Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε μια συντεταγμένη επίθεση που εξαπολύει η τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση δια των εντολών του υπουργού προστασίας του πολίτη Δένδια. Ενός υπουργού που θα ταίριαζε να τον ορίσουμε ως βασιλιά πάνω από το σύνταγμα. Πως αλλιώς θα μπορούσε να εξηγηθεί το φαινόμενου αποκλεισμού της εισόδου στα δικαστήρια της Ευελπίδων στα συγγενικά πρόσωπα των συλληφθέντων της Βίλα Αμαλία. Όταν οι μονάδες καταστολής απαντούν κατηγορηματικά πως ο υπουργός τους διέταξε να μην μπει κανένας. Ποια πολιτική ασυλία διαπνέει τον υπουργό; Aυτή η παράβαση δεν συνιστά κατάχρηση του συντάγματος και της υπουργικής ιδιότητας.
Η επίθεση ωστόσο που γίνεται είναι απόλυτα δικαιολογημένη και κατατάσσεται στο πλαίσιο καρατόμησης της κοινωνίας και δημιουργίας τριβών στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η πολιτική έχει δύο άξονες, η μια βάζει φραγμό στην ριζοσπαστικοποίηση των χωρίς φωνή πολιτών και των δυσαρεστημένων που αυξάνονται και η δεύτερη είναι ο αντιπερισπασμός που παρατείνει το χρόνο ζωής της μνημονιακής πολιτικής και δημιουργεί το πεδίο να περάσουν πράγματα χωρίς λαϊκή οργή (πολυνομοσχέδιο). Οι σύμμαχοι αυτής της προσπάθειας είναι η καθεστωτική συντεχνία των μεγάλων ΜΜΕ που πήραν στο στικάκι από τον Σαμαρά και παίζουν μια άλλη ατζέντα καθαρά προβοκατόρικη, δια μέτρου αντίθετη με τις ανάγκες τις κοινωνίας. Αυτή η ατζέντα της ανομίας που είχε προνοηθεί από την ρητορική της ΝΔ (βλέπε ανακοινώσεις επίθεσης στην Νεολαία συνασπισμού) συνδέει οτιδήποτε ριζοσπαστικό συμβεί από την κοινωνία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ερώτημα που πλανιέται είναι ιδεολογικής φύσεως και αυτό είναι πρόβλημα δεδομένου της χρονικής στιγμής που αυτό συμβαίνει. Από την αιχμηρή πρώτη χρονικά επίθεση της ΝΔ προς την ΝεολαίαΣυν σχετικά με την επέτειο της εξέγερσης του 2008, κανείς δεν θα μπορούσε να βγει και να πει πως χρειαζόταν να βγει κάποιος του ΣΥΡΙΖΑ και να πει ότι η ανακοίνωση της νεολαίας μας είναι ιδεολογικά αντίθετη με την δημοκρατία. Αντίθετα έλαβε την αμέριστη στήριξη του κόμματος.
Από την αρχή του νέου έτους όμως η κυβέρνηση σκέφτηκε να χτυπήσει τις ιδεολικές ευαισθησίες του ΣΥΡΙΖΑ και το έκανε με ρίσκο. Αλλά ανέκαθεν ο φοβισμένος πρέπει να παίρνει δύσκολες αποφάσεις. Χτύπησε σε χώρους και εστίες αντίστασης όπως είχε κάνει τον Δεκέμβρη του 2008. Τότε υπήρξε μια κακή διαχείριση από τον ΣΥΡΙΖΑ που του μείωσε τα εκλογικά ποσοστά. Σε τούτη την συγκυρία χρησιμοποιούν πάλι τα σκουριασμένα εργαλεία που ξεβιδώνουν τα στερεότυπα του παρελθόντος. Είναι οι συντηρητικές απόψεις που προϋπάρχουν σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας και αυτές προσπαθούν να εκμαιεύσουν να μην γείρουν προς τα αριστερά. Άραγε μια κυβερνητική πολιτική που έχει χάσει πάσα λαϊκή εμπιστοσύνη και εκλογική βάση όταν χτυπά την αριστερά, που οδηγεί το βέλος; Αυτόματα δεν στρέφεται ο κόσμος να επιλέγει την άκρα δεξιά; Πέραν λοιπόν των καταστροφικών πολιτικών μιλάμε και για τακτικό λάθος, γιατί ο φασισμός μπορεί να είναι το μακρύ χερί του συστήματος, το παρακράτος, αλλά όταν αποκτάει έκταση και δυναμική θα στραφεί και στο αφεντικό του.
