H ταυτότητα του Εθνικισμού

Συνέντευξη αποκορύφωμα παραχώρησε ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής, Χρήστος Παππάς σε Αλβανό Δημοσιογράφο. Σε ρεπορτάζ του News24 με μεγάλο θράσος και χωρίς καμία μετριοπάθεια αποκαλύφθηκε το πραγματικό πολεμοχαρές πρόσωπο της ναζιστικής αυτής οργάνωσης. Το βίντεο που δημοσιεύτηκε μπορεί να μην εμπεριέχει κάτι πρωτότυπο για το αριστερό κόσμο, αλλά σίγουρα ξετυλίγει ένα ακόμη χαρακτηριστικό της ιδεοληψίας της Χρυσής Αυγής. Καθώς πέρα από την χρησιμοποίηση του "χριστιανισμού" ως εργαλείο πολιτικής τους, της εθνικοφροσύνης, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού μεταφράζεται και το Χιτλερικό πλάνο που έχουν στο μυαλό τους. Πέρα δηλαδή από την προστασία του έθνους με την περιβόητη υπεράσπιση της καθαρόαιμης φυλής  πραγματοποιεί ένα επικίνδυνο βάθεμα διεκδικώντας ξένα εδάφη. Απειλώντας τον γειτονικό λαό με στρατιωτική επέμβαση αποκαθηλώνοντας την προοπτική της χιτλερικής διάθεσης. Δηλαδή στο να διαλυθούν τα άλλα έθνη και να επικρατήσει ο "γνήσιος" και καθαρός εθνικισμός. Επιτίθενται σε εκείνον που είναι ποιο αδύναμος στρατιωτικά και ουσιαστικά μας μεταφέρει στο ότι ο ισχυρός "οφείλει" να επικρατήσει του αδύναμου. Άποψη που ιστορικά ηττήθηκε με παραδείγματα όπως η Γαλλική και η Ελληνική επανάσταση.
Η Χρυσή Αυγή πλέον βγάζει το πραγματικό φιλετικοκεντρικό πρότυπο της κοινωνίας που θέλει να δημιουργήσει μέσα στην κρίση. Ουσιαστικά δημιουργώντας μια εμπόλεμη κατάσταση ενισχύοντας την στρατηγική της έντασης που έχει εφαρμοσθεί από την Κυβέρνηση. Ακόμα δηλαδή και η ιδεολογία της ΝΔ που δεν(;) είναι ταυτισμένη με της Χρυσής Αυγής δημιουργεί το πεδίο σύγχυσης έλεο της ίδια τους της πολιτικής. Δίνοντας το έδαφος ώστε να εκμεταλλευτούν την συγκυρία οι νεοναζί και μέσα από την ένταση να ξεπηδήσει το άκρο ως σωστό και να κυριαρχήσουν οι ιδέες της στην κρίση, αλλά κυρίως μετά από αυτήν.

Η ελληνική κοινωνία είναι σοβαρά υπαίτια που δεν ώθησε ποτέ αυτές τις απόψεις στο περιθώριο και ποτέ δεν έκανε την αυτοκριτική της ως προς τις ιμπεριαλιστικές επιλογές στήριξης που έγιναν στο παρελθόν. Επιλογές που κόστισαν την κυριαρχία της χώρας στην Σμύρνη, την Μακεδονία και πιο πρόσφατα με την καθοριστική προδοσία στην Κύπρο.
Απόψεις που έπλασαν μια μυθικά γραμμένη ιστορία στα σχολικά βιβλία, που δημιουργήθηκε επί σειράς κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ με κύριο σκοπό την μη αποτύπωση της αληθείας, αλλά την ανύψωση του εθνικού φρονήματος των Ελλήνων.
Οι πατριδοκάπηλες δυνάμεις που στα σφάλματα της Ελλάδας και την αποτυχία ανάδειξης της σε ισχυρή ιμπεριαλιστική δύναμη ρίχνουν τώρα ευθύνες στις ξένες δυνάμεις που σαμποτάραν την προσπάθεια της "πατρίδας". Αντί να αντικαταστήσουμε μια αντικειμενική κριτική σε διεθνές επίπεδο, κλινόμαστε στο "καβούκι του θύματος" και οι απόψεις που αμφισβητούσαν τόσα χρόνια την "ελληνοκεντρική αλήθεια" πάντα τίθονταν στο περιθώριο. 
Σοβαρό στοιχείο που καταπατάτε μέσω της συνέντευξης, είναι ο σεβασμός προς την διαφορετικότητα. Αφού γίνετε ξεκάθαρη η ασέβεια και η παραβίαση των διεθνών κανόνων του (ΟΗΕ) συκοφαντώντας και ξεστομίζοντας προσβλητικές λέξεις προς τον λαό του γειτονικού έθνους. Ενώ αντίφαση της ιδεολογίας της Χρυσής Αυγής αποτελεί η χρήση της Αλβανικής σημαίας από τον εν λόγω Βουλευτή ως "κουρελόπανο" ενώ έχει την απαίτηση να σέβονται οι άλλοι την Ελληνική σημαία μας.

Καλούνται να μας πείσουν ότι για όλα τα δεινά του κόσμου δεν φταίνε καθόλου οι Έλληνες, που άλλωστε είναι και ορθόδοξη φυλή, αλλά οι ξένοι και αλλόθρησκοι άνθρωποι που μας καταστρέφουν την ζωή.
Εκεί που σταμάτησε η χειραγώγηση στα βιβλία της ιστορίας επεμβαίνει ένας συγχρόνως φιλόσοφος και μας λέει ότι "το να δημιουργείς την αίσθηση του θύματος δικαιολογεί και τα πιο μεγάλα εγκλήματα".

Πρέπει να ξεσηκωθεί όλη η ελληνική κοινωνία και να μπει επιτέλους ένα τέλος στον εκφασισμό της κονωνίας.Ας πούμε ότι μια φορά φταίμε και εμείς.
Φταίμε με την τυφλή εμπιστοσύνη που έχουμε επιδείξει και στο αλάθητο του πάπα που προσδίδουμε στην αστική ιδεολογική κυριαρχία.
Φταίμε που τόσο καιρό δεν ζητήσαμε την αντικειμενικοποίηση της ιστορίας και επαναπαυόμασταν στην ιδεολογία της εθνικής συνοχής χωρίς ταξικά κριτήρια και όχι στην πραγματική διαχώριση των κοινωνικών τάξεων. Έτσι μια ζωή θα έχουμε το άλλοθι ότι φταίνε οι άλλοι και εμείς είμαστε τα "κακόμοιρα" παιδιά που μας εκμεταλλεύονται και μας εξαπατούν οι ξένες δυνάμεις .

ΥΓ: Πλέον τα γραφεία της Χρυσής Αυγής βρίσκονται υπό λεηλασία των Αλβανών υπηκόων στην Ελλάδα που δεν θα είναι μόνο από την εθνικιστική πτέρυγα αλλά και από τον χώρο του πατριωτισμού. Σίγουρα μια τέτοια πιθανή αντίδραση θα επιχειρήσουν να συνδεθεί με τον πολιτικό χώρο της ανομίας.

ΥΓ2: Ο κύριος Παππάς ύμνησε τον Ν.Ζέρβα, αγνοώντας πως αυτός και οι υπόλοιποι Έλληνες ναζί, την εποχή που ίδρυσαν τον ΕΔΕΣ, είχαν στο ιδρυτικό κείμενο μεταξύ άλλων το εξής " Να αποκαλύψει διά παντός μέσου και κατά σαφή και αναμφισβήτητον τρόπον την προδοσία του τέως Βασιλέως Γεωργίου ΄Β και της περί αυτόν σπείρας της αποκλήθεισης Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου"

ΥΓ3:Η Χρυσή Αυγή ως άξια ακολουθούσα παράταξη του Αδόλφου Χίτλερ, του Μουσολίνι και του Ζέρβα, ακολουθεί πιστά το δόγμα του ΕΔΕΣ.

"Ζίτο ο Βασιλέφς Γεώργιος
Ζίτο ο Τσόρτσιλ
Κάτο η Ρουσία
Θάνατος στους Κουκουέδες"
"Φάρσαλα 25 Απρίλι 1945"
(Αφού ο μόνος που τους ενοχλεί είναι ο ΣΥΡΙΖΑ - ΕΚΜ)

ΥΓ4: Να θυμίσουμε επίσης τα αποτελέσματα του 2ου Εμφυλίου Πολέμου 1946-1949 από ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Κώστα Μπαλάφα "Το Αντάρτικο Στην Ήπειρο" του 1991.
Ένας εργάτης του Δήμου - Ο Σπ.Δημητρίου - που ήταν για τη Μεταφορά των πτωμάτων μετά την εκτέλεση, αφηγείται για τους 200 που εκτελέστηκαν στο Σκοπευτήριο Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944. "Με το τελευταίο αυτοκίνητο, στην τελευταία παρτίδα, ένα παιδί, που δεν θα ήταν 16χρονώ, κατέβηκε με τον Πατέρα του. Εκείνο το παιδί έρχεται και ξαναέρχεται μπροστά στα ματιά μου. το βρήκα, ύστερα απ' την εκτέλεση, πεσμένο πάνω στην αγκαλιά του Πατέρα του. το σήκωσα ανάλαφρα και το έβαλα μαζί με τον πατέρα του για να πάνε αντάμα στον τάφο".


"Άνθρωποι" σαν τον κύριο Παππά, καλό είναι να συγκρατούνται και να σκέφτονται αυτά που σκοπεύουν να πουν γιατί τα λεγόμενα του χωρίς να έχει την εντολή του λαού αποτελούν Εθνική προδοσία και στρατηγική αμέλεια".

ασίσιος)

Δεν θέλω να ενταχθώ σε πολιτική συλλογικότητα

Πριν την μεταπολίτευση και μετά από αυτήν, οι πολίτες στην Ελλάδα επέλεγαν να έχουν μια σαφώς πιο έντονη πολιτική ενασχόληση με τα πολιτικά κόμματα σε σχέση με σήμερα. Αυτή η αναντιστοιχία, που λόγω εποχής δεν θα μπορούσε να βρίσκεται σε αντιστοιχία μεταβάλλεται ποικιλοτρόπως. Αν βάλουμε κάτω κάποια δεδομένα, ίσως μπορούμε να αναγνωρίσουμε και να αναγνώσουμε την φθίνουσα πορεία που έχει η κοινωνία σε πολιτικά υποκείμενα.

 Μια περίοδος στην οποία συντελούνται πολιτικές αλλαγές, οι πολίτες δέχονται περισσότερα μηνύματα , δημιουργούνται δηλαδή τα επιπλέον κίνητρα για τους ίδιους ώστε να προσφέρουν και να μην βρίσκονται πίσω από τις εξελίξεις. Η καπιταλιστική κοινωνία περιθωριοποιεί πολύ έυκολα εκείνον που δεν είναι μέσα σε αυτές. Βεβαίως και ο ίδιος ο μετέχων νιώθει καταξιωμένος και θρέφεται ο εγωισμός του. Αυτό σημαίνει ότι ένας βασικός παράγοντας στον οποίο ένα κοινωνικό υποκείμενο επιλέγει να ασχοληθεί με κάτι, θα ελέγξει αν αυτό το κάτι, τον κάνει να συμβαδίζει με την κουλτούρα και το κοινωνικό γίγνεσθαι της εποχής. Συγκεκριμένα στην χούντα ο αγώνας για να πέσει ήταν επιβεβλημένος και αυτό ενέπνευσε άτομα να ασχοληθούν ώστε να καταρρίψουν αυτό το καθεστώς, άλλοι βρίσκονταν ήδη σε κάποιο πολιτικό χωρό, άλλοι μέσα από το κίνημα ασχολήθηκαν αργότερα. Αυτή η μάχη που καρποφόρησε δημιούργησε ένα πεδίο και μια στρατιά νέων πολιτικών υποκειμένων που εντάχθηκαν στην πολιτική σκηνή, είτε συνδικαλιστικά είτε σε κόμματα εξουσίας και μη.  Αυτό συνέβη γιατί ο προοδευτικός και δημοκράτης τα επόμενα χρόνια ήταν κάτι το επαναστατικό, κάτι το κοινωνικά αποδεκτό. Βεβαίως τα κίνητρα πολιτικής ένταξης σε χώρους όπως το ΠΑΣΟΚ καθώς και στις συνδικαλιστικές του παρατάξεις, δεν ήταν η συνέχιση και διεύρυνση αυτής της μαχητικής κατεύθυνσης αλλά η επιδίωξη για το ρουσφέτι, για τις πελατειακές σχέσεις και την εύπορη ζωή που θα απολάμβαναν όσοι/όσες έμπαιναν στην υψηλή πολιτική σκηνή και σε κόμματα εξουσίας. Η πτώση της χούντας βεβαίως δεν σημαίνει ότι αμφισβητήθηκε η καπιταλιστική κοινωνία στο σύνολο της, αλλά  και δεν ορίζει τον αγώνα του πολυτεχνείου ως συντεχνιακό. Οι πολιτικοί συσχετισμοί αναταράχθηκαν, κατοχυρώθηκαν δημοκρατικά δικαιώματα κοκ, αλλά σίγουρα δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε πολλά παραπάνω. Διότι η εξέγερση του πολυτεχνείου, δημιουργήθηκε από ανάγκη, με πολιτικά χαρακτηριστικά και αιτήματα αλλά χωρίς να γνωρίζει εκ των προτέρων τι κοινωνία θα καθορίσει.

Το αποτύπωμα που παράγεται από τις εξεγέρσεις και τα ανατρεπτικά κινήματα είναι η ριζοπαστικότητα που τα εμπνέει. Ελάχιστες εξαιρέσεις έχουν διαπιστωθεί όταν αντίστοιχες ενέργειες συμβαίνουν και δεν παρουσιάζουν μια ριζοσπαστική αλλαγή ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Συνεπώς το πρώτο κρατούμενο είναι ότι οι πολιτικές εξελίξεις είναι λογικό να οδηγούν σε μια πολιτικοποιήση χωρίς αυτό βεβαίως να είναι απόλυτο.

Το χρονικό φάσμα της καπιταλιστικής ευημερίας στην Ελλάδα μέχρι και του ξεσπάσματος της χρηματοπιστωτικής κρίσης, ήταν αρκετό ώστε η πολιτική (με την ευρεία έννοια) να αποτελεί ασήμαντη και αχρείαστη. Η πολιτιστική βιομηχανία, η ανταγωνιστική διάθεση, η φιλαυτία και ο ατομικισμός, η life style επίδειξη μιας κοινωνίας που είχε μπει στο καζάνι του καταναλωτισμού κυριαρχούσε και η πολιτική είχε αντικασταθεί από την αγορά και την κατανάλωση. Όταν αναφερόμασταν στην λέξη παραπέμπαμε σε ειδικούς και τους θεωρούσαμε βαρετούς και μονόχνοτους. Τα σκάνδαλα τα οποία αναπαράγονταν από τα στελέχη του δικομματισμού, ακόμη και αυτά ήταν άνευ σημασίας, εφόσον το παντεσπάνι ήταν άφθονο.
Σίγα, σιγά όμως η καθήλωση της πολιτικής απασχόλησης άρχισε να αποκαθηλώνεται. Τα πολιτικά υποκείμενα που επέλεξαν να μπουν σε κόμματα εξουσίας για να περνούν καλά, άρχισαν να μισούνται από το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας και οι πολίτες άρχισαν να συνειδητοποιούν μια μεγάλη ανισότητα.
Με το άκουσμα της οικονομικής κρίσης  στην Ελλάδα και με τους αφελείς πολιτικούς χειρισμούς τον από πάνω, οι χωρίς φωνή εξεγέρθηκαν και αμφισβήτησαν τον κοινοβουλευτισμό και την ηγεμονία του κεφαλαίου, κατάλαβαν ότι η δημοκρατία που μας έδωσαν δεν ήταν τίποτα παραπάνω από το να μας ξεγελάσουν για την ανισότητα και την διαπλοκή στην κοινωνία.

Η εξέγερση του 2008 είναι μια περίοδος ορόσημο της ελληνικής κοινωνίας. Απέδειξε την αυταρχικότητα του κράτους χωροφύλακα και καταστολής της αμφισβήτησης και της απερχόμενης ρήξης. Η άρχουσα τάξη γνώριζε πολύ καλά πως δεν μπορεί να σηκώσει στις πλάτες τις, μια ανακοίνωση της κρίσης, γι αυτόν τον λόγο επέλεξε να πατάξει την νεολαία, ως δυναμικό και ρηξιακό κομμάτι της κοινωνίας. 

Αυτή η εξέγερση μετέφερε το μήνυμα της ανάγκης για αλλαγή και μετέφερε το μήνυμα της πολιτικής κρίσης. Διότι η αναζήτηση ριζοσπαστικών λύσεων από τους εξεγερμένους, έφερε στο προσκήνιο μια κοινωνία που έλεγε "τώρα πλησιάζουμε εμείς γιατί εσείς δεν μπορείτε". Αυτό σίγουρα  δεν κρίνει μια κοινωνία άμοιροι ευθυνών της. Αλλά σίγουρα δεν μπορείς να καταδικάσεις μια χειραφετημένη κοινωνία, από τόνους προπαγάνδας και πληροφορίες που έκρυβαν την αλήθεια.

Το ερώτημα που δημιουργήθηκε ήταν ποιος έφταιγε για το ξέσπασμα της κρίσης;
H απάντηση μέσα από τις φλόγες του Δεκέμβρη χωρίστηκε σε τρεις κατευθύνσεις. Η πρώτη ήταν ότι τα κόμματα εξουσίας, δεν διαχειρίστηκαν άξια τα οικονομικά του κράτους και καταλήστευσαν τον ελληνικό λαό. Η δεύτερη ήταν το ίδιο συστρατευμένο κομμάτι της αντιπολίτευσης από τα αριστερά που επιζητούσε να δώσει λύσεις και να αποκαταστήσει την αλήθεια που αντιλαμβανόταν. Ενώ το τρίτο ήταν το ποιο ριζοσπαστικό κομμάτι της κοινωνίας, που έγερνε προς την αναρχία, δηλαδή την άρνηση της αστικής κοινωνίας και της ρήξης με τον καπιταλισμό. Η τρίτη θα έλεγα είναι και η σημαντικότερη διαπίστωση. 

Γιατί όπως και προείπα η ριζοσπαστικές λύσεις είναι λογικό να σπρώξουν νέα κομμάτια της κοινωνίας σε μια δυναμική σχέση αντικατάστασης της πολιτικής ατζέντας. Μόνο που εκτός από την κύρια αμφισβήτηση, αναπτύχθηκε και μια αφαιρετική αντίληψη συνολικής άρνησης. Την αναγνώριση του καπιταλισμού, ως σύστημα ανισότητας και κερδοσκοπίας λίγων έναντι πολλών.

Συνεπώς επειδή αυτό το σύστημα, είναι ολιγαρχικό και συγκεντρωτικό η πολιτική εξουσία που είναι μηχανισμός του κεφαλαίου δεν θα μπορούσε να μην αμφισβητηθεί. Όχι στο σημείο τη σοσιαλιστικής ιδέας που θέλει να απεγκλωβίσει την εκμετάλλευση από άνθρωπό σε άνθρωπο, αλλά την άσκηση της πολιτικής χωρίς εκπροσώπηση. Αυτή η αντίδραση ως αντανακλαστικό απογοήτευσης έφερε νέα άτομα στην πολιτική αλλά με την μορφή της γενίκευσης. Μιας γενίκευσης που στο πρόσωπο των διαπλεκόμενων πολιτικάντηδων του δικομματισμού, έφερε όλα τα υπόλοιπα κόμματα. Πρώτον γιατί η πολιτική αναζήτηση γινόταν με όρους πελάτη και δεύτερον λόγω συνειδητής αποστροφής του όρου συλλογικότητας...

Ο όρος συλλογικότητα είναι και το επίδικο της κοινωνικής κατάστασης σήμερα, γιατί είναι εκείνος ο όρος που δίνει την μάχη να επιβιώσει και να νικήσει την ατομική προοπτική.

Ο καπιταλισμός σε διδάσκει πως μέσα από την καλλιέργεια της ατομικότητας μπορείς να βρεις λύσεις, ερχόμενος σε αντίθεση με την φύση της κοινωνικοποίησης, και χρησιμοποιώντας την ομάδα σε επιμέρους περιπτώσεις. Εν αντιθέσει η συλλογικότητα αποτελεί μορφή δράσης, δημιουργείται από τα άτομα εκείνα που αντικαθιστούν τον ανταγωνισμό με την αλληλεγγύη, ως αντίληψη αξιοπρεπής διαβίωσης. Η αναρχία που απέκτησε μια επικαιρότητα δυστυχώς διαφθείρεται μέσα από διαρκείς αντιφάσεις που δημιουργείται λόγω της χαοτικής της διάστασης. Εντάσσει τον ανυπάκουο, τον αγωνιστή να λειτουργεί αυτόνομα αλλά ερχόμενος σε αντιδιαστολή με την συλλογική δράση. Η αυτονομία και η συλλογικότητα δεν είναι αντιπαραθετικά, πχ η κομματική δράση δεν υποκαθιστά την αυτονομία καθότι η ελεύθερη βούληση και έκφραση στους χώρους της αριστεράς δεν παραβιάζεται αλλά υπόκεινται σε μια κοινή οδό ώστε να βρεθούν λύσεις. Το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα όμως έρχεται να υπερκεράσει την διαφωνία και να προκαλέσει  άσχημες διαιρέσεις στην συλλογική δράση του, που το κάνει αντιφατικό.

Τους αναρχικούς δεν μπορούμε να τους μετρήσουμε σε δημοσκοπήσεις για να επιβεβαιώσουμε αυτήν την τάση. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να περάσουμε στον επόμενο κινηματικό σταθμό που άλλαξε του πολιτικούς συσχετισμούς στην Ελλάδα και είχε βαθιά πολιτικά χαρακτηριστικά. Αν μπορούμε να πούμε πως ο κοινοβουλευτισμός μέσα από τον Δεκέμβρη βρέθηκε σε κρίση, σίγουρα το κίνημα των πλατειών του 2011 στην Ελλάδα μας το επιβεβαίωσε με εκκωφαντικό τρόπο. Διότι μας επέδειξε και έναν τρόπο λειτουργίας, διαβούλευσης και λήψης αποφάσεων αρκετά ξεχωριστό. Πέραν των διαχρονικών και γραφικών γενικών συνελέυεσων σε πανεπιστήμια και χώρους δουλειάς. Είχαμε πολίτες χωρίς κομματική ιδιότητα, με οριζόντιες διαδικασίες και ετερογενείς προσωπικότητες να συζητούν μοιράζοντας κάποιες κοινές ανησυχίες. Θα λέγαμε ότι αυτή η γενικότερη αμφισβήτηση βρίσκει μέσα από τον εγχείρημα αυτό ακόμη και οργανική ιδιότητα. Άρα η καινοτόμα δράση αποτελεί πόλο έλξης και η ανανέωση διεγείρει το ενδιαφέρον και ας υπάρχουν συντηρητικοί που υμνούν και δεν μπορούν να ρισκάρουν στην ζωή τους.

Η μετάβαση πλέον από την απάθεια στην πολιτικοποίηση, διεκδικώντας να σπάσει το παραδοσιακό είναι φανερή σήμερα αλλά δεν είναι μοναδική.

Είναι προφανές πως η κρίση επιτάσσει την αντίδραση άρα την ριζοσπαστικοποίηση. Όμως η κοινωνικοί συσχετισμοί είναι προκαθορισμένοι και για να αλλάξουν πρέπει να υπάρχει επέμβαση στην ιδεολογική ηγεμονία και όχι μόνο στην πολιτική εξουσία, που αναπτύχθηκε κυρίως στα τελευταία χρόνια. Διότι αν το ένα πεδίο απομονώνει το άλλο, τότε τα δεοντολογικά χαρακτηριστικά θα είναι πενιχρά και θα δημιουργούν μια δογματική αντισυστημικότητα χωρίς προσανατολισμό. Εξου λοιπόν και ο εκφασισμός της κοινωνίας, η αναζήτηση πολιτικών λύσεων και η απαξίωση της δημοκρατίας ως σύστημα αναξιοκρατίας, δημιουργεί έναν κοινωνικό κανιβαλισμό που στρατεύει άτομα σε ρατσιστικές συμμορίες .

Για να ξεπεραστεί δηλαδή η νοοτροπία του ατομιστή χρειάζεται ένα βάθος χρόνο και σίγουρα για να καθιερωθεί δεν μπορούν τα εργαλεία να είναι φασιστικά. Η ιδεολογική χειραφέτηση αποκτάει μια αναγκαιότητα και για να συμβεί αυτή, πρέπει να αντικατασταθούν οι μηχανισμοί που το αστικό κράτος κατέχει. Τα μέσα εκείνα που χειραφετούν την κοινωνία και προστατεύουν τις κυρίαρχες τάξεις, που οφείλεις να τις βρεις στο κίνημα και οφείλεις να συγκρουστείς μαζί τους. Ώστε να αποδείξεις ότι εσύ έχεις τα ινία, ώστε να φέρεις τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας στο προσκήνιο και να δημιουργήσεις μια διαλεκτική σχέση κινήματος και πολιτικής συλλογικότητας που θα φέρνει προοδευτικά το λαό στο προσκήνιο. Εκεί λοιπόν τίθεται το διακύβευμα αν ένα κόμμα μπορεί να αντέξει στην εξουσία, αν θα μπορέσει να συγκρουστεί με τους μεγάλους καρχαρίες. Αν δεν το δούμε στην πράξη και αν δεν προσπαθήσουμε να ενταχθούμε σε πολιτικούς χώρους που δίνουν την ελπίδα, τότε δεν μπορούμε να απορρίψουμε τα κόμματα ως ειδήμων. Για τι καλός η κακώς δεν είναι όλοι ίδιοι. Και σε αυτούς που δεν είναι οφείλουμε να δώσουμε την ευκαιρία που δεν θα γίνεται με όρους ψήφου αλλά που θα μεταφράζεται σε ενεργά πολιτικά υποκείμενα!!!

Πληγή στην ιδεολογία του ΣΥΡΙΖΑ

Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε μια συντεταγμένη επίθεση που εξαπολύει η τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση δια των εντολών του υπουργού προστασίας του πολίτη Δένδια. Ενός υπουργού που θα ταίριαζε να τον ορίσουμε ως βασιλιά πάνω από το σύνταγμα. Πως αλλιώς θα μπορούσε να εξηγηθεί το φαινόμενου αποκλεισμού της εισόδου στα δικαστήρια της Ευελπίδων στα συγγενικά πρόσωπα των συλληφθέντων της Βίλα Αμαλία. Όταν οι μονάδες καταστολής απαντούν κατηγορηματικά πως ο υπουργός τους διέταξε να μην μπει κανένας. Ποια πολιτική ασυλία διαπνέει τον υπουργό; Aυτή η παράβαση δεν συνιστά κατάχρηση του συντάγματος και της υπουργικής ιδιότητας.

Η επίθεση ωστόσο που γίνεται είναι απόλυτα δικαιολογημένη και κατατάσσεται στο πλαίσιο καρατόμησης της κοινωνίας και δημιουργίας τριβών στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η πολιτική έχει δύο άξονες, η μια βάζει φραγμό στην ριζοσπαστικοποίηση των χωρίς φωνή πολιτών και των δυσαρεστημένων που αυξάνονται και η δεύτερη είναι ο αντιπερισπασμός που παρατείνει το χρόνο ζωής της μνημονιακής πολιτικής και δημιουργεί το πεδίο να περάσουν πράγματα χωρίς λαϊκή οργή (πολυνομοσχέδιο). Οι σύμμαχοι αυτής της προσπάθειας είναι η καθεστωτική συντεχνία των μεγάλων ΜΜΕ που πήραν στο στικάκι από τον Σαμαρά και παίζουν μια άλλη ατζέντα καθαρά προβοκατόρικη, δια μέτρου αντίθετη με τις ανάγκες τις κοινωνίας. Αυτή η ατζέντα της ανομίας που είχε προνοηθεί από την ρητορική της ΝΔ (βλέπε ανακοινώσεις επίθεσης στην Νεολαία συνασπισμού) συνδέει οτιδήποτε ριζοσπαστικό συμβεί από την κοινωνία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ερώτημα που πλανιέται είναι ιδεολογικής φύσεως και αυτό είναι πρόβλημα δεδομένου της χρονικής στιγμής που αυτό συμβαίνει. Από την αιχμηρή πρώτη χρονικά επίθεση της ΝΔ προς την ΝεολαίαΣυν σχετικά με την επέτειο της εξέγερσης του 2008, κανείς δεν θα μπορούσε να βγει και να πει πως χρειαζόταν να βγει κάποιος του ΣΥΡΙΖΑ και να πει ότι η ανακοίνωση της νεολαίας μας είναι ιδεολογικά αντίθετη με την δημοκρατία. Αντίθετα έλαβε την αμέριστη στήριξη του κόμματος.

Από την αρχή του νέου έτους όμως η κυβέρνηση σκέφτηκε να χτυπήσει τις ιδεολικές ευαισθησίες του ΣΥΡΙΖΑ και το έκανε με ρίσκο. Αλλά ανέκαθεν ο φοβισμένος πρέπει να παίρνει δύσκολες αποφάσεις. Χτύπησε σε χώρους και εστίες αντίστασης όπως είχε κάνει τον Δεκέμβρη του 2008. Τότε υπήρξε μια κακή διαχείριση από τον ΣΥΡΙΖΑ που του μείωσε τα εκλογικά ποσοστά. Σε τούτη την συγκυρία χρησιμοποιούν πάλι τα σκουριασμένα εργαλεία που ξεβιδώνουν τα στερεότυπα του παρελθόντος. Είναι οι συντηρητικές απόψεις που προϋπάρχουν σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας και αυτές προσπαθούν να εκμαιεύσουν να μην γείρουν προς τα αριστερά. Άραγε μια κυβερνητική πολιτική που έχει χάσει πάσα λαϊκή εμπιστοσύνη και εκλογική βάση όταν χτυπά την αριστερά, που οδηγεί το βέλος; Αυτόματα δεν στρέφεται ο κόσμος να επιλέγει την άκρα δεξιά; Πέραν λοιπόν των καταστροφικών πολιτικών μιλάμε και για τακτικό λάθος, γιατί ο φασισμός μπορεί να είναι το μακρύ χερί του συστήματος, το παρακράτος, αλλά όταν αποκτάει έκταση και δυναμική θα στραφεί και στο αφεντικό του.

Ακολούθως, έρχεται η μέγιστη υποκρισία του ΠΑΣΟΚ που είναι το αντιφασιστικό μέτωπο. Πέραν των ευσήμων και της διάσωσης που επιδιώκει ώστε να απορροφήσει ένα κομμάτι της ξιπασμένης σοσιαλδημοκρατίας, είναι ένα επικοινωνιακό τέχνασμα αποπλάνησης της βάσης του ώστε να μην ξεμπροστιάσεις τον σύμμαχο της κυβέρνησης που είναι η Χρυσή Αυγή.

Στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο του ΣΥΡΙΖΑ παρατηρούμε ότι δημιουργούνται διαρκείς αντιφάσεις που ταράζουν μια συνοχή. Αυτή η επίθεση έχει στόχο την αποδιοργάνωση με ιδεολογικό τρόπο, θέλει να παρουσιάσει ένα αναξιόπιστο κόμμα που βγαίνει από την πανελλαδική του συνδιάσκεψη με ενωτικές κορώνες και διχάζεται στις τοποθετήσεις που κάνει. Η απάντηση της αριστεράς πρέπει να γίνει και στα δύο πεδία της πολιτικής της δράσης, στο κοινοβούλιο και τα μίντια και στο κίνημα με την ηχηρή παρουσία μας με ομοιογενές τρόπο. Για να δηλώσεις όμως την ριζοσπατικότητα σου στις φασίζουσες καταστάσεις που δημιουργούνται πρέπει να κοιτάξουμε ποιο είναι το ταξικό και κοινωνικό τόξο που θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει στις τάξεις του. Δεν μπορεί να είναι ολοκληρωμένη μια τοποθέτηση "καταδίκη της βίας και της ανομίας". Είναι καθαρά μια βλέψη προς τον κεντρώο πολιτικά κόσμο, ούτε μπορεί να είναι ολοκληρωμένη μια τοποθέτηση υπεράσπισης της δημοκρατίας. Γιατί εμείς μιλάμε για πραγματική δημοκρατία, σύνθεση της έμμεσης και άμεσης και όχι υπεράσπισης της αστικής. Τέτοιες ιδεολογικά εκπτωτικά κινήσεις δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές από το ριζοσπαστικό κομμάτι της κοινωνίας και από τα ίδια τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν μπορούν να είναι ολοκληρωμένες. Γιατί μιλάμε για ιδεολογικές διαιρέσεις στον κοινωνικό ιστό. Δεν μπορεί μια τοποθέτηση να περικλείει το φάσμα των αγανακτισμένων ψηφοφόρων και των αριστερόφρωνων. Πρέπει να επιλεχτεί το στρατόπεδο έστω και αν είναι παιδιάστικο να μιλάμε σήμερα για κάτι τέτοιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είχε σαφή θέση αντιμετώπισης τέτοιων επιθέσεων και μάλιστα να βρισκόταν στην αντεπίθεση και όχι στην παθητικότητα. Η αντεπίθεση δεν μπορεί να γίνει με όρους κοινοβουλευτικού καθωσπρεπισμού αλλά με όρους ριζοσπαστικότητας.

Έχει κυριαρχήσει ένας κανόνας ότι εκεί που το σύστημα καλύπτει τα πραγματικά προβλήματα, η αριστερά πρέπει να είναι εκεί ώστε να τα βγάζει στο προσκήνιο. Αυτό είναι μια ευαγγελική αλήθεια; Προφανώς όχι, πρώτον γιατί απορρίπτουμε την ευαγγελική αλήθεια και δεύτερον γιατί η πολιτική μας δεν μπορεί να αντιδιαστέλλεται .  Δεν μπορεί να μονοπωλεί μια πολιτική που λέει ότι η επίθεση στους κατειλημμένος χώρους είναι προβοκατόρικη και εντάσσεται στον αποπροσανατολισμό, πολώνοντας την αξία της υπεράσπισης τέτοιων πρωτοβουλιών ως ζωτικό χαρακτηριστικό του αγώνα μας. Και τα δύο αποτελούν μέροι της αλήθειας και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να απομονώνεται ή το ένα ή το άλλο, ανάλογα την συγκυρία που διανύουμε. Γι αυτόν τον λόγο επειδή η υπεράσπιση των κατειλημμένων χώρων, της επαναστατικής δράσης που διαπνέει από αυτές, τις πολλές φορές άνομης δράσης που απορρέει για δικαιοσύνη έχουν περιοριστεί από ανακοινώσεις "δημοκρατίας" . Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει σε αυτό σημείο να συνεκτιμήσει ότι δεν είναι πολιτικά ορθό να συνεχίζει να προβαίνει σε μια ιδεολογική έκπτωση για να διευρύνει την βάση του, αλλά να μεταλαμπαδεύσει μια πολιτική εμπιστοσύνη στο κομμάτι εκείνο που μάχεται στην δυστυχία. Γιατί το 17% του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αποτυπωθεί ούτε στην νέα ένταξη μελών αλλά ούτε και στο κίνημα. Δεν μπορούμε να εμμένουμε σε μια ψηφοθηρική λογική και να μην καλούμε τον κόσμο να σπάσει την ανάθεση και να βγαίνει στον δρόμο.

Που είναι λοιπόν οι ψηφοφόροι μας;
 Το πρόβλημα της ελλιπής ιδεολογικής χειραφέτησης είναι εμφανές. To πρόβλημα αξιακής αποστροφής επίσης. O ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να δώσει την πιο πειστική απάντηση και την ποιο ριζοσπαστική παράλληλα. Τώρα που ο κόσμος έχει ανοιχτά αυτιά το αξιακό ζήτημα πρέπει να ανοίξει και για να ανοίξει πρέπει να βρούμε μια ιδεολογική σταθερότητα, βάζοντας τον πλουραλισμό σε κοινό παρανομαστή. Καμία υπεράσπιση της αστικής δημοκρατίας, σοσιαλισμό με δημοκρατία, ελευθερία και αυτοοργάνωση ως στόχο. Αν δεν το κάνουμε εμείς τότε ποιοι;

Κατάληψη Λ. Καραγιάννη....

Ο­φεί­λου­με να συμ­βά­λου­με ό­λοι σε μια νέα πορεία

Ενας πο­λύ δύ­σκο­λος –για ο­ρι­σμέ­νους τρα­γι­κά α­φό­ρη­τος– χρό­νος πέ­ρα­σε. Πε­ρά­σα­με σ’ έ­ναν και­νούρ­γιο, και το χρέ­ος της γε­νιάς μας, ι­διαί­τε­ρα των πιο νέων, πα­ρα­μέ­νει α­νε­ξό­φλη­το, το χρέ­ος μας που δεν εί­ναι άλ­λο α­π’ την α­παλ­λα­γή της κοι­νω­νίας α­πό τους μνη­μο­νια­κούς κα­τα­στρο­φείς της, το χρέ­ος μας που δεν εί­ναι άλ­λο α­π’ την α­να­τρο­πή. Για να υ­πάρ­ξει αυ­τή η α­να­τρο­πή, που δεν α­πο­τε­λεί μό­νο νε­α­νι­κό στό­χο, εί­ναι ση­μα­ντι­κό να δού­με το πε­δίο πο­λι­τι­κής δρά­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ι­δίως ό­πως δεί­χνει να δια­μορ­φώ­νε­ται με­τά την Πα­νελ­λα­δι­κή του Συν­διά­σκε­ψη. Την ελ­πι­δο­φό­ρα αυ­τή δια­δι­κα­σία του πε­ρα­σμέ­νου Δε­κέμ­βρη, ε­νός Δε­κέμ­βρη φορ­τω­μέ­νου με βα­ριές μνή­μες για τους α­ρι­στε­ρούς, α­πό τον Δε­κέμ­βριο του 1944, μέ­χρι την αυ­θόρ­μη­τη νε­α­νι­κή ε­ξέ­γερ­ση του Δε­κέμ­βρη του 2008, ε­ξέ­γερ­ση που φω­το­γρά­φη­σε, που προέ­βλε­ψε το τι θ’ α­κο­λου­θού­σε στο μέλ­λον αν δεν άλ­λα­ζαν οι πρω­τα­γω­νι­στές στην κοι­νω­νία και στην πο­λι­τι­κή σκη­νή.

Γε­νιές α­γώ­νων

Το ε­ρώ­τη­μα εί­ναι, θα μπο­ρού­σε αυ­τή η έ­τσι κι αλ­λιώς τό­σο ση­μα­ντι­κή τριή­με­ρη δια­δι­κα­σία ν’ α­πο­τε­λέ­σει την α­φε­τη­ρία, ν’ α­πο­τε­λέ­σει βα­τή­ρα για μια κα­λή εκ­κί­νη­ση που θα μας δώ­σει σ’ αυ­τόν το δύ­σκο­λο α­γώ­να τη νί­κη;
Πλού­σιες πα­ρα­δό­σεις, ε­μπει­ρίες, ει­κό­νες και μνή­μες συ­γκε­ντρώ­θη­καν μα­ζί με χι­λιά­δες αν­θρώ­πους στην Πα­νελ­λα­δι­κή Συν­διά­σκε­ψη. Όλες οι με­γά­λες κι­νη­μα­τι­κές στιγ­μές, ο α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κός α­γώ­νας του λα­ού μας κι ό­λες οι προ­σπά­θειες πο­λι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής χει­ρα­φέ­τη­σης που α­κο­λού­θη­σαν το α­ντι­φα­σι­στι­κό και α­ντι­χου­ντι­κό πεί­σμα, η ε­ξέ­γερ­ση του Νοέμ­βρη, η ε­ξέ­γερ­ση του 2008, οι πλα­τείες του 2011. Τα ι­δε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κά ρεύ­μα­τα που κα­τα­κερ­μα­τί­στη­καν στο πέ­ρα­σμα των χρό­νων, που α­να­συ­γκρο­τή­θη­καν και α­να­στο­χά­στη­καν, που φτά­σα­με σή­με­ρα να θεω­ρού­με έ­να σο­σια­λι­σμό με δη­μο­κρα­τία και ε­λευ­θε­ρία, ως κοι­νό και ε­πί­και­ρο μά­λι­στα στό­χο μας.

Ο στό­χος της ε­νό­τη­τας

Το τριή­με­ρο αυ­τό σή­μαι­νε πολ­λά πα­ρα­πά­νω α­πό την ψή­φι­ση της ι­δρυ­τι­κής δια­κή­ρυ­ξης και τη συ­γκρό­τη­ση της κε­ντρι­κής ε­πι­τρο­πής, σή­μαι­νε την μέ­ρα που ε­πι­τέ­λους η α­ρι­στε­ροί και οι προο­δευ­τι­κοί άν­θρω­ποι συ­νυ­πάρ­χουν, συ­νερ­γά­ζο­νται και δρουν το­πο­θε­τώ­ντας τον πλου­ρα­λι­σμό των α­πό­ψεων ως προ­σόν και ό­χι ως αι­τία δια­σπά­σεων. Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα φαί­νε­ται ό­τι δια­ψεύ­δει τις “Κασ­σάν­δρες”, διό­τι ο­δη­γού­μα­στε σε μια ε­πι­θυ­μη­τή σει­ρά, με τα βή­μα­τα που έ­χου­με ως τώ­ρα κά­νει. Το πρώ­το βή­μα ή­ταν η συ­νά­ντη­ση των συ­νι­στω­σών, το δεύ­τε­ρο οι κοι­νές λει­τουρ­γίες και δρά­σεις, το τρί­το η συ­νε­χής διεύ­ρυν­ση χω­ρίς να αλ­λοιώ­νε­ται η φυ­σιο­γνω­μία μας και το τέ­ταρ­το η προ­σπά­θεια ε­νο­ποίη­σης σε έ­να ε­νιαίο κόμ­μα.Σε αυ­τόν τον α­γώ­να δεν έ­λει­ψαν πράγ­μα­τα που μας ε­νό­χλη­σαν, άλ­λω­στε δεν εί­μα­στε αυ­θε­ντίες ώ­στε να τα α­πο­μο­νώ­σου­με α­πό πριν, πολ­λές φο­ρές δεν μπο­ρού­με να α­ντι­με­τω­πί­σου­με τα προ­βλή­μα­τα χω­ρίς πρώ­τα να τα βρού­με μπρο­στά μας. Σκο­πός μας εί­ναι να συ­γκρα­τή­σου­με τα θε­τι­κά να τα εν­σω­μα­τώ­σου­με στις δια­δι­κα­σίες και να μην ε­πα­να­λά­βου­με τα ί­δια λά­θη.

Αρι­στε­ρά και δη­μο­κρα­τία

Η α­ρι­στε­ρά έ­ψα­χνε τό­σα χρό­νια πως μπο­ρεί να συν­δέ­σει την πο­λι­τι­κή εκ­προ­σώ­πη­ση με την ά­με­ση δη­μο­κρα­τία. Η λύ­ση δεν έ­πε­σε σαν ώ­ρι­μο φρού­το, ήρ­θε α­πό τα ε­ρω­τή­μα­τα που έ­θε­σαν οι ί­διοι οι πο­λί­τες. Το βα­σι­κό ε­ρώ­τη­μα α­πα­ντή­θη­κε α­πό τους ί­διους και ή­ταν η ε­πα­να­λει­τουρ­γία της λαϊκής συ­νέ­λευ­σης ως όρ­γα­νο βά­σης, δια­βού­λευ­σης, κοι­νού προ­βλη­μα­τι­σμού και λή­ψης α­πό­φα­σης. Αυ­τή η διά­θε­ση α­να­τρο­πής ε­νέ­πνευ­σε τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κα­θώς και η συ­μπε­ρι­φο­ρά του κό­σμου, ώ­στε να να υιο­θε­τή­σει χω­ρίς να υ­πο­κα­τα­στή­σει αυ­τό το αί­τη­μα. Η μα­ζι­κή προ­σέ­λευ­ση νέων με­λών έ­δω­σε την ευ­και­ρία να δη­μιουρ­γη­θούν το­πι­κές ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που ή­δη δρουν και πε­τυ­χαί­νουν στό­χους. Το ζή­τη­μα ό­μως που προ­κύ­πτει εί­ναι αν αυ­τά τα όρ­γα­να βά­σης κα­θο­δη­γού­νται ή αυ­το­νο­μού­νται, αν μι­λά­με για δυα­δι­κή ε­ξου­σία η α­πλά για κομ­μα­τι­κό έ­λεγ­χο σε κά­θε γει­το­νιά. Η α­πά­ντη­ση σε αυ­τό το ση­μείο δεν εί­ναι α­πλή, για αυ­τό τον λό­γο πρέ­πει να δού­με πως θα δια­μορ­φώ­νε­ται η θε­μα­το­λο­γία στα κε­ντρι­κά όρ­γα­να σε σχέ­ση με τις ορ­γα­νώ­σεις βά­σης,  ώ­στε να μην δη­μιουρ­γεί­ται α­ντι­δια­στο­λή με την αυ­τό­νο­μη πα­ρέμ­βα­ση και τις α­νά­γκες που α­πορ­ρέ­ουν α­πό τις γει­το­νιές και τους χώ­ρους δου­λειάς . Οι το­πι­κές πρέ­πει να έ­χουν ζω­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα και ό­χι να δη­μιουρ­γού­νται μό­νο για να ε­κλε­γούν α­ντι­προ­σώ­πους. Διό­τι εί­ναι ε­κεί­νες που δια­θέ­τουν την ι­κα­νό­τη­τα να με­τα­φέ­ρουν τις ι­δέες, τον πο­λι­τι­σμό και τις α­ξίες μας ε­ξαι­τίας της ά­με­σης ε­πα­φής που έ­χουν με την κοι­νω­νία. Ας μην δι­στά­ζου­με  να μι­λή­σου­με για ό­λα, για τα δι­καιώ­μα­τα των μειο­νο­τή­των, για τους με­τα­νά­στες που α­πο­τε­λούν σύμ­μα­χο μας σε αυ­τόν τον α­γώ­να. Αυ­τή θα εί­ναι και η κα­λύ­τε­ρη α­πά­ντη­ση στη Χρυ­σή Αυ­γή.

Χω­ρίς διο­ρι­σμούς

Επι­πλέ­ον θέ­μα­τα που ε­μπο­δί­ζουν τη δη­μο­κρα­τία που α­πο­ζη­τού­με εί­ναι ο διο­ρι­σμός  των 75 με­λών που μπή­καν στην κε­ντρι­κή ε­πι­τρο­πή κα­τά τη γνώ­μη μου α­ντι­πα­ρα­θε­τι­κά και έρ­χο­νται α­ντι­πα­ρα­θε­τι­κά με το ε­πι­διω­κό­με­νο κόμ­μα των με­λών. Η λο­γι­κή του διο­ρι­σμού δη­λώ­νει έλ­λει­ψη ε­μπι­στο­σύ­νης στον ε­κλεγ­μέ­νο, φό­βο στην α­να­νέω­ση και γεν­νά­ει υ­πο­ψίες ό­τι στε­λέ­χη διο­ρί­ζο­νται στο όρ­γα­νο για να πε­ρά­σουν πράγ­μα­τα που άλ­λοι δεν μπο­ρού­σαν. Σε αυ­τήν την λο­γι­κή θα ή­ταν πιο δη­μο­κρα­τι­κό να προ­βλε­φθεί η λαϊκή νο­μι­μο­ποίη­ση ό­λων ό­σων συμ­με­τεί­χαν στις δια­δι­κα­σίες. Ο διο­ρι­σμός αυ­τός ε­πι­πλέ­ον δη­λώ­νει α­να­ντί­στοι­χος με τα ε­κλο­γι­κά πο­σο­στά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, κα­θό­τι η πλειο­ψη­φία των με­λών της ΚΕ εί­ναι α­πό τις συ­νι­στώ­σες και αυ­τές κα­τέ­χουν σα­φέ­στα­τα μι­κρό­τε­ρη ε­κλο­γι­κή δύ­να­μη με βά­ση τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα της 17ης Ιου­νίου. Η λο­γι­κή αυ­τή ε­ξα­σφά­λι­σης συ­γκε­κρι­μέ­νων α­τό­μων εν­θάρ­ρυ­νε και τον α­πο­κλει­σμό της νε­ο­λαίας α­πό το κόμ­μα. Μή­πως λοι­πόν θα έ­πρε­πε να υ­πάρ­χει πο­σό­στω­ση για τους νέ­ους;

Νέ­οι και α­νέ­ντα­χτοι

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θα πρέ­πει να συ­νε­κτι­μή­σει μα­ζί με τη νε­ο­λαία ό­τι θεω­ρεί α­πα­ραί­τη­τη τη συμ­με­το­χή της στα όρ­γα­να και να μην την θεω­ρεί α­πό­λυ­τα δια­φο­ρε­τι­κά χώ­ρο. Εφό­σον ό­μως δεν υ­πο­λο­γί­στη­κε κά­τι τέ­τοιο εί­ναι ση­μα­ντι­κό στο ά­με­σο μέλ­λον τα δια­φο­ρε­τι­κά ι­δρυ­τι­κά συ­νέ­δρια να συ­νευ­ρε­θούν σε έ­να ε­νιαίο συ­νέ­δριο κόμ­μα­τος και νε­ο­λαίας, για το κόμ­μα και για την νε­ο­λαία.
Επι­πλέ­ον ζη­τή­μα­τα που ο­πωσ­δή­πο­τε πρέ­πει να α­ξιο­λο­γη­θούν με γνω­στό πλέ­ον το α­πο­τέ­λε­σμα των δια­δι­κα­σιών, εί­ναι αν οι υ­πάρ­χου­σες δια­δι­κα­σίας βοή­θη­σαν να α­κου­στούν οι χω­ρίς φω­νή α­νέ­ντα­χτοι. Αυ­τός ο προ­βλη­μα­τι­σμός δη­μιουρ­γεί­ται και με το διο­ρι­σμό των 75 και εν συ­νε­χεία με τις λί­στες. H ψη­φο­φο­ρία με λί­στες ε­πέ­τρε­ψε να α­να­δει­χτούν τα μέ­λη που δεν συμ­με­τεί­χαν σε συ­νι­στώ­σα; Αν δη­λα­δή οι ι­σορ­ρο­πίες και η α­νά­γκη για α­να­λο­γίες που δια­μορ­φώ­θη­καν ε­μπό­δι­σαν την ψή­φο κα­τά συ­νεί­δη­ση  για τον α­ντι­πρό­σω­πο και έ­γι­ναν α­ντι­κεί­με­νο κομ­μα­τι­κής πει­θαρ­χίας. Για να δο­θεί η α­πά­ντη­ση χρειά­ζε­ται να προ­βλη­μα­τι­στού­με ι­διαι­τέ­ρως και αυ­τό προϋπο­θέ­τει την α­πα­ραί­τη­τη συ­ζή­τη­ση και αυ­το­κρι­τι­κή.
Όσον α­φο­ρά τις ε­πι­μέ­ρους για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πε­ρι­πτώ­σεις, που κα­τά τη δι­κή μου ε­κτί­μη­ση δεν θα έ­πρε­πε να συμ­βούν, μια σί­γου­ρα εί­ναι η αιφ­νί­δια ε­πι­λο­γή του Αρι­στε­ρού Ρεύ­μα­τος να κα­τε­βά­σει δια­φο­ρε­τι­κή λί­στα. Εί­ναι δη­μο­κρα­τι­κό να λο­γο­δο­τεί το κά­θε ρεύ­μα για μια δι­κή του πρω­το­βου­λία; Η σκέ­ψη δεν εί­ναι αρ­νη­τι­κή αλ­λά ο τρό­πος που ε­κτε­λέ­στη­κε α­ναι­ρεί την πο­λι­τι­κή συμ­με­το­χή μέ­χρι ε­κεί­νο το ση­μείο. Μέ­νο­ντας στο δη­μο­κρα­τι­κό δι­καίω­μα του κά­θε χώ­ρου να κα­τε­βαί­νει ό­πως ο ί­διος ε­πι­λέ­ξει ο­ποια­δή­πο­τε στιγ­μή το ε­πι­θυ­μεί, χά­νου­με την ου­σία της  δη­μο­κρα­τίας και α­πλά δί­νου­με α­νο­χή σε κα­τα­στά­σεις που δεν εί­ναι προϊόν πα­ρα­γω­γής διά­φα­νων και α­νοι­χτών δια­δι­κα­σιών.

Απο­κέ­ντρω­ση της ε­ξου­σίας

Τέ­λος, δεν μπο­ρού­με να μην α­να­γνω­ρί­ζου­με το γε­γο­νός ό­τι υ­πάρ­χει η­γε­σία μέ­σα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, πά­ρ' ό­λο που μι­λά­με για κόμ­μα των με­λών. Σε αυ­τή τη φά­ση θεω­ρεί­ται πα­ρά­λο­γο να μην υ­πάρ­χει, αλ­λά α­κό­μη και αυ­τή η “αυ­τό­νο­μη” και αρ­κε­τές φο­ρές α­ντί­θε­τη με τις συλ­λο­γι­κές α­πο­φά­σεις πα­ρου­σία κε­ντρι­κών στε­λε­χών σε ΜΜΕ και αλ­λού, θα πρέ­πει να ε­λέγ­χε­ται α­πό κά­που, ώ­στε να μη δη­μιουρ­γεί­ται αυ­τή η νέα ε­ξου­σία. Συ­νε­πώς, διαρ­κής στό­χος δεν μπο­ρεί να εί­ναι άλ­λος α­πό την προο­πτι­κή α­πο­κέ­ντρω­σης της ε­ξου­σίας ώ­σπου να τη δια­μοι­ρά­σου­με στη βά­ση με ο­ρι­ζό­ντια συμ­με­το­χή. Ας μην ξε­χνά­με ό­τι μια α­ρι­στε­ρή κρι­τι­κή που δέ­χε­ται ο χώ­ρος μας εί­ναι ό­τι α­νέ­χε­ται να δη­μιουρ­γού­νται τσι­φλι­κά­δες. Γι’ αυ­τόν τον λό­γο σαν βά­ση πρέ­πει να α­παι­τού­με την αυ­στη­ρή κρι­τι­κή σε πρό­σω­πα και κα­τα­στά­σεις και να α­πο­θαρ­ρύ­νου­με την υ­πέρ­βα­ση του ρό­λου των συλ­λο­γι­κών ορ­γά­νων.
Κά­θε κα­λή οι­κο­δο­μή στη­ρί­ζε­ται σε γε­ρά θε­μέ­λια, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ α­πό μι­κρό σπι­τά­κι γί­νε­ται ο­λό­κλη­ρη πο­λυ­κα­τοι­κία και τα θε­μέ­λια πρέ­πει να εί­ναι πο­λύ γε­ρά. Για να φτά­σεις στην τα­ρά­τσα και να α­ντι­κρί­σεις α­νοι­χτό ο­ρί­ζο­ντα υ­πάρ­χουν δύο τρό­ποι: ή να πά­ρεις το α­σαν­σέρ ή να πας α­πό τις σκά­λες. Η ρι­ζο­σπα­στι­κή α­ρι­στε­ρά ο­φεί­λει να δια­λέ­ξει τα σκα­λο­πά­τια, να περ­πα­τή­σει βή­μα­τα σί­γου­ρα και στα­θε­ρά, ό­χι μη­χα­νι­κά και βια­στι­κά. Με αυ­τόν τον τρό­πο μπο­ρεί να φτά­σει πιο σί­γου­ρα και στη δια­κυ­βέρ­νη­ση και κυ­ρίως στην πραγ­μα­τι­κή ε­ξου­σία.