“Το αριστερό ιδεατό ανέκαθεν αποτελούσε έναν δύσκολο πόλο έλξης στο σημερινό σύστημα, γι αυτό είναι δύσκολο να ψάχνουμε κατασταλαγμένη λαϊκή βάση. Είναι επίσης ανώριμο να εμμείνουμε σεχταριστικοί με τους ολίγους ξεχωριστούς και ιδανικούς αριστερούς, είναι αντιδεοντολογικό να χαλάσουμε την ετερωνυμία των μαζών, είναι δογματικό να θέλουμε όλον τον κόσμο να είναι εγγενής αριστερός πριν τον αγκαλιάσουμε οι ίδιοι.”
Με αυτήν την μικρή εισήγηση θέλω να θίξω ότι η αριστερά δυστυχώς δεν πήρε εκείνη τον κόσμο με το μέρος της αλλά έγινε το αντίθετο.
Η στείρα πολιτική αντιπολίτευση που ασκούμε πολλές φορές επιβάλει την σκληρή αυτοκριτική που πρέπει να κάνουμε σαν υποκείμενα της αριστεράς, αν πραγματικά η πολιτική και κινηματική μας συμπεριφορά είναι αριστερή και αν ναι, πόσης κατανόησης μπορεί να αποδειχθεί. Παρατηρώ ότι η επικείμενη άνοδος της αριστεράς ίσως να προκαλέσει μια παλινωδία στον χαρακτήρα της αριστεράς. Διότι, η πολιτική αντιπροσώπευση και η αντιπολίτευση δεν μπορεί να μας ικανοποιεί αν δεν συνοδεύεται από ένα ισχυρό ριζοσπαστικό κίνημα, που δείχνει εκείνο το δρόμο και όχι η εκλογές σαν αυθεντία.
Συναντάω κόσμο στον δρόμο και θίγουν μόνο τα αρνητικά που πηγάζουν στον χώρο της αριστεράς, κυρίως όσον αφορά το χαρακτήρα της πολυκομματοποίησης και διαίρεσης και μου αφηγούνται πως γινόμαστε και εμείς μέρος του προβλήματος, πολλοί πιο τολμηροί, λένε πως η αριστερά αποτελεί έναν αστικό μηχανισμό εκτόνωσης (όπιο του συστήματος). Εγώ τι μπορώ να απαντήσω σε έναν πολίτη ο οποίος τείνει δυστυχισμένος και έχει περιορισμένη δυνατότητα, λόγω της εργασιακής καταπίεσης να σκεφτεί και να καταλήξει σε ιδεολογική ταυτότητα.
Γινόμαστε αναξιόπιστοι για να κυβερνήσουμε, αλλά κυρίως για να δημιουργήσουμε στόχους για κάτι κοινωνικά πιο δίκαιο. Να θυμίσω ότι τα πολλά λάθη του παρελθόντος δεν μας αφήνουν πολλά περιθώρια για γκάφες στο κοντινό μέλλον. Αντίθετα στη οξυμένη μορφή κρίσης πρέπει η αριστερά να αντικαταστήσει τον νεοφιλελευθερισμό και την ατομική απληστία από την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα σαν πάλι τότε ένα ΕΑΜ που έσωσε τον κόσμο από την πείνα.
Το οποίο δεν έπραξε ένα καθήκον διάσωσης, αλλά αποτέλεσε ένα μέτωπο αντίστασης κατά του ναζισμού και των εγχώριων δοσίλογων ταγματασφαλίτων. Είναι ένα εγχείρημα που επέτυχε και διεύρυνε την λαϊκή του βάση, γιατί έδωσε ύλη στο πεινασμένο σώμα των Ελλήνων και πνεύμα για πολιτική επιλογή.
Οι έντονες διαφορές όμως του ΕΑΜ τότε με την προσπάθεια αναλόγου εγχειρήματος σήμερα είναι ότι ο καπιταλισμός τότε δεν είχε δυνατά μέσα χειραγώγησης των μαζών, ο υπαρκτός σοσιαλισμός αν και σε πτώση είχε αποκτήσει μια λαϊκή βάση και αποδοχή, η αριστερά δεν ήταν διαιρεμένη, και οι αριστεροί βρισκόντουσαν μαχητές και μπροστάρηδες σε όλα τα μέτωπα αγώνα.
Βεβαίως οι εποχές έχουν αλλάξει, αλλά οι άνθρωποι πάντα διαθέτουν κάποια κοινά σύμφυτα χαρακτηριστικά, όπως το να χαίρουν εκτίμησης και εμπιστοσύνης σε κάποιο σώμα που θα τους διασώσει από τον θάνατο. Αυτό δεν είναι καθήκον της αριστεράς αλλά είναι η ίδια η φύση της αριστεράς που θέλει να ενδιαφέρεται πρώτα από όλα για την ανθρωπότητα και την αξιοπρέπεια των όντων της κοινωνίας.
Αντίθετα λοιπόν με το ΕΑΜ, έχουμε ένα κίνημα που δογματίζετε και διαιρείται, υπάρχουν μηχανισμοί που εκδιωχνούν τον κόσμο από την πάλη των δικαιωμάτων τους, έχουμε έναν ταξικό εχθρό που είναι το εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο, μια Ευρώπη των νεοφιλελεύθερων και των τραπεζιτών, μια δοτή κυβέρνηση τεχνοκρατών και συνεργασίας των αστικών κομμάτων εξουσίας. Όλα αυτά συνολικά αποτελούν το πρόβλημα.
Κάνεις δεν μπορεί να επικαλεστεί ότι ο καπιταλισμός μπορεί να ανατραπεί από μια αντιστεκόμενη και νεοΕΑΜίτικη Ελλαδίτσα. Το ΕΑΜ ούτε τότε, ούτε και τώρα μπορεί να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος για την ανατροπή, ο στόχος του είναι να δώσει την ζωτικότητα στο προλεταριάτο ώστε να μην φτωχοποιηθεί. Στόχος του είναι μπολιαστεί η αλληλεγγύη, μια ξεχασμένη αξία, εξαιτίας του καπιταλισμού στους πολίτες και να αποτελεί η διεύρυνση αυτής δημιουργία και αμφισβήτηση της αστικής δημοκρατίας.
Μια κινηματική συνεργασία της αριστεράς και των πολιτών ξεπηδάει καθώς φαίνεται συνειδητά λόγω ανάγκης, με μορφές αυτοοργάνωσης και κοινοκτημοσύνης σε όλη την Ελλάδα. Αυτά δεν πρέπει να αποξενωθούν ως αποπροσανατολιστικά. Και εδώ οι πολίτες χρειάζονται την αριστερά και η αριστερά τους πολίτες. Οι πολίτες χρειάζονται την αριστερά μέσω της θεωρητικής και πρακτικής της αντιπολίτευση, να θέτει φραγμούς και βέτο στα επικείμενα μέτρα, η αριστερά θα πρέπει να είναι εκείνη που να πιέζει τα συνδικάτα να προκηρύξουν απεργία. Η αριστερά χρειάζεται τους πολίτες για να δυναμώσει το κίνημα αντίστασης και να εξαπλωθεί σαν ιός στα ζωτικά όργανα του καπιταλισμού για να αμφισβητήσουν το οικοδόμημα του κέρδους. Οι πολίτες θα δώσουν την εκλογική δύναμη να διαχειριστεί με μεγαλύτερες δυνάμεις την κρίση και να προωθήσει το όραμα της, για να μπορέσει να φαίνεται, να κατανοείται και να παραλάβει αυτό που της λείπει που θα την κάνει σημαντικά δυνατή και αντίστοιχα και το προλεταριάτο.
Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να καμφθεί η αρχική εισαγωγή, ορισμένων που πορεύονται με τους αριστερούς και ξεχνούν, πως αποτελούμε την μειοψηφία, πως η διαφορετικότητα αποτελεί προσόν και πως η πολιτική επιλογή σήμερα, είναι προϊόν αντίδρασης και χειραγώγησης. Γι αυτό η δεξιά βρίσκει το βήμα για να υπάρχει!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου