξεβγάλει τους εγωισμούς να αποσύρει τις επιθέσεις της για να σώσει την “πατρίδα” και να εκπληρώσει το πατριωτικό καθήκον(μου θυμίζει ένα βίντεο τον toon posers με τα κολεγιόπαιδα Σαμαρά και Παπανδρέου).

ΚΑΙ ΤΣΟΥΠ να και ο τρίτος ο “μακρύτερος”....Άκουσε την λέξη πατρίδα ο Καρατζαφύρερ και πετάχτηκε χαρούμενος από τα έδρανα. Προ δίδοντας και αυτό το κόμμα με τη σειρά του πως έχει και συντηρητικό προφίλ, και δεν έχει καμία ανατρεπτική πολιτική από αυτές που μοίραζε, όπως ήταν οι σκληρές διαπραγματεύσεις που θα “επέβαλε” αν ήταν κόμμα εξουσίας. Του δόθηκε λοιπόν η ευκαιρία να αποτελέσει ισχυρή αντιπολίτευση αλλά η αγάπη για την καρέκλα νίκησε...

Έτσι αυτή η επεισοδιακή, γεμάτη πολίτικες κολοτούμπες εβδομάδα ολοκληρώνεται με επιτυχία....

Καθώς η ανακοίνωση του νέου πρωθυπουργού είναι γεγονός, παρά τις όποιες διαφωνίες,παγώματα που προκλήθηκαν ως προς την ανάθεση του νέου πρωθυπουργού. Το σχέδιο του διεθνές κεφαλαίου και των αστικών κομμάτων εξουσίας ολοκληρώνεται με επιτυχία ανακηρύσσοντας μια χώρα υπό την πολιτική χειραφέτηση και εξουσία ενός τραπεζίτη με πλούσιο βιογραφικό και διαπιστευτήρια που δεσμεύονται ότι θα ολοκληρώσουν την πολιτική του μνημονίου και των αγορών και θα συνεχίζουν την περαιτέρω κατεδάφιση εργασιακών,δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.Το σύστημα για άλλη μια φορά βρήκε τον εκτονωτικό της μηχανισμό προσλαμβάνοντας έναν“κυνικό” χαμηλό τόνων τραπεζίτη που δεν θα διαφθείρεται πολιτικά με μίζες και εθνοπροδοτικά σύνδρομα άλλα μέσα από μια αφάνεια θα εξελίξει την εν λόγω πολίτικη που οδηγεί τις χώρες της ευρωζώνης σε τεράστια ελλείμματα. Το όνομα αυτού Λουκάς Παπαδήμος....

Η πολιτική αυτή της ευρωζώνης αυτήν την στιγμή ρίχνει και το Μπερλου(σκόνη) για να εφαρμόσει κάτι ανάλογο στα πλαίσια των δυσβάσταχτων μέτρων και την ανάθεση συγκεκριμένων ηγεσιών που θα αποτελούνται από εγγυητές τραπεζίτες.

Άλλωστε και η Ιταλία οδεύει προς μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας η οποία θα κατευνάσει τα τεμπέλικα πλήθη των λαών της ευρωζώνης. Αλλά κάνουν τρις μέγιστα λάθοι και εδώ είναι το σημείο κλειδί και ιστορικής σημασίας που χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε με τον κατάλληλο τρόπο . Η πολιτική της νεοφιλελεύθερης ευρωζώνης δηλαδή ενός μηχανισμού του καπιταλιστικού συστήματος για να διαφυλάξει τα κέρδη των αγορών και την βιωσιμότητα της χάνει τους πολίτικους μηχανισμούς εξουσίας που κατέχει γιατί συσπειρώνει αυτά προς μια αντιλαϊκή κατεύθυνση που χάνει την χειραγώγηση που διακατείχε παγκόσμια.

Εδώ τα αριστερά ρεύματα, όλα τα προοδευτικά κομμάτια της Ελλάδας, Ευρώπης, κόσμου,αναρχικοί, τροτσκιστές , μαοϊστές κάθε λογής επαρκώς νοήμον κοινωνικά όντα έχουν την ευθύνη να εφαρμόσουν και να επιδιώξουν μια άλλη παρεμβατική κατεύθυνση. Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να επιδιώξουμε να εξασφαλίσουμε τον κινηματικό χαρακτήρα μας, τις λαϊκές αντιστάσεις, τις μορφές πάλης που θα ασκούν την πίεση που πονάει από ότι φαίνεται το χρηματοπιστωτικό τους σύστημα και να εκμεταλλευτούμε τη συγκυρία για μια ευρύτερη συμμαχία αντιμνημονιακών συλλογικοτήτων σε θέση ισχύος έναντι των καπιταλιστικών δυνάμεων .

Γιατί μόνο εκεί που δίνει ο λαός την ισχύ του αποκτά ο δέκτης την δύναμη για να ανατρέπει καταστάσεις.

Και ο ελληνικός λαός αυτή τη στιγμή και όχι μόνο πρέπει να εμπιστευτεί, πρέπει να βρει τον κατάλληλο πόλο έλξης και δεν υπάρχει καταλληλότερος πόλος έλξης από μια αγωνιζόμενη ευρύτερης συμμαχίας αριστερά που δεν θα περιορίζεται μόνο στην πολιτική αντιπαράθεση στα τηλεπαράθυρα και στα έδρανα της βουλής αλλά θα δίνει διαρκείς λύσεις και θα συμμετέχει ενεργά στις κινητοποιήσεις. Θα είναι πρώτο πυλών ώστε να δημιουργεί χώρους κοινωνικής διάσωσης και δεν θα θέτει μόνο αιχμή τις εκλογές.

Οι εκλογές αυτές τη στιγμή πράγματι αποτελούν την μόνιμη και έγκαιρη δημοκρατική προτροπή, αλλά αυτή η προτροπή μοιάζει “άγουρη” όταν μια αριστερά περιορίζεται σε αυτήν και δεν δίνει λύσεις ανυπακοής, όπως η αντίσταση στα χαράτσια,η οργάνωση αυτοδιαχειριζόμενων κοινωνικών χώρων, όπως μπορεί να είναι κοινωνικά παντοπωλεία,συνεταιρισμοί που θα απαλύνουν τον πόνο, θα δώσουν λύσεις στο καθεστώς πείνας που μας επέβαλαν και θα έρθουν σε μια συνειδητή συναισθηματικά και πολιτικά έλξη μεταξύ των κομματικών χώρων και των λαϊκών στρωμάτων.

Αν μπορέσουμε και χτίσουμε έναν γερό ανθρωπινό πόλο έλξης σε συνδυασμό με την επιτεύξη της συμμαχίας, η αριστερά θα καταφέρει να κυβερνήσει επαρκώς και να εφαρμόσει μια αριστερή λαϊκή πολίτικη αυτοπροσδιοριζόμενη στις ανάγκες του ανθρώπου και όχι των αγορών.

Γιατί αυτή η πολιτική των αγορών μπορεί να μην έχει μέλλον... αλλά ο λαός δεν αντέχει να δει πως θα καταρρεύσει μόνη της, θέλει ο ίδιος να την ρίξει και αυτό έκανε διαγράφοντας μια τεράστια νίκη καταρρίπτοντας την ΠΑΣΟΚΡΑΤΙΑ και σε ηγεμονικό και σε λαϊκό επίπεδο. Κατάφερε να φέρει στην ίδια μοίρα με τους “προδότες” δυο επιπλέον δεξιά κόμματα και γνωρίζει πλέον πολύ καλά ποιος είναι αντίπαλος του.

Είμαι σίγουρος πως ο κόσμος μετά από αυτήν την εξέλιξη θα κάνει τη σωστή επιλογή, αυτή δεν είναι να απαξιώσει την πολιτική σκηνή... και ομολογώ πως η άρχουσα τάξη έκανε και σε αυτό λάθος γιατί εκεί που είχε νεολαίες κοιμισμένες στα μικροαστικά πρότυπα, τους προτάσσει να αρχίζουν να ασκούν κριτική γιατί κάθε μέρα ακούν και διαβλέπουν όχι ένα ήρεμο πολιτικό σκηνικό άλλα πολιτικές αντιπαραθέσεις και τρικυμίες που δημιουργούν ερεθίσματα προς κριτική, προβληματισμούς και απασχόληση.Βρισκόμεθα ήδη σε μια εποχή που ελπίζω και γνωρίζω ότι θα βγάλουμε μια πολιτικοποιημένη ανατρεπτική νεολαία και θα ανατρέψουμε μέσα από τα κινήματα και την χειραφέτηση μας σάπια πολιτικά μυαλά και κατάλοιπα της παλιάς νοοτροπίας της δικομματικής εξουσίας

Η ιστορία θα γραφτεί στους δρόμους και επειδή πλησιάζει η επέτειος της 17 Νοέμβρη να θυμίσω ότι η χούντα των συνταγματαρχών δεν ήταν ούτε εκείνη μια εκλογικά νομοθετημένη και δημοκρατική κυβέρνηση.. παραδόξως όπως η σημερινή. Χρέος να ρίξουμε αυτήν την νέα μορφή χούντα των αγορών, να μην είμαστε εμπαθείς προς το νέο συνασπισμό εξουσίας και βεβαίως να διαφυλάξουμε την βιωσιμότητα των λαϊκών στρωμάτων και όχι των πολυεθνικών!!!

ραντεβού στα γουναράδικα....

Αποκατάσταση των αγανακτισμένων.

Προσπαθώντας να κατανέμω σε μια σειρά τα γεγονότα, τις καταστάσεις, τις εμπειρίες , τις εντυπώσεις που αποκόμισα από το κίνημα των πλατειών κατάλαβα ότι μπαίνω σε μια διαδικασία που ίσως να μην υπάρχει πραγματικό κοινωνικό όφελος..τι σημασία έχει να μεταφέρει ένας πολίτης τα βιώματα του από αυτό το κίνημα, έτσι και αλλιώς το μικροαστικό ταμπεραμέντο κρίνει εκ του αποτελέσματος. Και το αποτέλεσμα ήταν μια παρατεταμένη καταστολή , ένας ψηφισμένος νόμος, και διαδικασίες συνωμοσίας μεταξύ Σ.τ.Ε

και κυβέρνησης για την έννομη κήρυξη του μεσοπρόθεσμου.. Και δαρμένοι και ηττημένοι που θα έλεγε και η γιαγιούλα μου αν ζούσε... Κι όμως είμαι βαθιά πεπεισμένος πως υπήρχαν άτομα που στήριξαν από ενεργούς πολιτικά χώρους αυτό το κίνημα που πέρασε από την Ελλάδα, υπάρχουν άτομα που βλέπουν την Wall street με τους θολοκουλτουριάριδες νεολαίους να διαδηλώνουν με life style ενδυμασίες και ρυθμούς ξέφρενου αστικού πανηγυριού και χαίρονται από την κίνηση, και πιστεύω πως μόνο εκείνοι έχουν συλλάβει το βαθύ ιδεολογικό και κοινωνικό μήνυμα που αποτυπώνει το μέλλον.

Σαν αριστερά πιστεύω πρέπει να σκύψουμε πάνω σε αυτά τα κινήματα, να μάθουμε από αυτά και να αποκτήσουμε την συνείδηση των νέων αναγκών.Βλέπεται πολλοί κατάλαβαν πριν από εμάς ότι η μαρξιστική οικονομική πολίτικη είναι μια εξελίξιμη επιστήμη.Πολλοί κατάλαβαν ότι τα κοινωνικά χαρακτηριστικά δεν είχαν την ιδιαίτερη έμφαση στα κείμενα του Ένγκελς, πολλοί κατάλαβαν ότι δεν είναι μόνο τα ταξικά χαρακτηριστικά εκείνα τα όποια δημιουργούν την ανθρωπινή υπόσταση και την πολίτικη υποκειμενικότητα για την αναγκαία κρίση...."και τι τώρα θα μας πεις ότι τα κινήματα κατάφεραν να προωθήσουν μια νέα πολίτικη?....Μπορεί να πω και ναι.... αλλά εν πάσι περιπτώσει εγώ πιστεύω πως κατάφεραν κάτι πολύ σημαντικό και ίσως είναι αυτό που οι αριστεροί φοβούνται να αναδείξουν...ότι αποσκοπούν σε μια διαμορφωμένη συγκεκριμένη μάζα ανθρώπων και όχι στην κοινωνικοποίηση και εκδημοκράτηση του πολίτη...και αν αυτός δεν ήταν ο αρχικός σκοπός και στόχος του κινήματος κατάφεραν με δόση τύχης και πολίτικης στήριξης από την κινηματική αριστερά να καθιερώσουν μια πολιτική ζύμωση η οποία αμφισβητεί την αντιπροσώπευση και θίγει το σύστημα από το οποίο αντλούν τα μειονεκτήματα για να τα κάνουν πλεονεκτήματα πάνω στον άνθρωπο...Το κίνημα των αγανακτισμένων δεν είχε από τη μαμά του ταξικά χαρακτηριστικά, άλλα κάποια εθνεγερτικά και μικρά στοιχεία σωβινισμού. Όμως είχε κάτι αρκετά σημαντικό από το οποίο υστερούν τα πολιτικά μας standarts είχε μια ετερόκλητη μάζα η οποία απέκτησε κοινό σκοπό, όσο λάθος και να κρίνεται αυτός....Τα κινήματα αυτά χρειάζονται την προσφορά μας όπως αντίστοιχα και εμείς ίσως ακόμη και περισσότερο χρειαζόμαστε την προσφορά τους...Αν θέλουμε να κατανοήσουμε το μέλλον τότε θα πρέπει να γνωρίζουμε πως ακόμη και εν μέσω σοσιαλιστικής θητείας και αριστερής κυβέρνησης θα υπάρξει ένα αντίστοιχο κίνημα που έχει ζυμώσει την αμφισβήτηση και θα βρίσκεται στους δρόμους για να μας ρίξει. Θα χαρώ αφάνταστα όταν δω πάλι μια ετερόκλητη μάζα αγανακτισμένων με υψηλά πολιτικά χαρακτηριστικά να διεκδικούν την ουτοπία.Και πάλι θα είμαι μαζί τους..και πάλι θα στηρίξω τον κόσμο,γιατί οι λαϊκές ανάγκες δεν διαμορφώνονται από την αριστερά και τους στοχαστικούς δογματικούς μας ειρμούς αλλά από τη δημιουργία της κριτικής σκέψης. Εκεί πρέπει να εντείνουμε την προσπάθεια μας,χωρίς βεβαίως να θέλω να αναιρέσω την αριστερή χειραφέτηση που τη θεωρώ ίσως την ιδανικότερη διαδικασία για την ολοκλήρωση του πρόχειρου συσχετισμού δυνάμεων που δίνω στην ολοκλήρωση του ατόμου, την εργασιακή, κοινωνική και παιδαγωγική ζωή που ολοκληρώνει την σκέψη ....Μακάρι το κίνημα αυτό να μην το δούμε αφ υψηλού σαν ένα ακτιβιστικό ξέσπασμα...Αλλά ως ένα δίδαγμα για μια πραγματικά ολοκληρωμένη μορφή πάλης.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΤΙΣ 15 ΟΚΤΩΜΒΡΙΟΥ.

ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!

Η ΝΕΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

Αν ο τίτλος είναι αληθείς οι ίδιοι είμαστε επιεικείς στο σύνολο των δράσεων μας απέναντι σε αυτήν την νέα "πνευματική γενοκτονία" και εγώ ως ακραίος ιδεολόγος (κατά Λοβέρδο ) αποπροσανατολίζω την κοινή γνώμη... Αν το πρόβλημα είναι επιφανειακό και δεν εμβαθύνει στην παραγωγή των νέων δουλοπάροικων τότε δεν αξίζει να γράφουμε και να διαβάζουμε.

Τα προβλήματα της νέας σχολικής χρονιάς είναι περισσότερα και μελλοντικά θα αυξηθούν αν ο λαός παραμείνει και άλλο υποτακτικός στα καθεστώτα μνημονίου και κεφαλαιοκρατών

Αρχίζω μιλώντας για το θέμα των βιβλίων που ταλανίζει την πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια εκπαίδευση όσον αφορά την έλλειψη τους στα σχολικά κέντρα.

Για πολλούς θεωρείται κίνηση ανάγκης και θυσίας, για άλλους μια συστημική ενέργεια συρρίκνωσης και περιόρισης των γνώσεων των μαθητών, για άλλους ενέργεια που αποσκοπεί στην σταδιακή εισαγωγή του νέου πρότυπου ψηφιακού σχολείου που οραματίζεται η κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της. Για την ίδια την κυβέρνηση θα μπορούσε να χειριστεί επικοινωνιακά αποπροσανατολίζοντας τις τάξεις και τις κοινωνικές ομάδες μιλώντας για πράσινη ανάπτυξη (“καμμένη Κέρκυρα φέτος”) που προστατεύει την φύση περιορίζοντας την κοπή των δένδρων. Το έχουν σκεφτεί άραγε?Η είναι τόσο οξυδερκείς που περιορίζουν τα ψέματα τους? Ρίσκο η μη θα μπορούσε να αποτελέσει την βάση σαν τέχνασμα “οι πυρκαγιές περιόρισαν την επάρκεια δένδρων και δεν θέλουμε να βλάψουμε άλλο την χλωρίδα του τόπου μας”...

Τι από όλα αυτά να ισχυριστώ ως πιο βάσιμο,ίσως είναι και όλα το ίδιο βάσιμα και το ίδιο αβάσιμα.

Αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα και το αποτέλεσμα είναι κοινό και εμφανές για όλους...

Οι μαθητές καλούνται να ξεκινήσουν την πιο δύσκολη σχολική χρονιά από τη μεταπολίτευση και βάλλονται να υποστούν μια κρίση που είναι οι τελευταίοι που φταίνε για εκείνη καθώς και για τους αποτυχημένους δημόσιο-οικονομικούς χειρισμούς της κυβέρνησης. Η οποία υποτίθεται επιχείρησε να διασώσει την οικονομία της χώρας αλλά στην ουσία αυτό που κατάφερε ήταν να οξύνει τα χαρακτηριστικά που εντείνουν την φτώχεια των πολιτών της.

Ήδη το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα “τρέχει” και περνάει στους εφαρμοστικούς του όρους. Μετράει μόνο δύο μήνες ύπαρξης και ήδη διάφοροι οικονομολόγοι από Ελλάδα και εξωτερικό έχουν προδικάσει την αποτυχία του.

Αυτό φαίνεται πλήγωσε τα σοσιαλιστικά συναισθήματα της κυβέρνησης Παπανδρέου και θέλησε να επισπεύσει ένα αντίστοιχο μνημόνιο. Αυτή τη φορά ίσως ακόμη και ποιο δυσβάσταχτο και αποτρόπαιο. Το μνημόνιο αποτελεί το μέσο σοσιαλιστικής χειραφέτησης κατά το ΠΑΣΟΚ φαίνεται....

Το νέο μνημονιακό σχολειό εντάσσεται και στις τρεις βαθμίδες εκπαίδευσης και αποσκοπεί (ηθελημένα η μη) στην απόλυτη πνευματική υποδούλωση όλης της κοινωνίας.

Το σοσιαλιστικό σχολειό τηρεί την απλή αναλογική την πιο δημοκρατική διαδικασία επιτυγχάνοντας να δώσει ένα τέλος στα αρνητικά σχόλια ορισμένων αναρχοκομμουνισταράδων (φτου) και αριστερών (φτου ξανά) για την αντιδημοκρατική και αντισυνταγματική καταβολή των μέτρων.

Το νέο τρίπτυχο του ΠΑΣΟΚ θα δημοσιευθεί σύντομα στην εφημερίδα της κυβέρνησης.

Ένα σχολειό ανά νομό - ένας εκπαιδευτικός ανά κτίριο - ένα βιβλίο ανά σχολειό.

Όσο αστείο διαβάζεται το παραπάνω είναι τουλάχιστον δύο φορές πιο τραγικό και χρήζει άκρας σοβαρότητας.

Οι μαθητές υποβάλλονται να ξεκινήσουν μια νέα χρονιά δίχως τα απαραίτητα εργαλεία άντλησης γνώσεων και εκμάθησης, την βασικότερη ύλη μελέτης που είναι το βιβλίο που μισήσαμε και αγαπήσαμε οι προηγούμενες γενιές αλλά λησμονούμε να γνέφουμε και να απολαμβάνουμε. Αντικαθιστώντας το με DVD και φωτοτυπίες. Οι οποίες φωτοτυπίες σημειωτέον είναι πιο δαπανηρές ως προς την έκδοση τους λόγο της ελλιπείς τεχνικής υποστήριξης σε φωτοτυπικό εξοπλισμό ανά σχολειό.

Είναι η ίδια κυβέρνηση που πριν από λίγους μήνες δημοσιοποίησε τις επικείμενες συγχωνεύσεις στις σχολικές μονάδες, (1.900+) κατά τον αριθμό, συγχωνεύοντας τα όνειρα των παιδιών και παράγοντας ένα πολίτη με αποσπασματικές και περιορισμένες γνώσεις λόγο της δυσμενής αφομοίωσης της διδασκόμενης ύλης σε σχολικές αίθουσες με υπέρογκο αριθμό μαθητών, και ελάχιστο εκπαιδευτικό προσωπικό.

Πλην όμως όλης αυτής της πρακτικής εφαρμογής στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση η σοσιαλιστική αυτή χειραφέτηση της δεν θα μπορούσε να μην εισχωρήσει μεταρρυθμίζοντας τα αντιδημοκρατικά και αντιπαραγωγικά πανεπιστήμια

Τα νέα μνημονιακά κολέγια αντικαθιστούν τα παρακμάζον αναρχοαριστερά σπαταλά και πελατειακά πανεπιστήμια που αύξαναν τόσα χρονιά την ανεργία, επειδή οι φοιτητές είναι τεμπέληδες, οι εκπαιδευτικοί “βυσματικοί” και οι έρευνες μη ανταγωνιστικές Κι όμως αυτή είναι η αντίθετη έκδοση της πραγματικότητας, η τεχνοκρατική υποστήριξη προπαγάνδας από τους καθεστωτικούς για να αμαυρώσουν και άλλο το πανεπιστήμιο, που σε καμιά περίπτωση δεν είναι σωστά δομημένο, αλλά με το νέο νόμο πλαίσιο αντί να επουλώσουν τις πληγές του τις ανοίγουν περισσότερο.

Και εξηγούμε για να μην παρεξηγούμε προβάλλοντας τους βασικούς άξονες μεταρρύθμισης που επιβάλλονται πλέον στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, αυτά είναι η χρηματοδότηση, το άσυλο,το 15Μελές συμβούλιο,η αξιολόγηση,το σπάσιμο τον πτυχίων.

• Η χρηματοδότηση πλέον θα περνάει ως προς την ακίνητη περιουσία στα χέρια νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου ανώνυμης εταιρείας και managers που θα υποστηρίζουν με ιδιωτικά κεφάλαια ανάλογα την αξιολόγηση που θα υφίστανται στα ιδρύματα και στους πανεπιστημιακούς.
• Το 15Μελές συμβούλιο θα εμπεριέχει 7 εξωπανεπιστημιακούς αντιπροσώπους (τεχνοκράτες, managers) 7 ενδοπανεπιστημιακούς και 1 εκπρόσωπο φοιτητών, το οποίο συμβούλιο θα ελέγχει όλα τα όργανα των πανεπιστημίων, χωρίς το ίδιο να υπόκειται σε κανένα έλεγχο και θα εκλέξει τον κοσμήτορα του ιδρύματος που εκλαμβάνει τον χειρισμό εξολοκλήρου των πανεπιστημίων και περνάει σε μια νέα μορφή δικτατορίας.
• Καταλήγοντας στο σπάσιμο τον πτυχίων σε 3 κύκλους σπουδών που θα διακυμαίνονται ως εξής 3ετής φοίτιση, 5ετής φοίτηση με μεταπτυχιακό, 8ετής φοίτηση με διδακτορικό. Αυτή η ολοκλήρωση των κύκλων σπουδών θα σου απομυζεί όχι το γνωστό σε όλους πτυχίο αλλά τον τίτλο σπουδών καταμερισμένο σε πιστωτικές μονάδες, ο οποίος τίτλος βρίσκεται σε ένα πλαίσιο σπουδών που επιβάλλονται στον 2 κύκλο δίδακτρα και θα καταλήγουν σε ένα "κωλόχαρτο" χωρίς επαγγελματική υποκατάσταση καθώς δεν τεκμηριώνεται η επιστήμη η οποία μπορείς να ασκήσεις αλλά θα καθορίζεται από την ανάγκη της κοινωνίας για εύρεση μιας θέσης εργασίας που σου περιορίζει ο καπιταλισμός

Μια θέση εκμεταλλευομένου και επισφαλής εργαζομένου, επειδή η επιστήμη δεν χρειάζεται κατά το σύστημα.

Εν τέλει καταλήγουμε στο θέμα του ασύλου(που έχω αναλύσει επιμελώς στο προηγούμενο άρθρο) το οποίο αποσκοπεί εν ολίγοις στην πολιτική φίμωση των αναμενόμενων αγώνων που θα κλιμακωθούν στην σπουδάζουσα νεολαία και συνάμα σε όλη την κοινωνία, και καταλήγουν κάθε χώρο μορφής κέντρου αγώνα του λαού

Οφείλω να απαντήσω σε όλους εκείνους που αντιπαλεύουν τον δίκαιο αγώνα τον φοιτητών που μιλούν για ιδεολογικά ακραίες τραμπούκικες μειοψηφικές φοιτητικές ομάδες που καταστρέφουν την ομαλή λειτουργία των πανεπιστημίων και προχωρούν σε καταλήψεις ερήμην των “καλών” φοιτητών και της κοινής γνώμης, ανακοινώνοντας ξανά και ξανά ότι το νέο νόμος πλαίσιο ψηφίστηκε από τα 3/4 της βουλής και κίνησε όλες τις έννομες δημοκρατικές εκλογικές διαδικασίες ψήφισης του, στοχοποιώντας εκείνους που διασαλεύουν την κυρότητα του και χαρακτηρίζοντας τους πως είναι “επιεικώς παράνομοι”.

Τότε συγγνώμη γιατί και εγώ ως μαχόμενος νεολαίος από την δική μου τάση είμαι σαστισμένος πλέον για το ποιος είναι ο θεωρητικά και πρακτικά παράνομος?

Ο μαχόμενος λαός η τα μέτρα, χαράτσια και νομοσχέδια που όλα βρήκαν αντίθετο το λαϊκό αίσθημα του λαού και ψηφίστηκαν επί της αρχής ερήμην για άλλη μια φορά του άμεσα ενδιαφερόμενου (λαού).

Μια κοινωνία η οποία δεν αναγνωρίζει τον αγώνα της νεολαίας θα υποστεί για άλλη μια φορά το χαστούκι που της αξίζει, όταν οι πέτρες έπεφταν βροχή τον Δεκέμβρη μετέφεραν την οργή γι αυτόν τον κόσμο που διαμορφώσαμε και καταλήγουν να παρατηρούν τα αθώα μάτια τους, έναν κόσμο τυλιγμένο με μίσος, διεφθαρμένο πολιτικά και οικονομικά.

Τα συνθήματα που αναγράφονται στους τείχους των πανεπιστημίων δεν είναι για να μαγαρίζουν την αισθητική της αρχιτεκτονικής τους δομής αλλά για να μεταδώσουν την εικόνα του μέλλοντος που μας περιμένει, είναι τα μέσα πληροφόρησης που αποδεικνύουν τις φιλοδοξίες τους.

Και όσες αλλαγές και να προσπαθήσουν να κάνουν τα συνθήματα μπορεί να σβήσουν, ίσως να κόψω και το λιγδωτό μαλλί μου γιατί δεν είναι πρέπον να κυκλοφορώ στον δρόμο με κίνδυνο να διασαλεύσω την καθώς πρέπει κυριλέ κοινωνιούλα όπως του μεγαλόφωνου οραματιστή και καθαρόαιμου “Έλλην” Άδωνη Γεωργιάδη (φτου)..

Οι ιδέες μας όμως θα παραμείνουν ανεξίτηλες...

Κλείνοντας σοβαρόφωνα... να τονίσω ότι πιο λογικό για το φοιτητικό, μαθητικό, εκπαιδευτικό κίνημα (ήδη ανάφερα τρεις διαφορετικές ιδιότητες) ότι πρέπει να γίνει ένα ενιαίο πανκοινωνικό κίνημα ανατροπής...Η βάση ήδη έχει χτιστεί είναι οι πλατείες που έχτισαν την πολιτική υποκειμενικότητα πολλών πολιτών, δημιούργησαν την αμφισβήτηση, είναι οι κατειλημμένες σχολές που πρέπει να εξωτερικεύσουν τις δράσεις τους να επιμορφώσουν τον κόσμο για το νόμο 4009* να τον πάρουν μαζί τους παρουσιάζοντας του τα βαθιά ταξικά χαρακτηριστικά που εμπεριέχει και να δημιουργήσουμε μαζικά ένα πανκοινωνικό κίνημα που θα ανατρέψει τα μνημονιακά χαράτσια και αυτούς που συναίνεσαν σε αυτά..

Ταξικά τα μετρα, ταξική και η πάλη, εμπρός για ανυπακοή και κοινωνία άλλη!!!!

warning...*4009:δεν είναι ο αριθμός του νομοσχεδίου είναι η χρονολογία που θα διαρκέσουν οι καταλήψεις αν θελήσουν να επιμείνουν στην εφαρμογή του!