Το παρακάτω κείμενο αποτελείται από αφηρημένες εκτιμήσεις εξέτασης του σημερινού φασιστικού φαινομένου....
Το τελευταίο διάστημα της μετεκλογικής εποχής μετά και την μην τήρηση των πολιτικών δεσμεύσεων του μνημονιακού μπλοκ κυρίως από την ΝΔ που ηγείται αυτής της πολιτικής έχουμε γίνει θεατές μιας απερίγραπτης κατάστασης βιας από τους θυσιασώστες της συστημικής ιδιοτυπίας που διατυπώνονται και θεριεύουν από τον εκφασισμό που δίνεται να αποκτά λαϊκή νομιμοποίηση. Η πιστοποίηση της βίας που εφαρμόζει το σύστημα έναντι των φτωχών (διαχρονικό ταξικό φαινόμενο) έρχεται και συμπλέει με την συνειδησιακή διαταραχή παραποίησης του ταξικού ρεαλισμού, ανάγοντας στερεότυπα και φοβικές αντιλήψεις που υπάρχουν σήμερον και που η χρήση τους είναι προσοδοφόρα ώστε να διαχωρίσουν τους φτωχούς και να προστατέψουν το αντίπαλο δέος. Όταν το αντικοινωνικό πλαίσιο πολιτικής που αφορίζει δικαιώματα και τα αποσπά χάνει τα περιθώρια νομιμότητας πάντοτε θα υπάρχουν - (όσο και η εν ζωή αδικία και ανισότητα) - εφεδρείες τέτοιες που θα πάρουν προσωρινά ή μη τα σκήπτρα για να διατηρούν μια κάποια φερεγγυότητα στα κάτω. Οι πολίτες που δέχονται αυτήν την λιτότητα σαγηνεύονται από οποιαδήποτε αντιμνημονιακή αντανάκλαση και οι χωρίς δεοντολογικό πρόσημο χάνουν τον τρόπο αναζήτησης των χαρακτηριστικών, αναζητόντας την έστω άμεση λύση των καθημερινών προβλημάτων λαθεμένα στην σφαίρα του καιροσκοπισμού και χείριστα από τις δικλείδες του αντιδημοκρατισμού και αυτό συνιστά μια σύγχυση έρευνας του "μέσου" και του "σκοπού". Όταν το περιβόητο "μέσω" περιστρέφεται σε μια ημιδημοκρατική φαύλη κωλυσιεργία τότε ο στόχος αποστασιοποιείται διότι άλλος για τον άνθρωπο δεν μπορεί να είναι από την επιδίωξη μεταβολής της κοινωνικής συνισταμένης εξαλείφοντας τις πάσχουσες αδικίες. Η τροπή απορρόφησης της τάδε παλινωδίας πολιτικής γραμμής μπορεί να αποκτήσει μια ορθολογική εξήγηση αν ορίσουμε το φαινόμενο, ως αιτία σύγχυσης και να ψυχολογήσουμε το υποκείμενο πως αντιδρά στην κρίση (του)ς.
Ποιός είναι ο φασισμός....
Ο φασισμός που απειλεί την σημερινή κοινωνία είναι η κατά βάση απόρροια της καπιταλιστικής μεθοδολογίας και συρρέει με την παραγωγική διαδικασία, όταν αυτή οδηγείται σε τέλματα υπερσυσσώρευσης τότε η κοινωνικοί συσχετισμοί αναταράσσονται και παράγονται ακραία κοινωνικά φαινόμενα εξτρεμιστικής πολιτικής. Ο μετασχηματισμός του εργασιακού ιστού στην φτώχεια γεννάει τα "φίδια", όποτε το όποιο λαϊκό χρέος είναι η κλιμάκωση των αντιστάσεων που θα παρεμποδίσουν το έργο του διεθνές και εγχώριου κεφαλαίου που αναπαράγει την συνολική απαξίωση της ζωής με δικαιώματα.
Ο τροχός της αμάξης...
Η κρίση φαλαγγίζει την σκέψη και αναδεικνύει βασικά ένστικτα κοινωνικού δαρβινισμού. Η ψυχική υγεία είναι αυτή που μπαίνει στο στόχο επίθεσης και καθότι αποτελεί οργανική ιδιότητα του ανθρώπου είναι εύκολο να λοξοδρομεί και να ανακυκλώνεται βάση του ερισματικού κύκλου του κοινωνικού σχηματισμού που δρα το υποκείμενο εξέτασης. Στην σημερινή παραδοχή τα βασικά ένστικτα επιβίωσης οδηγούν σε δύο βασικά φετιχιστικά άκρα, της ανθρωποφοβίας ως άτομα ανταγωνισμού και της αλληλεγγύης ως άτομα συσπείρωσης, η μια εκδοχή παραπέμπει στον νεοναζισμό ενώ η άλλη στους δημοκρατικούς φορείς. Η πρώτη έχει να κάνει κυρίως με σκεπτική βλάβη, που θέλει η εκπλήρωση της βασικής ανάγκης να γίνεται σκοταδισμός που βάζει κόκκινες γραμμές στην ενοποίηση των εργατών και συσκοτίζει μια εθνικοκεντρική σκέψη με φυλετικά χαρακτηριστικά. Η δε δεύτερη ανάγει την συσπείρωση της εργατικής συμμαχίας ώστε να αντιμετωπίζει μια δεσπόζουσα δεινότητα που τον απειλεί. Στην ίδια κλίμακα εκτίμησης της σύγχρονης κοινωνιολογίας που συντίθεται με την ψυχολογία καταλογίζω και την εξής ανάγκη του ανθρώπου να ικανοποιεί την υπαρξιακή του ιδιότητα και δη μάλιστα όταν αυτή είναι πολιτική. Εννοώντας πως ο πολίτης νιώθει προσωπική ικανοποίηση όταν παράγει πράγματα (άυλα η υλικά). Άλλα μπορεί να τα παράγει αυτόβουλα, άλλα με έμμεση διαμεσολάβηση που σαφώς είναι και η επικρατέστερη λόγω της ειδικής ιδιαιτερότητας και εκεί είναι που το πολιτικό διακενό μεγαλώνει,η έννοια του πολιτικού διαφεντεύεται και κάθ επέκταση της πολιτικής, που οδηγεί στην απαξίωση, συνεπώς η κρίση γίνεται και θεσμική.
Όμως...
κατηγορώντας μόνο το δομικό αίτιο οδηγούμαστε σε έναν ολοκληρωτισμό έως και αόριστο αριστερισμό που ζητάει να συγκαλύψει τις ευθύνες της αριστερής διανόησης. Ας μην απαρνιόμαστε ότι η γενικότερη κοινωνική απόσταξη για να εφαρμοστεί χρειάζεται την επιστήμη ώστε να την απορροφήσει στον αστισμό και να την χρησιμοποιήσει κατά το δοκών, η ιδιοτέλεια προσομοιώνεται και στις τάξεις της αριστεράς, λόγω μικροπολιτικής η ακόμη και κοινής γραμμής. Η χρήση της ζυγαριάς ώστε να θέτουν οι ίδιοι τη βαρύτητα οικονομία-πολιτική είναι η μεγαλύτερη προπαγάνδα, διότι αποτελούν όψεις του ίδιου νομίσματος. Όταν οι ειδικοί εκμαιεύουν την κοινή γνώμη και ηγεμονεύουν τις αντιλήψεις είναι εύκολο να θέσουν το πρόβλημα στη βάση απειλής - αντιμετώπισης της κατάρρευσης της οικονομίας και διόλου από τη φασιστική πλοκή. Γι αυτό τον λόγο είναι σημαντικό να αφουγκραστούμε, ότι η οικονομική πόλωση είναι πολιτική βουλιμία, άρα διαχείριση της οικονομικής ζώνης στο πολιτικό πεδίο, άσχετο με το νόμισμα πχ.
Η ιδεολογία δεν εκτιμάται...
Το δεοντολογικό πρόσημο δεν αναζητήθηκε και η εθνική πλάνη αφομοιώθηκε σαν εργαλέιο απεμπλοκής. Παραδειγματικά εξαντλώντας την καυστικότητα των λεγόμενων μου θεωρώ πως ακόμη και πρωτοποριακά κινήματα όπως αυτά των "αγανακτισμένων" εξαρθρώθηκαν σε ένα μοντέλο διοίκησης που έκανε την αναρχο-αριστερά να δειλιάζει να προβληματίσει ταξικά την ομάδα. Σεβόμενη την αυτονομία του κινήματος ως ορθολογικό άβατο δίναμε βήμα στις φασιστικές αντιλήψεις να οργώνουν ψυχές που εκείνη τη στιγμή ήταν "αχρησιμοποίητα σφουγγάρια".
Επιπλέον....
διόλου ευκαταφρόνητος και αμελητέος δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ο παρασιτισμός που καπηλεύεται τον "ημιδημοκρατικό" νεοφιλελευθερισμό και του δίνει μια καθολική συντηρητικότητα ώστε να στρατεύει μέσα από τα συναισθήματα των υποκειμένων, κόσμο που εμμένει στο προσκολλημένο αξιακό φορτίο της πατρίδας και της θρησκείας. Εξού και η ταυτότητα της ΝΔ που συσπειρώνει τον αντιδημοκρατισμό και ανάγει προνόμια του παρελθόντος λες και αυτά δεν έχουν αποσπαστεί από την πολιτική κατεύθυνση της δεξιάς αλλά από την αριστεροποιήση του κοινού.
Η μαγική συνταγή είναι αδόκιμο να εκθέσει, διότι απλά δεν έχει ευρεθεί και γιατί ποιο απλά η λαϊκή πίεση και η συνέχιση δυνατότητας μεταβολής των κοινωνικών συσχετισμών προς τις ελευθεριακές συνθήκες διαβίωσης σηματοδοτεί μια όποια πραγματική αλλαγή.
Κοντολογίς, σκοτώστε το φίδι και όχι τα ωά του!
Το τελευταίο διάστημα της μετεκλογικής εποχής μετά και την μην τήρηση των πολιτικών δεσμεύσεων του μνημονιακού μπλοκ κυρίως από την ΝΔ που ηγείται αυτής της πολιτικής έχουμε γίνει θεατές μιας απερίγραπτης κατάστασης βιας από τους θυσιασώστες της συστημικής ιδιοτυπίας που διατυπώνονται και θεριεύουν από τον εκφασισμό που δίνεται να αποκτά λαϊκή νομιμοποίηση. Η πιστοποίηση της βίας που εφαρμόζει το σύστημα έναντι των φτωχών (διαχρονικό ταξικό φαινόμενο) έρχεται και συμπλέει με την συνειδησιακή διαταραχή παραποίησης του ταξικού ρεαλισμού, ανάγοντας στερεότυπα και φοβικές αντιλήψεις που υπάρχουν σήμερον και που η χρήση τους είναι προσοδοφόρα ώστε να διαχωρίσουν τους φτωχούς και να προστατέψουν το αντίπαλο δέος. Όταν το αντικοινωνικό πλαίσιο πολιτικής που αφορίζει δικαιώματα και τα αποσπά χάνει τα περιθώρια νομιμότητας πάντοτε θα υπάρχουν - (όσο και η εν ζωή αδικία και ανισότητα) - εφεδρείες τέτοιες που θα πάρουν προσωρινά ή μη τα σκήπτρα για να διατηρούν μια κάποια φερεγγυότητα στα κάτω. Οι πολίτες που δέχονται αυτήν την λιτότητα σαγηνεύονται από οποιαδήποτε αντιμνημονιακή αντανάκλαση και οι χωρίς δεοντολογικό πρόσημο χάνουν τον τρόπο αναζήτησης των χαρακτηριστικών, αναζητόντας την έστω άμεση λύση των καθημερινών προβλημάτων λαθεμένα στην σφαίρα του καιροσκοπισμού και χείριστα από τις δικλείδες του αντιδημοκρατισμού και αυτό συνιστά μια σύγχυση έρευνας του "μέσου" και του "σκοπού". Όταν το περιβόητο "μέσω" περιστρέφεται σε μια ημιδημοκρατική φαύλη κωλυσιεργία τότε ο στόχος αποστασιοποιείται διότι άλλος για τον άνθρωπο δεν μπορεί να είναι από την επιδίωξη μεταβολής της κοινωνικής συνισταμένης εξαλείφοντας τις πάσχουσες αδικίες. Η τροπή απορρόφησης της τάδε παλινωδίας πολιτικής γραμμής μπορεί να αποκτήσει μια ορθολογική εξήγηση αν ορίσουμε το φαινόμενο, ως αιτία σύγχυσης και να ψυχολογήσουμε το υποκείμενο πως αντιδρά στην κρίση (του)ς.
Ποιός είναι ο φασισμός....
Ο φασισμός που απειλεί την σημερινή κοινωνία είναι η κατά βάση απόρροια της καπιταλιστικής μεθοδολογίας και συρρέει με την παραγωγική διαδικασία, όταν αυτή οδηγείται σε τέλματα υπερσυσσώρευσης τότε η κοινωνικοί συσχετισμοί αναταράσσονται και παράγονται ακραία κοινωνικά φαινόμενα εξτρεμιστικής πολιτικής. Ο μετασχηματισμός του εργασιακού ιστού στην φτώχεια γεννάει τα "φίδια", όποτε το όποιο λαϊκό χρέος είναι η κλιμάκωση των αντιστάσεων που θα παρεμποδίσουν το έργο του διεθνές και εγχώριου κεφαλαίου που αναπαράγει την συνολική απαξίωση της ζωής με δικαιώματα.
Ο τροχός της αμάξης...
Η κρίση φαλαγγίζει την σκέψη και αναδεικνύει βασικά ένστικτα κοινωνικού δαρβινισμού. Η ψυχική υγεία είναι αυτή που μπαίνει στο στόχο επίθεσης και καθότι αποτελεί οργανική ιδιότητα του ανθρώπου είναι εύκολο να λοξοδρομεί και να ανακυκλώνεται βάση του ερισματικού κύκλου του κοινωνικού σχηματισμού που δρα το υποκείμενο εξέτασης. Στην σημερινή παραδοχή τα βασικά ένστικτα επιβίωσης οδηγούν σε δύο βασικά φετιχιστικά άκρα, της ανθρωποφοβίας ως άτομα ανταγωνισμού και της αλληλεγγύης ως άτομα συσπείρωσης, η μια εκδοχή παραπέμπει στον νεοναζισμό ενώ η άλλη στους δημοκρατικούς φορείς. Η πρώτη έχει να κάνει κυρίως με σκεπτική βλάβη, που θέλει η εκπλήρωση της βασικής ανάγκης να γίνεται σκοταδισμός που βάζει κόκκινες γραμμές στην ενοποίηση των εργατών και συσκοτίζει μια εθνικοκεντρική σκέψη με φυλετικά χαρακτηριστικά. Η δε δεύτερη ανάγει την συσπείρωση της εργατικής συμμαχίας ώστε να αντιμετωπίζει μια δεσπόζουσα δεινότητα που τον απειλεί. Στην ίδια κλίμακα εκτίμησης της σύγχρονης κοινωνιολογίας που συντίθεται με την ψυχολογία καταλογίζω και την εξής ανάγκη του ανθρώπου να ικανοποιεί την υπαρξιακή του ιδιότητα και δη μάλιστα όταν αυτή είναι πολιτική. Εννοώντας πως ο πολίτης νιώθει προσωπική ικανοποίηση όταν παράγει πράγματα (άυλα η υλικά). Άλλα μπορεί να τα παράγει αυτόβουλα, άλλα με έμμεση διαμεσολάβηση που σαφώς είναι και η επικρατέστερη λόγω της ειδικής ιδιαιτερότητας και εκεί είναι που το πολιτικό διακενό μεγαλώνει,η έννοια του πολιτικού διαφεντεύεται και κάθ επέκταση της πολιτικής, που οδηγεί στην απαξίωση, συνεπώς η κρίση γίνεται και θεσμική.
Όμως...
κατηγορώντας μόνο το δομικό αίτιο οδηγούμαστε σε έναν ολοκληρωτισμό έως και αόριστο αριστερισμό που ζητάει να συγκαλύψει τις ευθύνες της αριστερής διανόησης. Ας μην απαρνιόμαστε ότι η γενικότερη κοινωνική απόσταξη για να εφαρμοστεί χρειάζεται την επιστήμη ώστε να την απορροφήσει στον αστισμό και να την χρησιμοποιήσει κατά το δοκών, η ιδιοτέλεια προσομοιώνεται και στις τάξεις της αριστεράς, λόγω μικροπολιτικής η ακόμη και κοινής γραμμής. Η χρήση της ζυγαριάς ώστε να θέτουν οι ίδιοι τη βαρύτητα οικονομία-πολιτική είναι η μεγαλύτερη προπαγάνδα, διότι αποτελούν όψεις του ίδιου νομίσματος. Όταν οι ειδικοί εκμαιεύουν την κοινή γνώμη και ηγεμονεύουν τις αντιλήψεις είναι εύκολο να θέσουν το πρόβλημα στη βάση απειλής - αντιμετώπισης της κατάρρευσης της οικονομίας και διόλου από τη φασιστική πλοκή. Γι αυτό τον λόγο είναι σημαντικό να αφουγκραστούμε, ότι η οικονομική πόλωση είναι πολιτική βουλιμία, άρα διαχείριση της οικονομικής ζώνης στο πολιτικό πεδίο, άσχετο με το νόμισμα πχ.
Η ιδεολογία δεν εκτιμάται...
Το δεοντολογικό πρόσημο δεν αναζητήθηκε και η εθνική πλάνη αφομοιώθηκε σαν εργαλέιο απεμπλοκής. Παραδειγματικά εξαντλώντας την καυστικότητα των λεγόμενων μου θεωρώ πως ακόμη και πρωτοποριακά κινήματα όπως αυτά των "αγανακτισμένων" εξαρθρώθηκαν σε ένα μοντέλο διοίκησης που έκανε την αναρχο-αριστερά να δειλιάζει να προβληματίσει ταξικά την ομάδα. Σεβόμενη την αυτονομία του κινήματος ως ορθολογικό άβατο δίναμε βήμα στις φασιστικές αντιλήψεις να οργώνουν ψυχές που εκείνη τη στιγμή ήταν "αχρησιμοποίητα σφουγγάρια".
Επιπλέον....
διόλου ευκαταφρόνητος και αμελητέος δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ο παρασιτισμός που καπηλεύεται τον "ημιδημοκρατικό" νεοφιλελευθερισμό και του δίνει μια καθολική συντηρητικότητα ώστε να στρατεύει μέσα από τα συναισθήματα των υποκειμένων, κόσμο που εμμένει στο προσκολλημένο αξιακό φορτίο της πατρίδας και της θρησκείας. Εξού και η ταυτότητα της ΝΔ που συσπειρώνει τον αντιδημοκρατισμό και ανάγει προνόμια του παρελθόντος λες και αυτά δεν έχουν αποσπαστεί από την πολιτική κατεύθυνση της δεξιάς αλλά από την αριστεροποιήση του κοινού.
Η μαγική συνταγή είναι αδόκιμο να εκθέσει, διότι απλά δεν έχει ευρεθεί και γιατί ποιο απλά η λαϊκή πίεση και η συνέχιση δυνατότητας μεταβολής των κοινωνικών συσχετισμών προς τις ελευθεριακές συνθήκες διαβίωσης σηματοδοτεί μια όποια πραγματική αλλαγή.
Κοντολογίς, σκοτώστε το φίδι και όχι τα ωά του!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου