Δεν θέλω να ενταχθώ σε πολιτική συλλογικότητα

Πριν την μεταπολίτευση και μετά από αυτήν, οι πολίτες στην Ελλάδα επέλεγαν να έχουν μια σαφώς πιο έντονη πολιτική ενασχόληση με τα πολιτικά κόμματα σε σχέση με σήμερα. Αυτή η αναντιστοιχία, που λόγω εποχής δεν θα μπορούσε να βρίσκεται σε αντιστοιχία μεταβάλλεται ποικιλοτρόπως. Αν βάλουμε κάτω κάποια δεδομένα, ίσως μπορούμε να αναγνωρίσουμε και να αναγνώσουμε την φθίνουσα πορεία που έχει η κοινωνία σε πολιτικά υποκείμενα.

 Μια περίοδος στην οποία συντελούνται πολιτικές αλλαγές, οι πολίτες δέχονται περισσότερα μηνύματα , δημιουργούνται δηλαδή τα επιπλέον κίνητρα για τους ίδιους ώστε να προσφέρουν και να μην βρίσκονται πίσω από τις εξελίξεις. Η καπιταλιστική κοινωνία περιθωριοποιεί πολύ έυκολα εκείνον που δεν είναι μέσα σε αυτές. Βεβαίως και ο ίδιος ο μετέχων νιώθει καταξιωμένος και θρέφεται ο εγωισμός του. Αυτό σημαίνει ότι ένας βασικός παράγοντας στον οποίο ένα κοινωνικό υποκείμενο επιλέγει να ασχοληθεί με κάτι, θα ελέγξει αν αυτό το κάτι, τον κάνει να συμβαδίζει με την κουλτούρα και το κοινωνικό γίγνεσθαι της εποχής. Συγκεκριμένα στην χούντα ο αγώνας για να πέσει ήταν επιβεβλημένος και αυτό ενέπνευσε άτομα να ασχοληθούν ώστε να καταρρίψουν αυτό το καθεστώς, άλλοι βρίσκονταν ήδη σε κάποιο πολιτικό χωρό, άλλοι μέσα από το κίνημα ασχολήθηκαν αργότερα. Αυτή η μάχη που καρποφόρησε δημιούργησε ένα πεδίο και μια στρατιά νέων πολιτικών υποκειμένων που εντάχθηκαν στην πολιτική σκηνή, είτε συνδικαλιστικά είτε σε κόμματα εξουσίας και μη.  Αυτό συνέβη γιατί ο προοδευτικός και δημοκράτης τα επόμενα χρόνια ήταν κάτι το επαναστατικό, κάτι το κοινωνικά αποδεκτό. Βεβαίως τα κίνητρα πολιτικής ένταξης σε χώρους όπως το ΠΑΣΟΚ καθώς και στις συνδικαλιστικές του παρατάξεις, δεν ήταν η συνέχιση και διεύρυνση αυτής της μαχητικής κατεύθυνσης αλλά η επιδίωξη για το ρουσφέτι, για τις πελατειακές σχέσεις και την εύπορη ζωή που θα απολάμβαναν όσοι/όσες έμπαιναν στην υψηλή πολιτική σκηνή και σε κόμματα εξουσίας. Η πτώση της χούντας βεβαίως δεν σημαίνει ότι αμφισβητήθηκε η καπιταλιστική κοινωνία στο σύνολο της, αλλά  και δεν ορίζει τον αγώνα του πολυτεχνείου ως συντεχνιακό. Οι πολιτικοί συσχετισμοί αναταράχθηκαν, κατοχυρώθηκαν δημοκρατικά δικαιώματα κοκ, αλλά σίγουρα δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε πολλά παραπάνω. Διότι η εξέγερση του πολυτεχνείου, δημιουργήθηκε από ανάγκη, με πολιτικά χαρακτηριστικά και αιτήματα αλλά χωρίς να γνωρίζει εκ των προτέρων τι κοινωνία θα καθορίσει.

Το αποτύπωμα που παράγεται από τις εξεγέρσεις και τα ανατρεπτικά κινήματα είναι η ριζοπαστικότητα που τα εμπνέει. Ελάχιστες εξαιρέσεις έχουν διαπιστωθεί όταν αντίστοιχες ενέργειες συμβαίνουν και δεν παρουσιάζουν μια ριζοσπαστική αλλαγή ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Συνεπώς το πρώτο κρατούμενο είναι ότι οι πολιτικές εξελίξεις είναι λογικό να οδηγούν σε μια πολιτικοποιήση χωρίς αυτό βεβαίως να είναι απόλυτο.

Το χρονικό φάσμα της καπιταλιστικής ευημερίας στην Ελλάδα μέχρι και του ξεσπάσματος της χρηματοπιστωτικής κρίσης, ήταν αρκετό ώστε η πολιτική (με την ευρεία έννοια) να αποτελεί ασήμαντη και αχρείαστη. Η πολιτιστική βιομηχανία, η ανταγωνιστική διάθεση, η φιλαυτία και ο ατομικισμός, η life style επίδειξη μιας κοινωνίας που είχε μπει στο καζάνι του καταναλωτισμού κυριαρχούσε και η πολιτική είχε αντικασταθεί από την αγορά και την κατανάλωση. Όταν αναφερόμασταν στην λέξη παραπέμπαμε σε ειδικούς και τους θεωρούσαμε βαρετούς και μονόχνοτους. Τα σκάνδαλα τα οποία αναπαράγονταν από τα στελέχη του δικομματισμού, ακόμη και αυτά ήταν άνευ σημασίας, εφόσον το παντεσπάνι ήταν άφθονο.
Σίγα, σιγά όμως η καθήλωση της πολιτικής απασχόλησης άρχισε να αποκαθηλώνεται. Τα πολιτικά υποκείμενα που επέλεξαν να μπουν σε κόμματα εξουσίας για να περνούν καλά, άρχισαν να μισούνται από το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας και οι πολίτες άρχισαν να συνειδητοποιούν μια μεγάλη ανισότητα.
Με το άκουσμα της οικονομικής κρίσης  στην Ελλάδα και με τους αφελείς πολιτικούς χειρισμούς τον από πάνω, οι χωρίς φωνή εξεγέρθηκαν και αμφισβήτησαν τον κοινοβουλευτισμό και την ηγεμονία του κεφαλαίου, κατάλαβαν ότι η δημοκρατία που μας έδωσαν δεν ήταν τίποτα παραπάνω από το να μας ξεγελάσουν για την ανισότητα και την διαπλοκή στην κοινωνία.

Η εξέγερση του 2008 είναι μια περίοδος ορόσημο της ελληνικής κοινωνίας. Απέδειξε την αυταρχικότητα του κράτους χωροφύλακα και καταστολής της αμφισβήτησης και της απερχόμενης ρήξης. Η άρχουσα τάξη γνώριζε πολύ καλά πως δεν μπορεί να σηκώσει στις πλάτες τις, μια ανακοίνωση της κρίσης, γι αυτόν τον λόγο επέλεξε να πατάξει την νεολαία, ως δυναμικό και ρηξιακό κομμάτι της κοινωνίας. 

Αυτή η εξέγερση μετέφερε το μήνυμα της ανάγκης για αλλαγή και μετέφερε το μήνυμα της πολιτικής κρίσης. Διότι η αναζήτηση ριζοσπαστικών λύσεων από τους εξεγερμένους, έφερε στο προσκήνιο μια κοινωνία που έλεγε "τώρα πλησιάζουμε εμείς γιατί εσείς δεν μπορείτε". Αυτό σίγουρα  δεν κρίνει μια κοινωνία άμοιροι ευθυνών της. Αλλά σίγουρα δεν μπορείς να καταδικάσεις μια χειραφετημένη κοινωνία, από τόνους προπαγάνδας και πληροφορίες που έκρυβαν την αλήθεια.

Το ερώτημα που δημιουργήθηκε ήταν ποιος έφταιγε για το ξέσπασμα της κρίσης;
H απάντηση μέσα από τις φλόγες του Δεκέμβρη χωρίστηκε σε τρεις κατευθύνσεις. Η πρώτη ήταν ότι τα κόμματα εξουσίας, δεν διαχειρίστηκαν άξια τα οικονομικά του κράτους και καταλήστευσαν τον ελληνικό λαό. Η δεύτερη ήταν το ίδιο συστρατευμένο κομμάτι της αντιπολίτευσης από τα αριστερά που επιζητούσε να δώσει λύσεις και να αποκαταστήσει την αλήθεια που αντιλαμβανόταν. Ενώ το τρίτο ήταν το ποιο ριζοσπαστικό κομμάτι της κοινωνίας, που έγερνε προς την αναρχία, δηλαδή την άρνηση της αστικής κοινωνίας και της ρήξης με τον καπιταλισμό. Η τρίτη θα έλεγα είναι και η σημαντικότερη διαπίστωση. 

Γιατί όπως και προείπα η ριζοσπαστικές λύσεις είναι λογικό να σπρώξουν νέα κομμάτια της κοινωνίας σε μια δυναμική σχέση αντικατάστασης της πολιτικής ατζέντας. Μόνο που εκτός από την κύρια αμφισβήτηση, αναπτύχθηκε και μια αφαιρετική αντίληψη συνολικής άρνησης. Την αναγνώριση του καπιταλισμού, ως σύστημα ανισότητας και κερδοσκοπίας λίγων έναντι πολλών.

Συνεπώς επειδή αυτό το σύστημα, είναι ολιγαρχικό και συγκεντρωτικό η πολιτική εξουσία που είναι μηχανισμός του κεφαλαίου δεν θα μπορούσε να μην αμφισβητηθεί. Όχι στο σημείο τη σοσιαλιστικής ιδέας που θέλει να απεγκλωβίσει την εκμετάλλευση από άνθρωπό σε άνθρωπο, αλλά την άσκηση της πολιτικής χωρίς εκπροσώπηση. Αυτή η αντίδραση ως αντανακλαστικό απογοήτευσης έφερε νέα άτομα στην πολιτική αλλά με την μορφή της γενίκευσης. Μιας γενίκευσης που στο πρόσωπο των διαπλεκόμενων πολιτικάντηδων του δικομματισμού, έφερε όλα τα υπόλοιπα κόμματα. Πρώτον γιατί η πολιτική αναζήτηση γινόταν με όρους πελάτη και δεύτερον λόγω συνειδητής αποστροφής του όρου συλλογικότητας...

Ο όρος συλλογικότητα είναι και το επίδικο της κοινωνικής κατάστασης σήμερα, γιατί είναι εκείνος ο όρος που δίνει την μάχη να επιβιώσει και να νικήσει την ατομική προοπτική.

Ο καπιταλισμός σε διδάσκει πως μέσα από την καλλιέργεια της ατομικότητας μπορείς να βρεις λύσεις, ερχόμενος σε αντίθεση με την φύση της κοινωνικοποίησης, και χρησιμοποιώντας την ομάδα σε επιμέρους περιπτώσεις. Εν αντιθέσει η συλλογικότητα αποτελεί μορφή δράσης, δημιουργείται από τα άτομα εκείνα που αντικαθιστούν τον ανταγωνισμό με την αλληλεγγύη, ως αντίληψη αξιοπρεπής διαβίωσης. Η αναρχία που απέκτησε μια επικαιρότητα δυστυχώς διαφθείρεται μέσα από διαρκείς αντιφάσεις που δημιουργείται λόγω της χαοτικής της διάστασης. Εντάσσει τον ανυπάκουο, τον αγωνιστή να λειτουργεί αυτόνομα αλλά ερχόμενος σε αντιδιαστολή με την συλλογική δράση. Η αυτονομία και η συλλογικότητα δεν είναι αντιπαραθετικά, πχ η κομματική δράση δεν υποκαθιστά την αυτονομία καθότι η ελεύθερη βούληση και έκφραση στους χώρους της αριστεράς δεν παραβιάζεται αλλά υπόκεινται σε μια κοινή οδό ώστε να βρεθούν λύσεις. Το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα όμως έρχεται να υπερκεράσει την διαφωνία και να προκαλέσει  άσχημες διαιρέσεις στην συλλογική δράση του, που το κάνει αντιφατικό.

Τους αναρχικούς δεν μπορούμε να τους μετρήσουμε σε δημοσκοπήσεις για να επιβεβαιώσουμε αυτήν την τάση. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να περάσουμε στον επόμενο κινηματικό σταθμό που άλλαξε του πολιτικούς συσχετισμούς στην Ελλάδα και είχε βαθιά πολιτικά χαρακτηριστικά. Αν μπορούμε να πούμε πως ο κοινοβουλευτισμός μέσα από τον Δεκέμβρη βρέθηκε σε κρίση, σίγουρα το κίνημα των πλατειών του 2011 στην Ελλάδα μας το επιβεβαίωσε με εκκωφαντικό τρόπο. Διότι μας επέδειξε και έναν τρόπο λειτουργίας, διαβούλευσης και λήψης αποφάσεων αρκετά ξεχωριστό. Πέραν των διαχρονικών και γραφικών γενικών συνελέυεσων σε πανεπιστήμια και χώρους δουλειάς. Είχαμε πολίτες χωρίς κομματική ιδιότητα, με οριζόντιες διαδικασίες και ετερογενείς προσωπικότητες να συζητούν μοιράζοντας κάποιες κοινές ανησυχίες. Θα λέγαμε ότι αυτή η γενικότερη αμφισβήτηση βρίσκει μέσα από τον εγχείρημα αυτό ακόμη και οργανική ιδιότητα. Άρα η καινοτόμα δράση αποτελεί πόλο έλξης και η ανανέωση διεγείρει το ενδιαφέρον και ας υπάρχουν συντηρητικοί που υμνούν και δεν μπορούν να ρισκάρουν στην ζωή τους.

Η μετάβαση πλέον από την απάθεια στην πολιτικοποίηση, διεκδικώντας να σπάσει το παραδοσιακό είναι φανερή σήμερα αλλά δεν είναι μοναδική.

Είναι προφανές πως η κρίση επιτάσσει την αντίδραση άρα την ριζοσπαστικοποίηση. Όμως η κοινωνικοί συσχετισμοί είναι προκαθορισμένοι και για να αλλάξουν πρέπει να υπάρχει επέμβαση στην ιδεολογική ηγεμονία και όχι μόνο στην πολιτική εξουσία, που αναπτύχθηκε κυρίως στα τελευταία χρόνια. Διότι αν το ένα πεδίο απομονώνει το άλλο, τότε τα δεοντολογικά χαρακτηριστικά θα είναι πενιχρά και θα δημιουργούν μια δογματική αντισυστημικότητα χωρίς προσανατολισμό. Εξου λοιπόν και ο εκφασισμός της κοινωνίας, η αναζήτηση πολιτικών λύσεων και η απαξίωση της δημοκρατίας ως σύστημα αναξιοκρατίας, δημιουργεί έναν κοινωνικό κανιβαλισμό που στρατεύει άτομα σε ρατσιστικές συμμορίες .

Για να ξεπεραστεί δηλαδή η νοοτροπία του ατομιστή χρειάζεται ένα βάθος χρόνο και σίγουρα για να καθιερωθεί δεν μπορούν τα εργαλεία να είναι φασιστικά. Η ιδεολογική χειραφέτηση αποκτάει μια αναγκαιότητα και για να συμβεί αυτή, πρέπει να αντικατασταθούν οι μηχανισμοί που το αστικό κράτος κατέχει. Τα μέσα εκείνα που χειραφετούν την κοινωνία και προστατεύουν τις κυρίαρχες τάξεις, που οφείλεις να τις βρεις στο κίνημα και οφείλεις να συγκρουστείς μαζί τους. Ώστε να αποδείξεις ότι εσύ έχεις τα ινία, ώστε να φέρεις τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας στο προσκήνιο και να δημιουργήσεις μια διαλεκτική σχέση κινήματος και πολιτικής συλλογικότητας που θα φέρνει προοδευτικά το λαό στο προσκήνιο. Εκεί λοιπόν τίθεται το διακύβευμα αν ένα κόμμα μπορεί να αντέξει στην εξουσία, αν θα μπορέσει να συγκρουστεί με τους μεγάλους καρχαρίες. Αν δεν το δούμε στην πράξη και αν δεν προσπαθήσουμε να ενταχθούμε σε πολιτικούς χώρους που δίνουν την ελπίδα, τότε δεν μπορούμε να απορρίψουμε τα κόμματα ως ειδήμων. Για τι καλός η κακώς δεν είναι όλοι ίδιοι. Και σε αυτούς που δεν είναι οφείλουμε να δώσουμε την ευκαιρία που δεν θα γίνεται με όρους ψήφου αλλά που θα μεταφράζεται σε ενεργά πολιτικά υποκείμενα!!!