Ακολούθως, έρχεται η μέγιστη υποκρισία του ΠΑΣΟΚ που είναι το αντιφασιστικό μέτωπο. Πέραν των ευσήμων και της διάσωσης που επιδιώκει ώστε να απορροφήσει ένα κομμάτι της ξιπασμένης σοσιαλδημοκρατίας, είναι ένα επικοινωνιακό τέχνασμα αποπλάνησης της βάσης του ώστε να μην ξεμπροστιάσεις τον σύμμαχο της κυβέρνησης που είναι η Χρυσή Αυγή.
Στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο του ΣΥΡΙΖΑ παρατηρούμε ότι δημιουργούνται διαρκείς αντιφάσεις που ταράζουν μια συνοχή. Αυτή η επίθεση έχει στόχο την αποδιοργάνωση με ιδεολογικό τρόπο, θέλει να παρουσιάσει ένα αναξιόπιστο κόμμα που βγαίνει από την πανελλαδική του συνδιάσκεψη με ενωτικές κορώνες και διχάζεται στις τοποθετήσεις που κάνει. Η απάντηση της αριστεράς πρέπει να γίνει και στα δύο πεδία της πολιτικής της δράσης, στο κοινοβούλιο και τα μίντια και στο κίνημα με την ηχηρή παρουσία μας με ομοιογενές τρόπο. Για να δηλώσεις όμως την ριζοσπατικότητα σου στις φασίζουσες καταστάσεις που δημιουργούνται πρέπει να κοιτάξουμε ποιο είναι το ταξικό και κοινωνικό τόξο που θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει στις τάξεις του. Δεν μπορεί να είναι ολοκληρωμένη μια τοποθέτηση "καταδίκη της βίας και της ανομίας". Είναι καθαρά μια βλέψη προς τον κεντρώο πολιτικά κόσμο, ούτε μπορεί να είναι ολοκληρωμένη μια τοποθέτηση υπεράσπισης της δημοκρατίας. Γιατί εμείς μιλάμε για πραγματική δημοκρατία, σύνθεση της έμμεσης και άμεσης και όχι υπεράσπισης της αστικής. Τέτοιες ιδεολογικά εκπτωτικά κινήσεις δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές από το ριζοσπαστικό κομμάτι της κοινωνίας και από τα ίδια τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν μπορούν να είναι ολοκληρωμένες. Γιατί μιλάμε για ιδεολογικές διαιρέσεις στον κοινωνικό ιστό. Δεν μπορεί μια τοποθέτηση να περικλείει το φάσμα των αγανακτισμένων ψηφοφόρων και των αριστερόφρωνων. Πρέπει να επιλεχτεί το στρατόπεδο έστω και αν είναι παιδιάστικο να μιλάμε σήμερα για κάτι τέτοιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είχε σαφή θέση αντιμετώπισης τέτοιων επιθέσεων και μάλιστα να βρισκόταν στην αντεπίθεση και όχι στην παθητικότητα. Η αντεπίθεση δεν μπορεί να γίνει με όρους κοινοβουλευτικού καθωσπρεπισμού αλλά με όρους ριζοσπαστικότητας.
Έχει κυριαρχήσει ένας κανόνας ότι εκεί που το σύστημα καλύπτει τα πραγματικά προβλήματα, η αριστερά πρέπει να είναι εκεί ώστε να τα βγάζει στο προσκήνιο. Αυτό είναι μια ευαγγελική αλήθεια; Προφανώς όχι, πρώτον γιατί απορρίπτουμε την ευαγγελική αλήθεια και δεύτερον γιατί η πολιτική μας δεν μπορεί να αντιδιαστέλλεται . Δεν μπορεί να μονοπωλεί μια πολιτική που λέει ότι η επίθεση στους κατειλημμένος χώρους είναι προβοκατόρικη και εντάσσεται στον αποπροσανατολισμό, πολώνοντας την αξία της υπεράσπισης τέτοιων πρωτοβουλιών ως ζωτικό χαρακτηριστικό του αγώνα μας. Και τα δύο αποτελούν μέροι της αλήθειας και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να απομονώνεται ή το ένα ή το άλλο, ανάλογα την συγκυρία που διανύουμε. Γι αυτόν τον λόγο επειδή η υπεράσπιση των κατειλημμένων χώρων, της επαναστατικής δράσης που διαπνέει από αυτές, τις πολλές φορές άνομης δράσης που απορρέει για δικαιοσύνη έχουν περιοριστεί από ανακοινώσεις "δημοκρατίας" . Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει σε αυτό σημείο να συνεκτιμήσει ότι δεν είναι πολιτικά ορθό να συνεχίζει να προβαίνει σε μια ιδεολογική έκπτωση για να διευρύνει την βάση του, αλλά να μεταλαμπαδεύσει μια πολιτική εμπιστοσύνη στο κομμάτι εκείνο που μάχεται στην δυστυχία. Γιατί το 17% του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αποτυπωθεί ούτε στην νέα ένταξη μελών αλλά ούτε και στο κίνημα. Δεν μπορούμε να εμμένουμε σε μια ψηφοθηρική λογική και να μην καλούμε τον κόσμο να σπάσει την ανάθεση και να βγαίνει στον δρόμο.
Που είναι λοιπόν οι ψηφοφόροι μας;
Το πρόβλημα της ελλιπής ιδεολογικής χειραφέτησης είναι εμφανές. To πρόβλημα αξιακής αποστροφής επίσης. O ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να δώσει την πιο πειστική απάντηση και την ποιο ριζοσπαστική παράλληλα. Τώρα που ο κόσμος έχει ανοιχτά αυτιά το αξιακό ζήτημα πρέπει να ανοίξει και για να ανοίξει πρέπει να βρούμε μια ιδεολογική σταθερότητα, βάζοντας τον πλουραλισμό σε κοινό παρανομαστή. Καμία υπεράσπιση της αστικής δημοκρατίας, σοσιαλισμό με δημοκρατία, ελευθερία και αυτοοργάνωση ως στόχο. Αν δεν το κάνουμε εμείς τότε ποιοι;
Η επίθεση ωστόσο που γίνεται είναι απόλυτα δικαιολογημένη και κατατάσσεται στο πλαίσιο καρατόμησης της κοινωνίας και δημιουργίας τριβών στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η πολιτική έχει δύο άξονες, η μια βάζει φραγμό στην ριζοσπαστικοποίηση των χωρίς φωνή πολιτών και των δυσαρεστημένων που αυξάνονται και η δεύτερη είναι ο αντιπερισπασμός που παρατείνει το χρόνο ζωής της μνημονιακής πολιτικής και δημιουργεί το πεδίο να περάσουν πράγματα χωρίς λαϊκή οργή (πολυνομοσχέδιο). Οι σύμμαχοι αυτής της προσπάθειας είναι η καθεστωτική συντεχνία των μεγάλων ΜΜΕ που πήραν στο στικάκι από τον Σαμαρά και παίζουν μια άλλη ατζέντα καθαρά προβοκατόρικη, δια μέτρου αντίθετη με τις ανάγκες τις κοινωνίας. Αυτή η ατζέντα της ανομίας που είχε προνοηθεί από την ρητορική της ΝΔ (βλέπε ανακοινώσεις επίθεσης στην Νεολαία συνασπισμού) συνδέει οτιδήποτε ριζοσπαστικό συμβεί από την κοινωνία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ερώτημα που πλανιέται είναι ιδεολογικής φύσεως και αυτό είναι πρόβλημα δεδομένου της χρονικής στιγμής που αυτό συμβαίνει. Από την αιχμηρή πρώτη χρονικά επίθεση της ΝΔ προς την ΝεολαίαΣυν σχετικά με την επέτειο της εξέγερσης του 2008, κανείς δεν θα μπορούσε να βγει και να πει πως χρειαζόταν να βγει κάποιος του ΣΥΡΙΖΑ και να πει ότι η ανακοίνωση της νεολαίας μας είναι ιδεολογικά αντίθετη με την δημοκρατία. Αντίθετα έλαβε την αμέριστη στήριξη του κόμματος.
Από την αρχή του νέου έτους όμως η κυβέρνηση σκέφτηκε να χτυπήσει τις ιδεολικές ευαισθησίες του ΣΥΡΙΖΑ και το έκανε με ρίσκο. Αλλά ανέκαθεν ο φοβισμένος πρέπει να παίρνει δύσκολες αποφάσεις. Χτύπησε σε χώρους και εστίες αντίστασης όπως είχε κάνει τον Δεκέμβρη του 2008. Τότε υπήρξε μια κακή διαχείριση από τον ΣΥΡΙΖΑ που του μείωσε τα εκλογικά ποσοστά. Σε τούτη την συγκυρία χρησιμοποιούν πάλι τα σκουριασμένα εργαλεία που ξεβιδώνουν τα στερεότυπα του παρελθόντος. Είναι οι συντηρητικές απόψεις που προϋπάρχουν σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας και αυτές προσπαθούν να εκμαιεύσουν να μην γείρουν προς τα αριστερά. Άραγε μια κυβερνητική πολιτική που έχει χάσει πάσα λαϊκή εμπιστοσύνη και εκλογική βάση όταν χτυπά την αριστερά, που οδηγεί το βέλος; Αυτόματα δεν στρέφεται ο κόσμος να επιλέγει την άκρα δεξιά; Πέραν λοιπόν των καταστροφικών πολιτικών μιλάμε και για τακτικό λάθος, γιατί ο φασισμός μπορεί να είναι το μακρύ χερί του συστήματος, το παρακράτος, αλλά όταν αποκτάει έκταση και δυναμική θα στραφεί και στο αφεντικό του.
Ακολούθως, έρχεται η μέγιστη υποκρισία του ΠΑΣΟΚ που είναι το αντιφασιστικό μέτωπο. Πέραν των ευσήμων και της διάσωσης που επιδιώκει ώστε να απορροφήσει ένα κομμάτι της ξιπασμένης σοσιαλδημοκρατίας, είναι ένα επικοινωνιακό τέχνασμα αποπλάνησης της βάσης του ώστε να μην ξεμπροστιάσεις τον σύμμαχο της κυβέρνησης που είναι η Χρυσή Αυγή.
Στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο του ΣΥΡΙΖΑ παρατηρούμε ότι δημιουργούνται διαρκείς αντιφάσεις που ταράζουν μια συνοχή. Αυτή η επίθεση έχει στόχο την αποδιοργάνωση με ιδεολογικό τρόπο, θέλει να παρουσιάσει ένα αναξιόπιστο κόμμα που βγαίνει από την πανελλαδική του συνδιάσκεψη με ενωτικές κορώνες και διχάζεται στις τοποθετήσεις που κάνει. Η απάντηση της αριστεράς πρέπει να γίνει και στα δύο πεδία της πολιτικής της δράσης, στο κοινοβούλιο και τα μίντια και στο κίνημα με την ηχηρή παρουσία μας με ομοιογενές τρόπο. Για να δηλώσεις όμως την ριζοσπατικότητα σου στις φασίζουσες καταστάσεις που δημιουργούνται πρέπει να κοιτάξουμε ποιο είναι το ταξικό και κοινωνικό τόξο που θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει στις τάξεις του. Δεν μπορεί να είναι ολοκληρωμένη μια τοποθέτηση "καταδίκη της βίας και της ανομίας". Είναι καθαρά μια βλέψη προς τον κεντρώο πολιτικά κόσμο, ούτε μπορεί να είναι ολοκληρωμένη μια τοποθέτηση υπεράσπισης της δημοκρατίας. Γιατί εμείς μιλάμε για πραγματική δημοκρατία, σύνθεση της έμμεσης και άμεσης και όχι υπεράσπισης της αστικής. Τέτοιες ιδεολογικά εκπτωτικά κινήσεις δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές από το ριζοσπαστικό κομμάτι της κοινωνίας και από τα ίδια τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν μπορούν να είναι ολοκληρωμένες. Γιατί μιλάμε για ιδεολογικές διαιρέσεις στον κοινωνικό ιστό. Δεν μπορεί μια τοποθέτηση να περικλείει το φάσμα των αγανακτισμένων ψηφοφόρων και των αριστερόφρωνων. Πρέπει να επιλεχτεί το στρατόπεδο έστω και αν είναι παιδιάστικο να μιλάμε σήμερα για κάτι τέτοιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είχε σαφή θέση αντιμετώπισης τέτοιων επιθέσεων και μάλιστα να βρισκόταν στην αντεπίθεση και όχι στην παθητικότητα. Η αντεπίθεση δεν μπορεί να γίνει με όρους κοινοβουλευτικού καθωσπρεπισμού αλλά με όρους ριζοσπαστικότητας.
Έχει κυριαρχήσει ένας κανόνας ότι εκεί που το σύστημα καλύπτει τα πραγματικά προβλήματα, η αριστερά πρέπει να είναι εκεί ώστε να τα βγάζει στο προσκήνιο. Αυτό είναι μια ευαγγελική αλήθεια; Προφανώς όχι, πρώτον γιατί απορρίπτουμε την ευαγγελική αλήθεια και δεύτερον γιατί η πολιτική μας δεν μπορεί να αντιδιαστέλλεται . Δεν μπορεί να μονοπωλεί μια πολιτική που λέει ότι η επίθεση στους κατειλημμένος χώρους είναι προβοκατόρικη και εντάσσεται στον αποπροσανατολισμό, πολώνοντας την αξία της υπεράσπισης τέτοιων πρωτοβουλιών ως ζωτικό χαρακτηριστικό του αγώνα μας. Και τα δύο αποτελούν μέροι της αλήθειας και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να απομονώνεται ή το ένα ή το άλλο, ανάλογα την συγκυρία που διανύουμε. Γι αυτόν τον λόγο επειδή η υπεράσπιση των κατειλημμένων χώρων, της επαναστατικής δράσης που διαπνέει από αυτές, τις πολλές φορές άνομης δράσης που απορρέει για δικαιοσύνη έχουν περιοριστεί από ανακοινώσεις "δημοκρατίας" . Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει σε αυτό σημείο να συνεκτιμήσει ότι δεν είναι πολιτικά ορθό να συνεχίζει να προβαίνει σε μια ιδεολογική έκπτωση για να διευρύνει την βάση του, αλλά να μεταλαμπαδεύσει μια πολιτική εμπιστοσύνη στο κομμάτι εκείνο που μάχεται στην δυστυχία. Γιατί το 17% του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αποτυπωθεί ούτε στην νέα ένταξη μελών αλλά ούτε και στο κίνημα. Δεν μπορούμε να εμμένουμε σε μια ψηφοθηρική λογική και να μην καλούμε τον κόσμο να σπάσει την ανάθεση και να βγαίνει στον δρόμο.
Που είναι λοιπόν οι ψηφοφόροι μας;
Το πρόβλημα της ελλιπής ιδεολογικής χειραφέτησης είναι εμφανές. To πρόβλημα αξιακής αποστροφής επίσης. O ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να δώσει την πιο πειστική απάντηση και την ποιο ριζοσπαστική παράλληλα. Τώρα που ο κόσμος έχει ανοιχτά αυτιά το αξιακό ζήτημα πρέπει να ανοίξει και για να ανοίξει πρέπει να βρούμε μια ιδεολογική σταθερότητα, βάζοντας τον πλουραλισμό σε κοινό παρανομαστή. Καμία υπεράσπιση της αστικής δημοκρατίας, σοσιαλισμό με δημοκρατία, ελευθερία και αυτοοργάνωση ως στόχο. Αν δεν το κάνουμε εμείς τότε ποιοι;
Κατάληψη Λ. Καραγιάννη....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου