Αναλαμβάνοντας την δημοκρατική επιλογή μου θα προσπαθήσω να ασκήσω κριτική στις προοπτικές που προτάσσει η αναρχο-αριστερά και κάθε λογής συλλογικότητα ως προς την ανατροπή του κοινωνικοπολιτικού οικονομικού συστήματος χωρίς την μεσολάβηση του εκλογικού συστήματος. Αυτήν λοιπόν η προσέγγιση με βρίσκει αμφίβολο, και μου δίνει το δικαίωμα να επεκτείνω τη σκέψη μου μέσα από αυτήν την άπειρη ανάλυση.
Αντίθετο και αναδεικνύω την προοπτική των εκλογών ως την πασιφανέστατη άμεσα προσβάσιμη εφικτότερη ολοκληρωμένη επιλογή.
Το αν οι εκλογές είναι ο πλέον δημοκρατικός θεσμός αμφισβητείται.. (και σε αυτό σύμφωνο).... είναι όμως το μέσο εκείνο το όποιο άφησε εκτεθειμένο το σύστημα και εν μέσο αυτού μπορούμε να φέρουμε μια ριζική κοινωνικοπολιτική και οικονομική αλλαγή ορμώμενη από τα αριστερά ιδεώδη.
Θα προσπαθήσω να αποδείξω αιτιολογώντας και να αναλύσω τις εναλλακτικές μορφές δράσεων που κλιμακώνονται, δογματίζονται η φιλοσοφούνται που πρεσβεύουν συλλογικότητες τέτοιες οι οποίες τις απαρνούνται συνειδητά ως πολιτική πράξη, και ασυνείδητα ως συστημική πράξη μη αποδεκτή που εκφράζεται από άτομα εντόνου ριζοσπαστικού έως και κολλημένου ιδεολογικού υπόβαθρου , χαρακτηρίζοντας τις εκλογές ρεφορμιστική διαδικασία που απορρέει και υλοποιείται πάνω στις εξουσιαστικές δομές του καπιταλιστικού συστήματος και εμείς πρέπει να παραμείνουμε ασυμβίβαστοι από αυτές.
Σύμφωνο ότι οποιαδήποτε εξουσία είναι καταπιεστική έως καταστρεπτική.(μπορεί να φταίει και όρος “εξουσία” ο οποίος δηλώνει μια ανώτερη ιεραρχία έλεγχου).
Τι γίνεται όμως όταν η εξουσία αλλάζει τα μέσα που τα επιβάλει και μετατρέπεται σε μια συντονιστική επιτροπή , ανακλητή και αμεσοδημοκρατική (με την ίδια λογική θεωρώ και εγώ με τη σειρά μου αυτή την προοπτική “εξουσία”) και όμως δεν είναι.... αλλά πρέπει να επιχειρηματολογούμε εν γνώση ότι σαφώς διαθέτει πολλά περισσότερα δημοκρατικά πλαίσια (ανακλητή αντιπροσώπευση), αφετέρου είναι αντίθετη με το κοινωνικοπολιτικό οικονομικό θεσμό της εξουσίας.
Μήπως λοιπόν η λέξη εξουσία δεν είναι μια μονόπλευρη καπιταλιστική ρήση αλλά μια παρερμήνευση για λογαριασμό της πραγματικής εξουσίας?
Μήπως αμφισβητώντας το εκλογικό σύστημα είναι μόνο ο λόγος για να βιώνει η ριζοσπαστική ανένταχτη αντισυστημική συμπεριφορά , η ασυμβίβαστη εκείνη πλευρά που πρέπει να υπάρχει?
Θα προσπαθήσω να αναλύσω τα πιθανά εγχειρήματα και απόπειρες διαδικασιών προτάσσοντας τις αρνητικές πτυχές αυτών .
Οι κυριότερες τάσεις ανατροπής είναι η επανάσταση, (το βίαιη η μη βίαιη είναι λάθος που χρησιμοποιούμε είναι μορφή βίας η επανάσταση όταν γίνεται ως στόχος είναι αντι βία όταν γίνεται από ανάγκη)., μια εκλογική αλλαγή κυβέρνησης και ιδεολογίας, οι πολιτικές ζυμώσεις και μια ανατροπή από τα κάτω(χωροι δουλειάς , σωματεία με λαϊκές συνελεύσεις) .
Θα επιχειρήσω να αποδείξω εν τέλη πως το πιο ρεφορμιστικό ίσως γίνει και το πιο επαναστατικό και ολοκληρωμένο.
Η επανάσταση είναι μια πολυσύνθετη φράση και ιδεαλιστική και υλιστική ταυτόχρονα είναι οποιαδήποτε ενέργεια αυτόβουλη η συλλογική η οποία διενεργείται για την αποφυγή κάποιων δομών, θεσμών, καταστάσεων που μας ενοχλούν (πολύ βάζουν πολλά συνθετικά όπως κοινωνική, ταξική, οικολογική επανάσταση είναι θέμα προσδιορισμού αλλά πολλές φορές μας αποπλανά και χάνουμε την ουσία), η επανάσταση είναι μια και πάντα ορίζεται από τις καταστάσεις.
Σαν υπέρμετρα επαναστατικός θα μετριάσω τον όρο και θα μιλήσω για τις εξεγέρσεις που βιαζόμαστε να τις αποκηρύξομε επαναστάσεις.
Εδώ γεννιόνται δυο σκοποί..
Αν σκοπός μας είναι να ρίξουμε μια κυβέρνηση η μια χούντα , μια δικτατορία τότε η εξέγερση μοιάζει ιδανική από οποιαδήποτε άλλη ιδεολογικά πολυσύνθετη ανατροπή.
Αν σκοπός μας είναι να οικοδομήσουμε μια διαφορετική κοινωνικοπολιτικό οικονομική κοινωνία τότε η εξέγερση μοιάζει ελλιπής, για διαφόρους λόγους, ένας εκ τον όποιον είναι ότι οι εξεγέρσεις κατά κύριο λόγο γίνονται από ανάγκη , από αγανάκτηση, από συμφέροντα..από το πρέπει και όχι το θέλω!
Η εξέγερση αναδεικνύεται κύριος από ατομική πλήξη τον συμφερόντων μας, η συρρίκνωση μισθών και συντάξεων δεν πλήττει ανθρώπους της ίδιας τάξης και τον ίδιον συμφερόντων, (υπάρχει το κοινό αλλά υποστηρίζεται με άλλα μέσα για άλλα αποτελέσματα) η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και του χρήματος, πλήττει τον μεσοαστό και τον μικροαστό (αν μπορούμε να τους προσδιορίσουμε) αλλά μόνο του δεν λέει κάτι γιατί υπάρχει και ο απολιτικοποίητος και ο “αμόρφωτος” και ο δεξιός και ο φασίστας και ο εθνικιστής και ο ρατσιστής και γενικώς όλης της εμβέλειας ο κοινωνικός ιστός.
Και πως εσύ εξεγερμένε θα πορευθείς με έναν κατά συνθήκη εξεγερμένο που όταν πέσει η κυβέρνηση θα ψάξει μια άλλη η οποία θα του προσφέρει τις ίδιες υπερκαταναλωτικές ατομικές ανάγκες και θα του δημιουργήσει τον ανταγωνισμό για να φάει τον αδύναμο αισχροκερδώντας..(είναι σαν να βάζεις μακαρόνια με νερό και να περιμένεις να γίνει παστίτσιο, διαθέτεις τα μακαρόνια αλλά σου λείπει η μπεσαμέλ ο κιμάς κ.α).
Η εξέγερση για να μετατραπεί σε επανάσταση χρειάζεται πρωτίστως πολιτική ζύμωση ( όπως γίνεται στις πλατείες οι οποίες βρίσκονται στο πρώιμο στάδιο της συνεχής διαμαρτυρίας αλλά έχουν την βάση να μετεξελιχθούν σε επανάσταση).
Η άμεση δημοκρατία αντικαθιστά την κοινοβουλευτική αντιπροσωπευτική αστική δημοκρατία, μέσα από λαϊκές συνελεύσεις, ζυμώσεις τέτοιες που πρέπει να εξαπλώνονται σε όλους τους κοινωνικούς φορείς (σχολικές μονάδες, χώρους δουλειάς).
Το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το εγχείρημα της άμεσης δημοκρατίας (που παραμένει μόνο στο επίπεδο τον λαϊκών συνελεύσεων) είναι ότι η καλός βρισκόμενοι αγωνιστές δεν μπορούν να προβαίνουν σε αποφάσεις ερήμην της κοινωνίας η οποια δεν συμμετέχει άμεσα.
Αυτό γεννα προβλήματα και τα προβλήματα αυτά δεν είναι εμφανέστατα εξαρχής αλλα φανερώνονται στο κύλισμα του εγχειρήματος το οποίο πέρα από τις δράσεις πρέπει να αντιπροτήνει και να αμφισβητήσει, σκεπασμένο από το σκοτάδι της νεοφιλελεύθερης πολιτικής έκβασης της κοινωνίας η οποια κατακρατεί προσηλωμένους τους συμβιβασμένους.
Στην ολοκληρωτική του μορφή ωστόσο μπορεί να λάβει τεραστια πληρότητα ρεαλιστικής ριζικής ανατροπής.
Όταν οι λαϊκές συνελεύσεις κερδίσουν τον κόσμο σε συμμετοχή, μεταφερθούν σε όλη την κοινωνία , (φορείς, σωματεία,σχολεια, πανεπιστήμια)και μέσα από μια διαδική εξουσία (2 παράλληλες συντονισμού) που θα ορίζουν και θα συντονιζουν.
Έχουμε όμως τον κόσμο να μας ακολουθήσει?
Σίγουρα με την παραπάνω διαδικασία μπορούμε να καλλιεργήσουμε γνώση, αυτογνωσία, αμφιβολία η οποια θα επισύρει αμβισβητησεις και προβληματισμούς, όμως για να περάσουμε σε αυτό αυτό το στάδιο θα πρέπει να φτάσουμε τον κόσμο (όχι τεχνοκρατικά και σωτηρικα) σε ένα υψηλό γνωστικό και κοινωνικό επίπεδο έτοιμο για την αλλαγή.
Όταν όμως ο κόσμος ομολογουμένως δεν είναι έτοιμος να αμφισβητήσει συνταγματικές διαδικασίες τότε θέλεις να περάσεις στην επαναστατική διαδικασία.
Δυστυχώς το εκλογικό σύστημα είναι το άμεσα υλοποιήσιμο μέσο που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε προς όφελος μας για να έρθουμε σε ρήξη με το κεφαλαιο.
Αν μέσα από τις εκλογές καταφέρουμε και πείσουμε ότι μια αριστερή κυβέρνηση μπορεί να μπει στα σπλάχνα του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού συστήματος και να πραγματοποιήσει συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, τότε μπορούμε να μιλάμε για μια μορφή ριζοσπαστικής επανάστασης.
Αν μια κυβέρνηση είναι πραγματικά αριστερή θα λάβει το λαϊκό αίσθημα θα προβεί στην ανάλογη διαχείριση, ώστε να μπορέσει ο κόσμος να διαφωνήσει μαζί της και να απαιτήσει να αποκτήσει αυτό που συνειδητά κατάλαβε ότι θέλει να αποκτήσει.
Τότε θα μπορέσουμε να περάσουμε σε αμεσοδημοκρατικές ζυμώσεις που θα περνούν αποφασιστικό χαρακτήρα όταν κρίνει το σώμα το οποιο θα είναι η πλειοψηφία της κοινωνίας.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν υπάρχει αυτή η κοινοβουλευτική ομάδα που έχει κερδίσει τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη να εκπροσωπήσει έναν οργισμενο όχλο!
Υπάρχει αυτή η επιλογή που θα μεσολαβήσει για να κάνει τον κόσμο αριστερά σκεπτόμενο?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου