Ο­φεί­λου­με να συμ­βά­λου­με ό­λοι σε μια νέα πορεία

Ενας πο­λύ δύ­σκο­λος –για ο­ρι­σμέ­νους τρα­γι­κά α­φό­ρη­τος– χρό­νος πέ­ρα­σε. Πε­ρά­σα­με σ’ έ­ναν και­νούρ­γιο, και το χρέ­ος της γε­νιάς μας, ι­διαί­τε­ρα των πιο νέων, πα­ρα­μέ­νει α­νε­ξό­φλη­το, το χρέ­ος μας που δεν εί­ναι άλ­λο α­π’ την α­παλ­λα­γή της κοι­νω­νίας α­πό τους μνη­μο­νια­κούς κα­τα­στρο­φείς της, το χρέ­ος μας που δεν εί­ναι άλ­λο α­π’ την α­να­τρο­πή. Για να υ­πάρ­ξει αυ­τή η α­να­τρο­πή, που δεν α­πο­τε­λεί μό­νο νε­α­νι­κό στό­χο, εί­ναι ση­μα­ντι­κό να δού­με το πε­δίο πο­λι­τι­κής δρά­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ι­δίως ό­πως δεί­χνει να δια­μορ­φώ­νε­ται με­τά την Πα­νελ­λα­δι­κή του Συν­διά­σκε­ψη. Την ελ­πι­δο­φό­ρα αυ­τή δια­δι­κα­σία του πε­ρα­σμέ­νου Δε­κέμ­βρη, ε­νός Δε­κέμ­βρη φορ­τω­μέ­νου με βα­ριές μνή­μες για τους α­ρι­στε­ρούς, α­πό τον Δε­κέμ­βριο του 1944, μέ­χρι την αυ­θόρ­μη­τη νε­α­νι­κή ε­ξέ­γερ­ση του Δε­κέμ­βρη του 2008, ε­ξέ­γερ­ση που φω­το­γρά­φη­σε, που προέ­βλε­ψε το τι θ’ α­κο­λου­θού­σε στο μέλ­λον αν δεν άλ­λα­ζαν οι πρω­τα­γω­νι­στές στην κοι­νω­νία και στην πο­λι­τι­κή σκη­νή.

Γε­νιές α­γώ­νων

Το ε­ρώ­τη­μα εί­ναι, θα μπο­ρού­σε αυ­τή η έ­τσι κι αλ­λιώς τό­σο ση­μα­ντι­κή τριή­με­ρη δια­δι­κα­σία ν’ α­πο­τε­λέ­σει την α­φε­τη­ρία, ν’ α­πο­τε­λέ­σει βα­τή­ρα για μια κα­λή εκ­κί­νη­ση που θα μας δώ­σει σ’ αυ­τόν το δύ­σκο­λο α­γώ­να τη νί­κη;
Πλού­σιες πα­ρα­δό­σεις, ε­μπει­ρίες, ει­κό­νες και μνή­μες συ­γκε­ντρώ­θη­καν μα­ζί με χι­λιά­δες αν­θρώ­πους στην Πα­νελ­λα­δι­κή Συν­διά­σκε­ψη. Όλες οι με­γά­λες κι­νη­μα­τι­κές στιγ­μές, ο α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κός α­γώ­νας του λα­ού μας κι ό­λες οι προ­σπά­θειες πο­λι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής χει­ρα­φέ­τη­σης που α­κο­λού­θη­σαν το α­ντι­φα­σι­στι­κό και α­ντι­χου­ντι­κό πεί­σμα, η ε­ξέ­γερ­ση του Νοέμ­βρη, η ε­ξέ­γερ­ση του 2008, οι πλα­τείες του 2011. Τα ι­δε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κά ρεύ­μα­τα που κα­τα­κερ­μα­τί­στη­καν στο πέ­ρα­σμα των χρό­νων, που α­να­συ­γκρο­τή­θη­καν και α­να­στο­χά­στη­καν, που φτά­σα­με σή­με­ρα να θεω­ρού­με έ­να σο­σια­λι­σμό με δη­μο­κρα­τία και ε­λευ­θε­ρία, ως κοι­νό και ε­πί­και­ρο μά­λι­στα στό­χο μας.

Ο στό­χος της ε­νό­τη­τας

Το τριή­με­ρο αυ­τό σή­μαι­νε πολ­λά πα­ρα­πά­νω α­πό την ψή­φι­ση της ι­δρυ­τι­κής δια­κή­ρυ­ξης και τη συ­γκρό­τη­ση της κε­ντρι­κής ε­πι­τρο­πής, σή­μαι­νε την μέ­ρα που ε­πι­τέ­λους η α­ρι­στε­ροί και οι προο­δευ­τι­κοί άν­θρω­ποι συ­νυ­πάρ­χουν, συ­νερ­γά­ζο­νται και δρουν το­πο­θε­τώ­ντας τον πλου­ρα­λι­σμό των α­πό­ψεων ως προ­σόν και ό­χι ως αι­τία δια­σπά­σεων. Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα φαί­νε­ται ό­τι δια­ψεύ­δει τις “Κασ­σάν­δρες”, διό­τι ο­δη­γού­μα­στε σε μια ε­πι­θυ­μη­τή σει­ρά, με τα βή­μα­τα που έ­χου­με ως τώ­ρα κά­νει. Το πρώ­το βή­μα ή­ταν η συ­νά­ντη­ση των συ­νι­στω­σών, το δεύ­τε­ρο οι κοι­νές λει­τουρ­γίες και δρά­σεις, το τρί­το η συ­νε­χής διεύ­ρυν­ση χω­ρίς να αλ­λοιώ­νε­ται η φυ­σιο­γνω­μία μας και το τέ­ταρ­το η προ­σπά­θεια ε­νο­ποίη­σης σε έ­να ε­νιαίο κόμ­μα.Σε αυ­τόν τον α­γώ­να δεν έ­λει­ψαν πράγ­μα­τα που μας ε­νό­χλη­σαν, άλ­λω­στε δεν εί­μα­στε αυ­θε­ντίες ώ­στε να τα α­πο­μο­νώ­σου­με α­πό πριν, πολ­λές φο­ρές δεν μπο­ρού­με να α­ντι­με­τω­πί­σου­με τα προ­βλή­μα­τα χω­ρίς πρώ­τα να τα βρού­με μπρο­στά μας. Σκο­πός μας εί­ναι να συ­γκρα­τή­σου­με τα θε­τι­κά να τα εν­σω­μα­τώ­σου­με στις δια­δι­κα­σίες και να μην ε­πα­να­λά­βου­με τα ί­δια λά­θη.

Αρι­στε­ρά και δη­μο­κρα­τία

Η α­ρι­στε­ρά έ­ψα­χνε τό­σα χρό­νια πως μπο­ρεί να συν­δέ­σει την πο­λι­τι­κή εκ­προ­σώ­πη­ση με την ά­με­ση δη­μο­κρα­τία. Η λύ­ση δεν έ­πε­σε σαν ώ­ρι­μο φρού­το, ήρ­θε α­πό τα ε­ρω­τή­μα­τα που έ­θε­σαν οι ί­διοι οι πο­λί­τες. Το βα­σι­κό ε­ρώ­τη­μα α­πα­ντή­θη­κε α­πό τους ί­διους και ή­ταν η ε­πα­να­λει­τουρ­γία της λαϊκής συ­νέ­λευ­σης ως όρ­γα­νο βά­σης, δια­βού­λευ­σης, κοι­νού προ­βλη­μα­τι­σμού και λή­ψης α­πό­φα­σης. Αυ­τή η διά­θε­ση α­να­τρο­πής ε­νέ­πνευ­σε τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κα­θώς και η συ­μπε­ρι­φο­ρά του κό­σμου, ώ­στε να να υιο­θε­τή­σει χω­ρίς να υ­πο­κα­τα­στή­σει αυ­τό το αί­τη­μα. Η μα­ζι­κή προ­σέ­λευ­ση νέων με­λών έ­δω­σε την ευ­και­ρία να δη­μιουρ­γη­θούν το­πι­κές ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που ή­δη δρουν και πε­τυ­χαί­νουν στό­χους. Το ζή­τη­μα ό­μως που προ­κύ­πτει εί­ναι αν αυ­τά τα όρ­γα­να βά­σης κα­θο­δη­γού­νται ή αυ­το­νο­μού­νται, αν μι­λά­με για δυα­δι­κή ε­ξου­σία η α­πλά για κομ­μα­τι­κό έ­λεγ­χο σε κά­θε γει­το­νιά. Η α­πά­ντη­ση σε αυ­τό το ση­μείο δεν εί­ναι α­πλή, για αυ­τό τον λό­γο πρέ­πει να δού­με πως θα δια­μορ­φώ­νε­ται η θε­μα­το­λο­γία στα κε­ντρι­κά όρ­γα­να σε σχέ­ση με τις ορ­γα­νώ­σεις βά­σης,  ώ­στε να μην δη­μιουρ­γεί­ται α­ντι­δια­στο­λή με την αυ­τό­νο­μη πα­ρέμ­βα­ση και τις α­νά­γκες που α­πορ­ρέ­ουν α­πό τις γει­το­νιές και τους χώ­ρους δου­λειάς . Οι το­πι­κές πρέ­πει να έ­χουν ζω­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα και ό­χι να δη­μιουρ­γού­νται μό­νο για να ε­κλε­γούν α­ντι­προ­σώ­πους. Διό­τι εί­ναι ε­κεί­νες που δια­θέ­τουν την ι­κα­νό­τη­τα να με­τα­φέ­ρουν τις ι­δέες, τον πο­λι­τι­σμό και τις α­ξίες μας ε­ξαι­τίας της ά­με­σης ε­πα­φής που έ­χουν με την κοι­νω­νία. Ας μην δι­στά­ζου­με  να μι­λή­σου­με για ό­λα, για τα δι­καιώ­μα­τα των μειο­νο­τή­των, για τους με­τα­νά­στες που α­πο­τε­λούν σύμ­μα­χο μας σε αυ­τόν τον α­γώ­να. Αυ­τή θα εί­ναι και η κα­λύ­τε­ρη α­πά­ντη­ση στη Χρυ­σή Αυ­γή.

Χω­ρίς διο­ρι­σμούς

Επι­πλέ­ον θέ­μα­τα που ε­μπο­δί­ζουν τη δη­μο­κρα­τία που α­πο­ζη­τού­με εί­ναι ο διο­ρι­σμός  των 75 με­λών που μπή­καν στην κε­ντρι­κή ε­πι­τρο­πή κα­τά τη γνώ­μη μου α­ντι­πα­ρα­θε­τι­κά και έρ­χο­νται α­ντι­πα­ρα­θε­τι­κά με το ε­πι­διω­κό­με­νο κόμ­μα των με­λών. Η λο­γι­κή του διο­ρι­σμού δη­λώ­νει έλ­λει­ψη ε­μπι­στο­σύ­νης στον ε­κλεγ­μέ­νο, φό­βο στην α­να­νέω­ση και γεν­νά­ει υ­πο­ψίες ό­τι στε­λέ­χη διο­ρί­ζο­νται στο όρ­γα­νο για να πε­ρά­σουν πράγ­μα­τα που άλ­λοι δεν μπο­ρού­σαν. Σε αυ­τήν την λο­γι­κή θα ή­ταν πιο δη­μο­κρα­τι­κό να προ­βλε­φθεί η λαϊκή νο­μι­μο­ποίη­ση ό­λων ό­σων συμ­με­τεί­χαν στις δια­δι­κα­σίες. Ο διο­ρι­σμός αυ­τός ε­πι­πλέ­ον δη­λώ­νει α­να­ντί­στοι­χος με τα ε­κλο­γι­κά πο­σο­στά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, κα­θό­τι η πλειο­ψη­φία των με­λών της ΚΕ εί­ναι α­πό τις συ­νι­στώ­σες και αυ­τές κα­τέ­χουν σα­φέ­στα­τα μι­κρό­τε­ρη ε­κλο­γι­κή δύ­να­μη με βά­ση τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα της 17ης Ιου­νίου. Η λο­γι­κή αυ­τή ε­ξα­σφά­λι­σης συ­γκε­κρι­μέ­νων α­τό­μων εν­θάρ­ρυ­νε και τον α­πο­κλει­σμό της νε­ο­λαίας α­πό το κόμ­μα. Μή­πως λοι­πόν θα έ­πρε­πε να υ­πάρ­χει πο­σό­στω­ση για τους νέ­ους;

Νέ­οι και α­νέ­ντα­χτοι

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θα πρέ­πει να συ­νε­κτι­μή­σει μα­ζί με τη νε­ο­λαία ό­τι θεω­ρεί α­πα­ραί­τη­τη τη συμ­με­το­χή της στα όρ­γα­να και να μην την θεω­ρεί α­πό­λυ­τα δια­φο­ρε­τι­κά χώ­ρο. Εφό­σον ό­μως δεν υ­πο­λο­γί­στη­κε κά­τι τέ­τοιο εί­ναι ση­μα­ντι­κό στο ά­με­σο μέλ­λον τα δια­φο­ρε­τι­κά ι­δρυ­τι­κά συ­νέ­δρια να συ­νευ­ρε­θούν σε έ­να ε­νιαίο συ­νέ­δριο κόμ­μα­τος και νε­ο­λαίας, για το κόμ­μα και για την νε­ο­λαία.
Επι­πλέ­ον ζη­τή­μα­τα που ο­πωσ­δή­πο­τε πρέ­πει να α­ξιο­λο­γη­θούν με γνω­στό πλέ­ον το α­πο­τέ­λε­σμα των δια­δι­κα­σιών, εί­ναι αν οι υ­πάρ­χου­σες δια­δι­κα­σίας βοή­θη­σαν να α­κου­στούν οι χω­ρίς φω­νή α­νέ­ντα­χτοι. Αυ­τός ο προ­βλη­μα­τι­σμός δη­μιουρ­γεί­ται και με το διο­ρι­σμό των 75 και εν συ­νε­χεία με τις λί­στες. H ψη­φο­φο­ρία με λί­στες ε­πέ­τρε­ψε να α­να­δει­χτούν τα μέ­λη που δεν συμ­με­τεί­χαν σε συ­νι­στώ­σα; Αν δη­λα­δή οι ι­σορ­ρο­πίες και η α­νά­γκη για α­να­λο­γίες που δια­μορ­φώ­θη­καν ε­μπό­δι­σαν την ψή­φο κα­τά συ­νεί­δη­ση  για τον α­ντι­πρό­σω­πο και έ­γι­ναν α­ντι­κεί­με­νο κομ­μα­τι­κής πει­θαρ­χίας. Για να δο­θεί η α­πά­ντη­ση χρειά­ζε­ται να προ­βλη­μα­τι­στού­με ι­διαι­τέ­ρως και αυ­τό προϋπο­θέ­τει την α­πα­ραί­τη­τη συ­ζή­τη­ση και αυ­το­κρι­τι­κή.
Όσον α­φο­ρά τις ε­πι­μέ­ρους για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πε­ρι­πτώ­σεις, που κα­τά τη δι­κή μου ε­κτί­μη­ση δεν θα έ­πρε­πε να συμ­βούν, μια σί­γου­ρα εί­ναι η αιφ­νί­δια ε­πι­λο­γή του Αρι­στε­ρού Ρεύ­μα­τος να κα­τε­βά­σει δια­φο­ρε­τι­κή λί­στα. Εί­ναι δη­μο­κρα­τι­κό να λο­γο­δο­τεί το κά­θε ρεύ­μα για μια δι­κή του πρω­το­βου­λία; Η σκέ­ψη δεν εί­ναι αρ­νη­τι­κή αλ­λά ο τρό­πος που ε­κτε­λέ­στη­κε α­ναι­ρεί την πο­λι­τι­κή συμ­με­το­χή μέ­χρι ε­κεί­νο το ση­μείο. Μέ­νο­ντας στο δη­μο­κρα­τι­κό δι­καίω­μα του κά­θε χώ­ρου να κα­τε­βαί­νει ό­πως ο ί­διος ε­πι­λέ­ξει ο­ποια­δή­πο­τε στιγ­μή το ε­πι­θυ­μεί, χά­νου­με την ου­σία της  δη­μο­κρα­τίας και α­πλά δί­νου­με α­νο­χή σε κα­τα­στά­σεις που δεν εί­ναι προϊόν πα­ρα­γω­γής διά­φα­νων και α­νοι­χτών δια­δι­κα­σιών.

Απο­κέ­ντρω­ση της ε­ξου­σίας

Τέ­λος, δεν μπο­ρού­με να μην α­να­γνω­ρί­ζου­με το γε­γο­νός ό­τι υ­πάρ­χει η­γε­σία μέ­σα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, πά­ρ' ό­λο που μι­λά­με για κόμ­μα των με­λών. Σε αυ­τή τη φά­ση θεω­ρεί­ται πα­ρά­λο­γο να μην υ­πάρ­χει, αλ­λά α­κό­μη και αυ­τή η “αυ­τό­νο­μη” και αρ­κε­τές φο­ρές α­ντί­θε­τη με τις συλ­λο­γι­κές α­πο­φά­σεις πα­ρου­σία κε­ντρι­κών στε­λε­χών σε ΜΜΕ και αλ­λού, θα πρέ­πει να ε­λέγ­χε­ται α­πό κά­που, ώ­στε να μη δη­μιουρ­γεί­ται αυ­τή η νέα ε­ξου­σία. Συ­νε­πώς, διαρ­κής στό­χος δεν μπο­ρεί να εί­ναι άλ­λος α­πό την προο­πτι­κή α­πο­κέ­ντρω­σης της ε­ξου­σίας ώ­σπου να τη δια­μοι­ρά­σου­με στη βά­ση με ο­ρι­ζό­ντια συμ­με­το­χή. Ας μην ξε­χνά­με ό­τι μια α­ρι­στε­ρή κρι­τι­κή που δέ­χε­ται ο χώ­ρος μας εί­ναι ό­τι α­νέ­χε­ται να δη­μιουρ­γού­νται τσι­φλι­κά­δες. Γι’ αυ­τόν τον λό­γο σαν βά­ση πρέ­πει να α­παι­τού­με την αυ­στη­ρή κρι­τι­κή σε πρό­σω­πα και κα­τα­στά­σεις και να α­πο­θαρ­ρύ­νου­με την υ­πέρ­βα­ση του ρό­λου των συλ­λο­γι­κών ορ­γά­νων.
Κά­θε κα­λή οι­κο­δο­μή στη­ρί­ζε­ται σε γε­ρά θε­μέ­λια, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ α­πό μι­κρό σπι­τά­κι γί­νε­ται ο­λό­κλη­ρη πο­λυ­κα­τοι­κία και τα θε­μέ­λια πρέ­πει να εί­ναι πο­λύ γε­ρά. Για να φτά­σεις στην τα­ρά­τσα και να α­ντι­κρί­σεις α­νοι­χτό ο­ρί­ζο­ντα υ­πάρ­χουν δύο τρό­ποι: ή να πά­ρεις το α­σαν­σέρ ή να πας α­πό τις σκά­λες. Η ρι­ζο­σπα­στι­κή α­ρι­στε­ρά ο­φεί­λει να δια­λέ­ξει τα σκα­λο­πά­τια, να περ­πα­τή­σει βή­μα­τα σί­γου­ρα και στα­θε­ρά, ό­χι μη­χα­νι­κά και βια­στι­κά. Με αυ­τόν τον τρό­πο μπο­ρεί να φτά­σει πιο σί­γου­ρα και στη δια­κυ­βέρ­νη­ση και κυ­ρίως στην πραγ­μα­τι­κή ε­ξου­σία.